Monte Verita” Η λατρεία της φύσης
Ήταν το 1900 όταν η μουσικός και φεμινίστρια Ίντα Χόφμαν και ο σύντροφός της Ανρί Οντενκόβεν αγόρασαν μια έκταση πάνω από τη λίμνη Μαντζόρε, στους πρόποδες των Άλπεων.
Εκεί ίδρυσαν μια ουτοπική κοινότητα δομημένη στην αντίληψη «φύση κι ελευθερία» που φιλοξένησε μέχρι το 1934, τα πιο διάσημα ονόματα της αβανγκάρντ. Η ιδέα ήταν εκπληκτική, το τοπίο βοηθούσε στην αυτοσυγκέντρωση, την αυτογνωσία και την πνευματική επικοινωνία. Το πλαίσιο ζωής ήταν απλό κι ενθάρρυνε μια καλλιτεχνική αναγέννηση. Παγανιστικές λατρείες, γυμνισμός, ελεύθερος έρωτας, ανταλλαγή δημιουργικότητας, συμπλήρωναν μια άμεση επαφή με τη φύση. Από το “Monte Verita” πέρασαν πολύ γνωστά ονόματα της ευρωπαϊκής σκέψης.
Ο Χέρμαν Έσσε, η Ισιδώρα Ντάνκαν, η Σούζαν Περοτέ, ο ψυχαναλυτής Ότο Γκρος, ο αναρχικός Έριχ Μούχσαμ, ο ποιητής Γκρασέ. Από το 1913 το “Monte Verita” γίνεται γνωστό για τις περίφημες τελετουργίες της φύσης και από την ίδρυση ενός ρεύματος που στην ουσία ήταν ο πρόδρομος του σύγχρονου χορού. Οι κάτοικοι μοιράζονταν σε δεκάδες ξύλινες καλύβες ενώ υπήρχαν κοινές τραπεζαρίες, και ένα θέατρο που κτίσθηκε το1927 από τη «γοτθική χορεύτρια» Σαρλότ Μπάρα. Εκατοντάδες άτομα απ’ όλη την Ευρώπη έφθαναν για να παρακολουθήσουν το διεθνές συνέδριο ΟΤΟ (Ordo Templi Orientalis), όπου κυριαρχούσε ένα θέαμα αφιερωμένο στον Ήλιο. Στην πρώτη πράξη το κοινό συμμετείχε στο «χορό του δύοντος Ηλίου» ένα φαντασμαγορικό χορικό με θέα τη λίμνη, όπου όλοι κρατούσαν αναμμένους πυρσούς.
Στη δεύτερη πράξη ακολουθούσαν οι «δαίμονες της Νύχτας» ένα πανδαιμόνιο χορευτών και μεταμφιεσμένων μουσικών που οδηγούσε τους θεατές ψηλά στις Άλπεις για να παρακολουθήσουν μια σύναξη μάγων και μαγισσών. Στο τρίτο μέρος, τον «χορό του θριαμβεύοντος Ηλίου» μια χορωδία γυναικών υμνούσε τον ερχομό του Ήλιου. Το “Monte Verita” διοργάνωνε επίσης καλλιτεχνικά συνέδρια που ευνοούσαν μια μητριαρχική προσέγγιση της ζωής, αντιεξουσιαστικές εναλλακτικές και καλλιτεχνικές προτάσεις. Μέλη του Μπαουχάουζ, των σουρεαλιστών, ψυχαναλυτές, ποιητές και συγγραφείς όπως ο Όσκαρ Σλέμερ, ο Γκρόπιους κι ο Τζείμς Τζοϋς συμμετείχαν στην κοινότητα. Οι πίνακες του Πάουλ Κλέε και του Ανρί Ματίς έχουν πάρει στοιχεία έμπνευσης από το τοπίο και τις φιλοσοφικές απόψεις της κοινότητας. Το “Monte Verita” διαλύθηκε γύρω στο 1933-34, όταν ο Μουσσολίνι και ο Χίτλερ συνασπίσθηκαν για να προετοιμάσουν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Παραμένει όμως, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα της ευρωπαϊκής ουτοπικής σκέψης, που θεωρούσε το βουνό, το δάσος, το νερό, ζωντανές οντότητες που αλληλοεπηρεάζονται με την αγαθή φύση του Ανθρώπου.
Εκεί ίδρυσαν μια ουτοπική κοινότητα δομημένη στην αντίληψη «φύση κι ελευθερία» που φιλοξένησε μέχρι το 1934, τα πιο διάσημα ονόματα της αβανγκάρντ. Η ιδέα ήταν εκπληκτική, το τοπίο βοηθούσε στην αυτοσυγκέντρωση, την αυτογνωσία και την πνευματική επικοινωνία. Το πλαίσιο ζωής ήταν απλό κι ενθάρρυνε μια καλλιτεχνική αναγέννηση. Παγανιστικές λατρείες, γυμνισμός, ελεύθερος έρωτας, ανταλλαγή δημιουργικότητας, συμπλήρωναν μια άμεση επαφή με τη φύση. Από το “Monte Verita” πέρασαν πολύ γνωστά ονόματα της ευρωπαϊκής σκέψης.
Ο Χέρμαν Έσσε, η Ισιδώρα Ντάνκαν, η Σούζαν Περοτέ, ο ψυχαναλυτής Ότο Γκρος, ο αναρχικός Έριχ Μούχσαμ, ο ποιητής Γκρασέ. Από το 1913 το “Monte Verita” γίνεται γνωστό για τις περίφημες τελετουργίες της φύσης και από την ίδρυση ενός ρεύματος που στην ουσία ήταν ο πρόδρομος του σύγχρονου χορού. Οι κάτοικοι μοιράζονταν σε δεκάδες ξύλινες καλύβες ενώ υπήρχαν κοινές τραπεζαρίες, και ένα θέατρο που κτίσθηκε το1927 από τη «γοτθική χορεύτρια» Σαρλότ Μπάρα. Εκατοντάδες άτομα απ’ όλη την Ευρώπη έφθαναν για να παρακολουθήσουν το διεθνές συνέδριο ΟΤΟ (Ordo Templi Orientalis), όπου κυριαρχούσε ένα θέαμα αφιερωμένο στον Ήλιο. Στην πρώτη πράξη το κοινό συμμετείχε στο «χορό του δύοντος Ηλίου» ένα φαντασμαγορικό χορικό με θέα τη λίμνη, όπου όλοι κρατούσαν αναμμένους πυρσούς.
Στη δεύτερη πράξη ακολουθούσαν οι «δαίμονες της Νύχτας» ένα πανδαιμόνιο χορευτών και μεταμφιεσμένων μουσικών που οδηγούσε τους θεατές ψηλά στις Άλπεις για να παρακολουθήσουν μια σύναξη μάγων και μαγισσών. Στο τρίτο μέρος, τον «χορό του θριαμβεύοντος Ηλίου» μια χορωδία γυναικών υμνούσε τον ερχομό του Ήλιου. Το “Monte Verita” διοργάνωνε επίσης καλλιτεχνικά συνέδρια που ευνοούσαν μια μητριαρχική προσέγγιση της ζωής, αντιεξουσιαστικές εναλλακτικές και καλλιτεχνικές προτάσεις. Μέλη του Μπαουχάουζ, των σουρεαλιστών, ψυχαναλυτές, ποιητές και συγγραφείς όπως ο Όσκαρ Σλέμερ, ο Γκρόπιους κι ο Τζείμς Τζοϋς συμμετείχαν στην κοινότητα. Οι πίνακες του Πάουλ Κλέε και του Ανρί Ματίς έχουν πάρει στοιχεία έμπνευσης από το τοπίο και τις φιλοσοφικές απόψεις της κοινότητας. Το “Monte Verita” διαλύθηκε γύρω στο 1933-34, όταν ο Μουσσολίνι και ο Χίτλερ συνασπίσθηκαν για να προετοιμάσουν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Παραμένει όμως, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα της ευρωπαϊκής ουτοπικής σκέψης, που θεωρούσε το βουνό, το δάσος, το νερό, ζωντανές οντότητες που αλληλοεπηρεάζονται με την αγαθή φύση του Ανθρώπου.
