ΓΑΖΑ
[Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό καράβι, που άνοιξε τα πανιά του για τις μεγάλες θάλασσες της ελευθερίας. Το κατέλαβαν οι πειρατές. Αλλά το ταξίδι προς την ελευθερία δεν σταματάει…]
Στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου, στη Λωρίδα της Γάζας, εδώ και πολλά χρόνια ένας λαός δίνει μαθήματα αντίστασης και αξιοπρέπειας. Την ίδια στιγμή σε διάφορες γωνιές του πλανήτη αναπτύσσεται ένα αυθόρμητο κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, που παράγει ρωγμές στο τείχος της σιωπής και ξυπνάει τη συνείδηση της ανθρωπότητας. Με κόστος και πολλούς νεκρούς. Τώρα απέκτησε εννιά ακόμα. Με ένα πειρατικό, μαφιόζικο ρεσάλτο που άφησε άναυδη τη διεθνή κοινότητα. Στις 30 Μαΐου οι ισραηλινές δυνάμεις επιτίθενται στον «Στόλο της Ελευθερίας», που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Εκτελούν εν ψυχρώ 9 ακτιβιστές, κακοποιούν πολλούς περισσότερους, καταλαμβάνουν 6 πλοία σε διεθνή ύδατα και οδηγούν στις ισραηλινές φυλακές τους επιβάτες τους.
Κάποιες μέρες μετά θα συναντήσουμε έναν από τους πρωτεργάτες αυτής της αποστολής, τον Βαγγέλη Πισία, καθηγητή Οικονομικών στο ΤΕΙ Αθήνας και «πολιτικό κυβερνήτη» του πλοίου «Ελεύθερη Μεσόγειος», που συμμετείχε στην προσπάθεια άρσης του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας. Τα media τον ανακάλυψαν πρόσφατα ως ήρωα, εμείς τον ξέρουμε από παλιά ως αγωνιστή του κοινωνικού κινήματος. Μας διηγείται αυτήν την εμπειρία για να μάθουμε, για να φωτιστούν κάποιες πτυχές, αλλά κυρίως για να μην ξεχάσουμε.
Να γυρίσουμε πίσω στο λιμάνι του Άσντοτ όπου μεταφερθήκατε μετά τη δολοφονική πειρατεία…
Όταν φτάσαμε ήταν βράδυ, κάποια κράτη είχαν αρχίσει ήδη να παρεμβαίνουν. Ίσως και ασυνείδητα διαισθάνονταν τη διεθνή απομόνωση. Ότι αυτό μπορεί να είναι φιάσκο. Με απομόνωσαν. Δεν μιλούσα στη διάρκεια της ανάκρισης, δεν άγγιζα κανένα χαρτί, γύρναγα αλλού το κεφάλι. Αυτό τους εκνεύρισε. Ο γενικός δερβέναγας μού είπε να υπογράψω κάποια χαρτιά γιατί μόνο έτσι θα μπορέσω να φύγω, γιατί αλλιώς θα μείνω στις φύλακες του Ισραήλ και δεν θα αντέξω λόγω ηλικίας – με είπε και γέρο, δηλαδή. Αρνήθηκα. Δήλωσα ότι δεν φεύγω χωρίς τα πλοία. Μετά θέλησαν να μου πάρουν αποτυπώματα. Αρνήθηκα, αλλά δεν πρόλαβα να αναπτύξω τα επιχειρήματά μου. Έπεσαν πάνω μου. Από τη μια προσπαθούσαν να πάρουν κάποιο αποτύπωμα και από την άλλη προσπαθούσαν να με πείσουν με κλοτσιές και μπουνιές. Ήταν λιντσάρισμα, με τα καλά και τα κακά που έχει αυτό. Είναι άγριο γιατί πέφτουν 10 πάνω σου, αλλά δεν είναι πολύ αποτελεσματικό. Μόνο ένας που στόχευε στον τένοντά μου μου έκανε όντως ζημιά. Έχει, όμως, ενδιαφέρον ιατρικό και ανθρωπολογικό ότι το χέρι δεν άνοιγε. Είχε κλειδώσει.
Και μετά;
- Μου φόρεσαν κάτι πλαστικές χειροπέδες κακής ποιότητας. Σπάσανε οι ρημάδες κι αυτό τους ενόχλησε, ένιωσαν προσβεβλημένοι. Μετά βρήκαν μεταλλικές. Ήμουν δεμένος στο πάτωμα κι όποιος πέρναγε έδινε και μια κλοτσιά. Στη συνέχεια εμφανίστηκε μία γιατρός. Παρότι ήταν ωραιότατη, δεν ήθελα τις υπηρεσίες της. Θύμωσε, μου είπαν «μην προσβάλλεις τη γιατρό». Μου έκαναν ένεση. Αυτό μας ανησύχησε λίγο, ξέρετε στο Ισραήλ οι ενέσεις έχουν κακό όνομα. Μου είπαν ότι πρέπει να πάω στο νοσοκομείο. Αρνήθηκα. Δεν είχα καμία εμπιστοσύνη.
Όταν ξεκινήσατε την αποστολή, περιμένατε μια αντίδραση τέτοιας έντασης από το Ισραήλ;
- Είχαμε επεξεργαστεί σενάρια αντίδρασης από το Ισραήλ. Το εύκολο σενάριο, που θεωρούσαμε και πιθανό, θα ήταν να μας αναχαιτίσουν με πλοία. Ένα λογικό κράτος θα έκανε αυτό. Υπήρχε κι ένα σενάριο ήπιας επέμβασης. Σε αυτά τα σενάρια θα ήταν κερδισμένο το Ισραήλ, θα μας μπλόκαρε χωρίς μεγάλο κόστος. Τελικά, επέλεξε ένα σενάριο που θα είχε το χαρακτήρα του ραπίσματος. «Ένα χαστούκι στον Ερντογάν, που τελευταία μας έχει μπει στο μάτι, και παράλληλα ένα χαστούκι σ’ αυτούς τους ακτιβιστές, που έχουν γίνει τσιμπούρι». Έτσι προσδιορίστηκαν οι αντίπαλοι κι έτσι χαράχτηκε η στρατηγική. Ήθελαν μια θεαματική απόβαση, ώστε η κοινή γνώμη να πάρει το μήνυμα της απόλυτης ισχύος του συστήματος. Γνωρίζαμε ότι υπάρχει μια ατζέντα η οποία στοχοποιεί κάποιους ανθρώπους και κάποιοι θεωρούσαμε ότι ήμασταν μέσα σ’ αυτήν. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα στη ζωή, ξεκινάς και ξέρεις ότι υπάρχουν κίνδυνοι, ότι η εξέλιξη μπορεί να μην είναι η καλύτερη.
Η προπαγάνδα περί ύπαρξης όπλων στα πλοία;
- Ήξεραν ότι δεν είχαμε όπλα. Αν και, με βάση το ναυτικό δίκαιο, ο καπετάνιος έχει δικαίωμα να οπλοφορεί για να υπερασπίσει το πλοίο του, εμείς δεν θέλαμε να δώσουμε αυτήν την αφορμή να εξοντώσουν όλο τον κόσμο λέγοντας ότι χρησιμοποιήθηκε βία εναντίον τους. Εξάλλου, δεν είναι σκοπός μας να υποκαταστήσουμε την παλαιστινιακή αντίσταση. Είμαστε κίνημα συμπαράστασης. Αν θέλεις πραγματικά να πολεμήσεις, πας εκεί κάτω και παίρνεις μέρος στις επιχειρήσεις, όπως έκαναν παλιότερα διάφοροι στο Λίβανο ή στο Αφγανιστάν. Δεν προβάλαμε, λοιπόν, βίαιη αντίσταση. Το να πάρεις ένα ματσούκι να κυνηγήσεις αυτόν που θρασύτατα κατεβαίνει από ένα πολεμικό ελικόπτερο είναι το προφανές. Χτύπησαν ανθρώπους και μετά άρχισαν οι εκτελέσεις. Η επίθεση, μάλιστα, έγινε σε ώρα προσευχής για τους Τούρκους. Η προσβολή ήταν και πολιτισμική. Ως εκεί φτάνει η αλαζονεία αυτού του κρατιδίου.
Υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθούν;
- Ο ελεύθερος σκοπευτής που δολοφόνησε το διαχειριστή του ίντερνετ με μια σφαίρα ανάμεσα στα φρύδια δεν θα συλληφθεί και δεν θα δικαστεί. Έχει ασυλία. Πήρε εντολή – υπάρχει, δηλαδή, κι ένας ηθικός αυτουργός. Ούτε αυτός θα δικαστεί. Κανείς δεν ανησυχεί, βέβαια. Κανένα μεγάλο κράτος, κανένας μεγάλος ηγέτης δεν λέει «βρείτε τους και δικάστε τους στη Χάγη».
Το Ισραήλ, τελικά, έχασε ή κέρδισε;
- Το Ισραήλ έχασε. Στις δυτικές κοινωνίες αναπτύσσεται μια τάση αποδόμησης του ισραηλινού μύθου, που στηρίχτηκε στις διώξεις που υπέστησαν από τους ναζί και δικαίως τότε κέρδισαν τη συμπάθεια της ανθρωπότητας. Σε τέτοιο βαθμό, που κάποιοι δεν σκέφτηκαν ότι εκεί όπου τους πάνε ζουν ήδη κάποιοι άλλοι. Η διεθνής κοινή γνώμη, όμως, αντιστρέφεται, δημιουργούνται αντιθέσεις στη διεθνή σκηνή, οι κυβερνήσεις είναι σε αμηχανία. Καταλαβαίνουν ότι η πολιτική του Ισραήλ δεν είναι παραγωγική.
Σε τι βαθμό έχει κυριαρχήσει η αντιδραστική ιδεολογία στο εσωτερικό της ισραηλινής κοινωνίας;
- Υπάρχουν αντιστάσεις μέσα στο Ισραήλ. Μια μικρή νεολαία που δεν βολεύεται με την προπαγάνδα και αγωνιστές που επεξεργάζονται καλές προτάσεις για το πώς οι δύο λαοί, που έχουν χαρίσματα, μπορούν να συνυπάρξουν. Θα μπορούσε σ’ αυτήν τη γωνιά του πλανήτη να δημιουργηθεί μια σημαντική πολιτική οντότητα.
Ποιοι λογαριασμοί με το Ισραήλ έχουν μείνει ανοιχτοί;
- Η μεγάλη εκκρεμότητα είναι τα καράβια. Τα πράγματά μας θεωρούνται χαμένα, το υλικό εξαφανίστηκε. Δεν πιστεύω ότι θα πάρουμε αποζημίωση από τους γκάνγκστερ. Τα καράβια, όμως, είναι ευθύνη και της διεθνούς κοινότητας και της ελληνικής κυβέρνησης. Μας πήραν ένα ελληνικό καράβι που δεν μπήκε στα νερά τους. Το καράβι έπρεπε να βρίσκεται ήδη εδώ, ο δε πρέσβης τους έπρεπε να βρίσκεται εκεί μέχρι να γυρίσει το καράβι. Τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά. Δεν βλέπω, όμως, κανένα ενδιαφέρον.
Η ελληνική κυβέρνηση τι στάση κράτησε;
- Ξεχωρίζω τον έλληνα πρέσβη στο Ισραήλ. Είναι έντιμος και σοβαρός, με αισθήματα. Ταλαιπωρήθηκε και διαπομπεύθηκε, τον είχαν ένα μίλι μακριά από έλληνες πολίτες. Οι υπόλοιποι αφήνουν να εξαντληθεί το συναίσθημα και περί άλλα τυρβάζουν. Ούτε μας ρώτησαν ποτέ τι πήγαμε να κάνουμε εκεί πέρα. Η γαλλική κυβέρνηση, η σουηδική ενδιαφέρθηκαν. Ένα κράτος που ξέρει ότι τεκταίνεται στη χώρα του ένα τέτοιο εγχείρημα ενδιαφέρεται στοιχειωδώς να μάθει. Βέβαια, κάποιοι άνθρωποι που συμμετέχουν στους θεσμούς βοήθησαν και τους οφείλουμε πολλά.
Υπάρχει μια προσπάθεια για έναν αυστηρό καταμερισμό αρμοδιοτήτων ανάμεσα στα κινήματα και τις κυβερνήσεις;
- Ναι, εμάς μας παρουσιάζουν ως ακτιβιστές που μπορεί κάποιες φορές και να χρειάζονται με τον αυθορμητισμό τους. Είμαστε η άλλη συνείδηση της κοινωνίας. Δεν τους πειράζει να είμαστε και λίγο ήρωες. Τις σοβαρές δουλειές, όμως, τις κάνει το υπεύθυνο κράτος. Πρέπει τώρα να πάρει υπόψη του τις παρενέργειες. Να συνδιαλλαγεί με τις διάφορες πολιτικές οντότητες. Όλοι αυτοί ανακάλυψαν πρόσφατα ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι κάτι πολύ σοβαρό. Οι έλληνες πολίτες ίσως αναρωτιούνται αν υπάρχει σοβαρή εξωτερική πολιτική ή αυτή είναι κάποιου είδους πινγκ πονγκ. Προς τα πού πάει το μπαλάκι, να πάμε κι εμείς.
Το ντοκιμαντέρ που φτιάχτηκε για τις προηγούμενες αποστολές είχε τίτλο «Γάζα ερχόμαστε». Τώρα τι υπόσχεση αφήνουμε; «Γάζα θα ξανάρθουμε»;
- Εμείς έχουμε κάποια πράγματα στο μυαλό μας και στην ψυχή μας. Σχεδιάζουμε ,λοιπόν, χάνουμε τον ύπνο μας, προστατεύουμε αυτά που κάνουμε και ετοιμάζουμε τις εφεδρείες μας. Αυτό το γεγονός δημιούργησε μια ανθρώπινη ενδοχώρα που μας προσφέρει μεγάλη υποστήριξη. Ακουμπάμε πάντα στους ανθρώπους και λιγότερο στους μηχανισμούς ή στους θεσμούς. Αν είναι πιο ανοιχτή η διεθνής κοινότητα, το επόμενο εγχείρημα που θα είναι πιο οργανωμένο, πιο διευρυμένο, ίσως δώσει τους τελικούς καρπούς. Τώρα είμαστε Λερναία Ύδρα, όποιο κεφάλι κι αν κόψουν δεν θα τους βγει σε καλό. Το πράγμα έχει αποκτήσει τη δυναμική του.
Στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου, στη Λωρίδα της Γάζας, εδώ και πολλά χρόνια ένας λαός δίνει μαθήματα αντίστασης και αξιοπρέπειας. Την ίδια στιγμή σε διάφορες γωνιές του πλανήτη αναπτύσσεται ένα αυθόρμητο κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, που παράγει ρωγμές στο τείχος της σιωπής και ξυπνάει τη συνείδηση της ανθρωπότητας. Με κόστος και πολλούς νεκρούς. Τώρα απέκτησε εννιά ακόμα. Με ένα πειρατικό, μαφιόζικο ρεσάλτο που άφησε άναυδη τη διεθνή κοινότητα. Στις 30 Μαΐου οι ισραηλινές δυνάμεις επιτίθενται στον «Στόλο της Ελευθερίας», που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Εκτελούν εν ψυχρώ 9 ακτιβιστές, κακοποιούν πολλούς περισσότερους, καταλαμβάνουν 6 πλοία σε διεθνή ύδατα και οδηγούν στις ισραηλινές φυλακές τους επιβάτες τους.
Κάποιες μέρες μετά θα συναντήσουμε έναν από τους πρωτεργάτες αυτής της αποστολής, τον Βαγγέλη Πισία, καθηγητή Οικονομικών στο ΤΕΙ Αθήνας και «πολιτικό κυβερνήτη» του πλοίου «Ελεύθερη Μεσόγειος», που συμμετείχε στην προσπάθεια άρσης του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας. Τα media τον ανακάλυψαν πρόσφατα ως ήρωα, εμείς τον ξέρουμε από παλιά ως αγωνιστή του κοινωνικού κινήματος. Μας διηγείται αυτήν την εμπειρία για να μάθουμε, για να φωτιστούν κάποιες πτυχές, αλλά κυρίως για να μην ξεχάσουμε.
Να γυρίσουμε πίσω στο λιμάνι του Άσντοτ όπου μεταφερθήκατε μετά τη δολοφονική πειρατεία…
Όταν φτάσαμε ήταν βράδυ, κάποια κράτη είχαν αρχίσει ήδη να παρεμβαίνουν. Ίσως και ασυνείδητα διαισθάνονταν τη διεθνή απομόνωση. Ότι αυτό μπορεί να είναι φιάσκο. Με απομόνωσαν. Δεν μιλούσα στη διάρκεια της ανάκρισης, δεν άγγιζα κανένα χαρτί, γύρναγα αλλού το κεφάλι. Αυτό τους εκνεύρισε. Ο γενικός δερβέναγας μού είπε να υπογράψω κάποια χαρτιά γιατί μόνο έτσι θα μπορέσω να φύγω, γιατί αλλιώς θα μείνω στις φύλακες του Ισραήλ και δεν θα αντέξω λόγω ηλικίας – με είπε και γέρο, δηλαδή. Αρνήθηκα. Δήλωσα ότι δεν φεύγω χωρίς τα πλοία. Μετά θέλησαν να μου πάρουν αποτυπώματα. Αρνήθηκα, αλλά δεν πρόλαβα να αναπτύξω τα επιχειρήματά μου. Έπεσαν πάνω μου. Από τη μια προσπαθούσαν να πάρουν κάποιο αποτύπωμα και από την άλλη προσπαθούσαν να με πείσουν με κλοτσιές και μπουνιές. Ήταν λιντσάρισμα, με τα καλά και τα κακά που έχει αυτό. Είναι άγριο γιατί πέφτουν 10 πάνω σου, αλλά δεν είναι πολύ αποτελεσματικό. Μόνο ένας που στόχευε στον τένοντά μου μου έκανε όντως ζημιά. Έχει, όμως, ενδιαφέρον ιατρικό και ανθρωπολογικό ότι το χέρι δεν άνοιγε. Είχε κλειδώσει.
Και μετά;
- Μου φόρεσαν κάτι πλαστικές χειροπέδες κακής ποιότητας. Σπάσανε οι ρημάδες κι αυτό τους ενόχλησε, ένιωσαν προσβεβλημένοι. Μετά βρήκαν μεταλλικές. Ήμουν δεμένος στο πάτωμα κι όποιος πέρναγε έδινε και μια κλοτσιά. Στη συνέχεια εμφανίστηκε μία γιατρός. Παρότι ήταν ωραιότατη, δεν ήθελα τις υπηρεσίες της. Θύμωσε, μου είπαν «μην προσβάλλεις τη γιατρό». Μου έκαναν ένεση. Αυτό μας ανησύχησε λίγο, ξέρετε στο Ισραήλ οι ενέσεις έχουν κακό όνομα. Μου είπαν ότι πρέπει να πάω στο νοσοκομείο. Αρνήθηκα. Δεν είχα καμία εμπιστοσύνη.
Όταν ξεκινήσατε την αποστολή, περιμένατε μια αντίδραση τέτοιας έντασης από το Ισραήλ;
- Είχαμε επεξεργαστεί σενάρια αντίδρασης από το Ισραήλ. Το εύκολο σενάριο, που θεωρούσαμε και πιθανό, θα ήταν να μας αναχαιτίσουν με πλοία. Ένα λογικό κράτος θα έκανε αυτό. Υπήρχε κι ένα σενάριο ήπιας επέμβασης. Σε αυτά τα σενάρια θα ήταν κερδισμένο το Ισραήλ, θα μας μπλόκαρε χωρίς μεγάλο κόστος. Τελικά, επέλεξε ένα σενάριο που θα είχε το χαρακτήρα του ραπίσματος. «Ένα χαστούκι στον Ερντογάν, που τελευταία μας έχει μπει στο μάτι, και παράλληλα ένα χαστούκι σ’ αυτούς τους ακτιβιστές, που έχουν γίνει τσιμπούρι». Έτσι προσδιορίστηκαν οι αντίπαλοι κι έτσι χαράχτηκε η στρατηγική. Ήθελαν μια θεαματική απόβαση, ώστε η κοινή γνώμη να πάρει το μήνυμα της απόλυτης ισχύος του συστήματος. Γνωρίζαμε ότι υπάρχει μια ατζέντα η οποία στοχοποιεί κάποιους ανθρώπους και κάποιοι θεωρούσαμε ότι ήμασταν μέσα σ’ αυτήν. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα στη ζωή, ξεκινάς και ξέρεις ότι υπάρχουν κίνδυνοι, ότι η εξέλιξη μπορεί να μην είναι η καλύτερη.
Η προπαγάνδα περί ύπαρξης όπλων στα πλοία;
- Ήξεραν ότι δεν είχαμε όπλα. Αν και, με βάση το ναυτικό δίκαιο, ο καπετάνιος έχει δικαίωμα να οπλοφορεί για να υπερασπίσει το πλοίο του, εμείς δεν θέλαμε να δώσουμε αυτήν την αφορμή να εξοντώσουν όλο τον κόσμο λέγοντας ότι χρησιμοποιήθηκε βία εναντίον τους. Εξάλλου, δεν είναι σκοπός μας να υποκαταστήσουμε την παλαιστινιακή αντίσταση. Είμαστε κίνημα συμπαράστασης. Αν θέλεις πραγματικά να πολεμήσεις, πας εκεί κάτω και παίρνεις μέρος στις επιχειρήσεις, όπως έκαναν παλιότερα διάφοροι στο Λίβανο ή στο Αφγανιστάν. Δεν προβάλαμε, λοιπόν, βίαιη αντίσταση. Το να πάρεις ένα ματσούκι να κυνηγήσεις αυτόν που θρασύτατα κατεβαίνει από ένα πολεμικό ελικόπτερο είναι το προφανές. Χτύπησαν ανθρώπους και μετά άρχισαν οι εκτελέσεις. Η επίθεση, μάλιστα, έγινε σε ώρα προσευχής για τους Τούρκους. Η προσβολή ήταν και πολιτισμική. Ως εκεί φτάνει η αλαζονεία αυτού του κρατιδίου.
Υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθούν;
- Ο ελεύθερος σκοπευτής που δολοφόνησε το διαχειριστή του ίντερνετ με μια σφαίρα ανάμεσα στα φρύδια δεν θα συλληφθεί και δεν θα δικαστεί. Έχει ασυλία. Πήρε εντολή – υπάρχει, δηλαδή, κι ένας ηθικός αυτουργός. Ούτε αυτός θα δικαστεί. Κανείς δεν ανησυχεί, βέβαια. Κανένα μεγάλο κράτος, κανένας μεγάλος ηγέτης δεν λέει «βρείτε τους και δικάστε τους στη Χάγη».
Το Ισραήλ, τελικά, έχασε ή κέρδισε;
- Το Ισραήλ έχασε. Στις δυτικές κοινωνίες αναπτύσσεται μια τάση αποδόμησης του ισραηλινού μύθου, που στηρίχτηκε στις διώξεις που υπέστησαν από τους ναζί και δικαίως τότε κέρδισαν τη συμπάθεια της ανθρωπότητας. Σε τέτοιο βαθμό, που κάποιοι δεν σκέφτηκαν ότι εκεί όπου τους πάνε ζουν ήδη κάποιοι άλλοι. Η διεθνής κοινή γνώμη, όμως, αντιστρέφεται, δημιουργούνται αντιθέσεις στη διεθνή σκηνή, οι κυβερνήσεις είναι σε αμηχανία. Καταλαβαίνουν ότι η πολιτική του Ισραήλ δεν είναι παραγωγική.
Σε τι βαθμό έχει κυριαρχήσει η αντιδραστική ιδεολογία στο εσωτερικό της ισραηλινής κοινωνίας;
- Υπάρχουν αντιστάσεις μέσα στο Ισραήλ. Μια μικρή νεολαία που δεν βολεύεται με την προπαγάνδα και αγωνιστές που επεξεργάζονται καλές προτάσεις για το πώς οι δύο λαοί, που έχουν χαρίσματα, μπορούν να συνυπάρξουν. Θα μπορούσε σ’ αυτήν τη γωνιά του πλανήτη να δημιουργηθεί μια σημαντική πολιτική οντότητα.
Ποιοι λογαριασμοί με το Ισραήλ έχουν μείνει ανοιχτοί;
- Η μεγάλη εκκρεμότητα είναι τα καράβια. Τα πράγματά μας θεωρούνται χαμένα, το υλικό εξαφανίστηκε. Δεν πιστεύω ότι θα πάρουμε αποζημίωση από τους γκάνγκστερ. Τα καράβια, όμως, είναι ευθύνη και της διεθνούς κοινότητας και της ελληνικής κυβέρνησης. Μας πήραν ένα ελληνικό καράβι που δεν μπήκε στα νερά τους. Το καράβι έπρεπε να βρίσκεται ήδη εδώ, ο δε πρέσβης τους έπρεπε να βρίσκεται εκεί μέχρι να γυρίσει το καράβι. Τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά. Δεν βλέπω, όμως, κανένα ενδιαφέρον.
Η ελληνική κυβέρνηση τι στάση κράτησε;
- Ξεχωρίζω τον έλληνα πρέσβη στο Ισραήλ. Είναι έντιμος και σοβαρός, με αισθήματα. Ταλαιπωρήθηκε και διαπομπεύθηκε, τον είχαν ένα μίλι μακριά από έλληνες πολίτες. Οι υπόλοιποι αφήνουν να εξαντληθεί το συναίσθημα και περί άλλα τυρβάζουν. Ούτε μας ρώτησαν ποτέ τι πήγαμε να κάνουμε εκεί πέρα. Η γαλλική κυβέρνηση, η σουηδική ενδιαφέρθηκαν. Ένα κράτος που ξέρει ότι τεκταίνεται στη χώρα του ένα τέτοιο εγχείρημα ενδιαφέρεται στοιχειωδώς να μάθει. Βέβαια, κάποιοι άνθρωποι που συμμετέχουν στους θεσμούς βοήθησαν και τους οφείλουμε πολλά.
Υπάρχει μια προσπάθεια για έναν αυστηρό καταμερισμό αρμοδιοτήτων ανάμεσα στα κινήματα και τις κυβερνήσεις;
- Ναι, εμάς μας παρουσιάζουν ως ακτιβιστές που μπορεί κάποιες φορές και να χρειάζονται με τον αυθορμητισμό τους. Είμαστε η άλλη συνείδηση της κοινωνίας. Δεν τους πειράζει να είμαστε και λίγο ήρωες. Τις σοβαρές δουλειές, όμως, τις κάνει το υπεύθυνο κράτος. Πρέπει τώρα να πάρει υπόψη του τις παρενέργειες. Να συνδιαλλαγεί με τις διάφορες πολιτικές οντότητες. Όλοι αυτοί ανακάλυψαν πρόσφατα ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι κάτι πολύ σοβαρό. Οι έλληνες πολίτες ίσως αναρωτιούνται αν υπάρχει σοβαρή εξωτερική πολιτική ή αυτή είναι κάποιου είδους πινγκ πονγκ. Προς τα πού πάει το μπαλάκι, να πάμε κι εμείς.
Το ντοκιμαντέρ που φτιάχτηκε για τις προηγούμενες αποστολές είχε τίτλο «Γάζα ερχόμαστε». Τώρα τι υπόσχεση αφήνουμε; «Γάζα θα ξανάρθουμε»;
- Εμείς έχουμε κάποια πράγματα στο μυαλό μας και στην ψυχή μας. Σχεδιάζουμε ,λοιπόν, χάνουμε τον ύπνο μας, προστατεύουμε αυτά που κάνουμε και ετοιμάζουμε τις εφεδρείες μας. Αυτό το γεγονός δημιούργησε μια ανθρώπινη ενδοχώρα που μας προσφέρει μεγάλη υποστήριξη. Ακουμπάμε πάντα στους ανθρώπους και λιγότερο στους μηχανισμούς ή στους θεσμούς. Αν είναι πιο ανοιχτή η διεθνής κοινότητα, το επόμενο εγχείρημα που θα είναι πιο οργανωμένο, πιο διευρυμένο, ίσως δώσει τους τελικούς καρπούς. Τώρα είμαστε Λερναία Ύδρα, όποιο κεφάλι κι αν κόψουν δεν θα τους βγει σε καλό. Το πράγμα έχει αποκτήσει τη δυναμική του.
