Tedx Athens
Πριν από 25 χρόνια ξεκίνησε στην Καλιφόρνια το TED ως ένα τετραήμερο συνέδριο που ήταν αφιερωμένο στη Διάδοση Αξιόλογων Ιδεών. Με τα χρόνια εξελίχθηκε σε μη κερδοσκοπική οργάνωση και εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο με ανεξάρτητες διοργανώσεις που ξεχωρίζουν από το επιπλέον γράμμα x. Σε αυτό το πνεύμα της διάδοσης καινοτόμων ιδεών το TEDx Athens αξιοποιεί την εμπειρία του TED σε περιφερειακό επίπεδο, συγκεντρώνοντας στην Αθήνα πρωτοπόρους και εμπνευσμένους ομιλητές που εκφράζουν το αίτημα της κοινωνίας για μια καινούργια αρχή. Starting from scratch, λοιπόν, το θέμα της φετινής διοργάνωσης του TEDx Athens. Συμβολικό για την Ελλάδα της κρίσης. Όχι της οικονομικής κρίσης, αλλά πρωτίστως της ηθικής, που δημιούργησε και όλες τις επιμέρους κρίσεις που βιώνουμε. Μηδενίζουμε τα πάντα και ξεκινάμε από την αρχή. Ανταλλάσσουμε ιδέες για να ξαναγεννηθούν αυτά που στράβωσαν και στραβώνουν χρόνια τώρα, ανταλλάσσουμε ιδέες για να γεννηθούν όσα δεν έχουν γεννηθεί ακόμα.
Η ζωή είναι πάντα απλόχερη και ό,τι σου χρωστάει σου το δίνει. Όταν όμως εσύ αρνείσαι να το πάρεις, γιατί έχεις μάθει να ζεις στην πλασματική ασφάλεια που σου προσφέρεται, θα σε σφαλιαρίσει για να ξυπνήσεις. Αυτό μας είπε στην ομιλία της η Μαρία Τζέμη, δημοσιογράφος-μητέρα. Η γέννηση του αυτιστικού παιδιού της την ανάγκασε να ξεκινήσει από μηδενική βάση και να αλλάξει προς το καλύτερο τόσο την προσωπική όσο και την επαγγελματική της ζωή. Εδώ και έναν χρόνο εκδίδει το πρώτο περιοδικό για τον αυτισμό στην Ελλάδα, το οποίο επιβιώνει παρά την κρίση, γιατί έχει καταφέρει να αποτελεί πηγή ενημέρωσης. «Τα μεγάλα βήματα γίνονται με στενά παπούτσια» λέει η Μαρία. Κάπως έτσι δεν είμαστε όλοι σήμερα; Με τα στενά παπούτσια μας, όμως, θα κάνουμε το μεγάλο άλμα.
Συγκεκριμένες πολιτικές για να βγει η Ελλάδα από την κρίση προτείνει ο Κυριάκος Πιερρακάκης, πρόεδρος του Ινστιτούτου Νεολαίας που εποπτεύεται από το υπουργείο Παιδείας. Ανάμεσα σ’ αυτές, η μέθοδος της γκιλοτίνας για άχρηστους νόμους και η κοινωνία των πολιτών που θα αναλάβει δράση και θα δημιουργήσει μια νέα κουλτούρα, την κουλτούρα της καινοτομίας. Γιατί η νέα γενιά πρέπει να ταυτιστεί με τις λύσεις και όχι με τα προβλήματα.
Ο Goran Carstedt, πρόεδρος του The Natural Step International, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης με επιστημονική προσέγγιση σε θέματα αειφόρου ανάπτυξης, ζήτησε να αναθεωρήσουμε τις προηγούμενες σκέψεις μας που έφεραν τον κόσμο στο σημερινό αδιέξοδο και να αναπτύξουμε περιβαλλοντική συνείδηση και δράση για να εξασφαλίσουμε ένα βιώσιμο μέλλον.
Ο Steve Moore, ο εμπνευστής της Μεγάλης Κοινωνίας, μίλησε για αποκέντρωση των εξουσιών και τη μεταφορά τους από τους πολιτικούς στους πολίτες. Για τη μεταφορά της εξουσίας από τις κυβερνήσεις στην κοινωνία των ενεργών πολιτών.
Στο πρόβλημα του σύγχρονου αναλφαβητισμού στην Ελλάδα αναφέρθηκε ο Γιάννης Γιανναράκης, καινοτόμος του διαδικτύου και υπεύθυνος για την ελληνική Wikipedia. Έχουμε την πιο φτωχή Wikipedia, είπε, και προέτρεψε όλους μας να γράφουμε και να την εμπλουτίζουμε με τις γνώσεις μας.
Άδικη και συγχρόνως γενναιόδωρη η φύση για τον τετραπληγικό ποιητή Αλέξανδρο Δαμουλιάνο, που δεν πιστεύει στα αδιέξοδα. Κάθε τέλος είναι μια καινούργια αρχή, υποστηρίζει, και το στηρίζει με στάση ζωής. Με δύναμη ψυχής και πάθος για τη ζωή, μίλησε για «ένα μέλλον που η ήτα και ο συμβιβασμός δεν θα πρέπει να έχουν χώρο».
Το μεγαλύτερο σκάνδαλο σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι η SIEMENS, μας λέει ο καθηγητής Λυκείου Χρήστος Ιωαννίδης και ιδρυτής του μουσικού φεστιβάλ Schoolwave. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι η κλοπή της παιδικής ηλικίας. Και προσθέτει με νόημα, «μαζί τα φάγαμε τα χρόνια του παιδιού». Στο πρόσωπο και στο λόγο του καθρεφτίστηκε ή έξοδος από την κρίση στην παιδεία. Μίλησε για την πορεία του φεστιβάλ Schoolwave στη χώρα μας και θεωρεί ότι η χειρότερη συμβουλή που μπορεί να δώσεις σ’ ένα νέο που θέλει να κάνει κάτι είναι να του λες: «Άσ’ το γι’ αργότερα», που σημαίνει ποτέ. «Και αυτό δεν είναι ωραίο, γιατί ωραίο ετυμολογικά σημαίνει αυτό που γίνεται στην ώρα του».
Σαράντα οχτώ ώρες κατάπαυση του πυρός στο Ιράκ μπορούν να εξασφαλίσουν 1 δισ. δολάρια που θα χρησιμοποιηθούν για δωρεάν πρόσβαση στο internet στον Τρίτο Κόσμο, υποστηρίζει ο Κώστας Γραμμάτης, ιδρυτής του ahumanright.org – ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, που στόχο του έχει να προσφέρει χαμηλού κόστους πρόσβαση στο διαδίκτυο σε όλο τον πλανήτη. Γιατί το ελεύθερο internet εμπίπτει στα ανθρώπινα δικαιώματα, υποστηρίζει με πάθος ο Κώστας, λάτρης των μεγάλων ιδεών.
Στο τέλος της εκδήλωσης, το ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ συνάντησε τον 25χρονο Ελληνοαμερικανό δεύτερης γενιάς και μίλησε μαζί του για την ιδέα του, για το TED και για το μέλλον.
Όταν μου είπε ότι είναι δεύτερης γενιάς, με απορία τον ρώτησα πώς και δεν μιλάει ελληνικά. Μου είπε ότι, όταν ήταν μικρός, μιλούσε. Όταν, όμως, πήγε σχολείο τα παιδιά τον κορόιδευαν. Έτσι αποθαρρύνθηκε και σταμάτησε, πράγμα για το οποίο σήμερα έχει μετανιώσει.
Τον ρωτάω για τις σπουδές του και αρχίζει να μου λέει ότι σπούδασε τέχνη και μηχανικός, με κοιτάει πονηρά και μου απαντάει: «Να γράψεις ότι δεν σπούδασα. Δεν δέχομαι την ερώτηση “τι έχεις σπουδάσει”, γιατί οι σπουδές μου βρομάνε. Δεν σ’ αφήνουν να ασχοληθείς με αυτό που εσύ πραγματικά θέλεις την κάθε στιγμή». Γελάμε και προχωράω σ’ αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο. Σ’ έναν κόσμο που λιμοκτονεί, που δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό, πόσο μπορεί να τον απασχολεί ότι δεν έχει πρόσβαση στο internet, πώς του ήρθε η ιδέα να διαθέσει χρόνο, χρήμα και ενέργεια για ένα τέτοιο πρότζεκτ. «Η φιλοξενία ενός Αφρικανού σε μια εκπομπή ήταν το κίνητρό μου» μου απαντά. Ο εν λόγω Αφρικανός δεν είχε πάει ποτέ σχολείο, γιατί δεν διέθετε τα οχτώ δολάρια το μήνα που χρειάζονταν. Κάποια στιγμή στη ζωή του χρειάστηκε να φτιάξει έναν ανεμόμυλο. Μετά από πολύ ψάξιμο σε βιβλιοθήκες για να βρει σχέδια, υλικά και τεχνικές, κατάφερε και τον υλοποίησε. Περιέγραφε περήφανος τον αγώνα του και τους καρπούς των κόπων του, ενώ ο παρουσιαστής πληκτρολογούσε στο Google τη λέξη ανεμόμυλος και η πληροφορία εμφανίστηκε αμέσως. Ο Αφρικανός έκπληκτος αναφωνεί «Τόσο απλό ήταν;»... «Θεωρώ ότι αν δώσεις νερό ή φαγητό κάποια στιγμή θα τελειώσει, ενώ με την πληροφορία δίνεις τη δυνατότητα να δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και μόνιμες λύσεις» συμπληρώνει ο Κώστας.
Επειδή, όμως, δεν πιστεύω ότι οι αμερικανικές κυβερνήσεις θα έκαναν κατάπαυση του πυρός στο Ιράκ για να δώσουν λεφτά για πρόσβαση των φτωχών στο διαδίκτυο, πού θα βρει τα τεράστια κεφάλαια για να υλοποιήσει τα σχέδιά του; «Μέσω του internet έχουμε συνεργάτες απ’ όλο τον κόσμο, αυτοί μας βοηθούν οικονομικά. Η DOUTSHE TELECOM και η ΝΑSΑ μάς έχουν προσφέρει την εμπειρία τους σε τεχνολογία και πειραματικούς δορυφόρους» απαντά.
Η κουβέντα πάει παραπέρα για το πώς βλέπει το μέλλον της παγκόσμιας κοινότητας τη στιγμή που όλα φαίνονται να καταρρέουν. «Κάθε πενήντα χρόνια η κοινωνία έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Τις προάλλες κάποιος μου είπε ότι η Ελλάδα θα γυρίσει πίσω στο 1940. Δεν ξέρω πώς ήταν η Ελλάδα το ‘40, πιστεύω όμως ότι πρόοδος υπάρχει αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε». Σκέφτομαι φωναχτά εάν η πρόοδος υφίσταται σήμερα ως ιδέα, για να πάρω μιαν άμεση, λακωνική απάντηση, «Σήμερα πάμε μπρος-πίσω, εάν κινηθούμε όλοι προς μία κατεύθυνση θα υπάρξει πρόοδος».
Ναι, αλλά πώς να το πεις αυτό σε έναν νέο, μορφωμένο και άνεργο Έλληνα που το μόνο που θέλει είναι να του δοθεί η ευκαιρία να φύγει από τη χώρα... «Στην Ελλάδα μονίμως διαμαρτύρεστε και δεν συζητάτε. Μέσα από τη συζήτηση και την ανταλλαγή ιδεών βρίσκονται οι λύσεις και η δύναμη για την ανάληψη ρίσκων».
Αναρωτιέμαι αν η εμπειρία του TEDx θα βάλει το λιθαράκι προς αυτήν την κατεύθυνση και κλείνοντάς μου το μάτι επαναλαμβάνει τα λόγια του ποιητή Αλέξανδρου Δαμουλιάνου: «Κάθε που δίνω ραντεβού με μια καινούργια αρχή…»
TEDx Athens 2010. Μία γνώμη.
Της Αγγελικής Καραμπουρούνη
Μας μετέφεραν τόσο έντονα συναισθήματα, γιατί δεν μας μίλησαν για καμία θεωρία, αλλά για πρακτική άσκηση ιδεών. Κάτι που έχει τόσο μεγάλη ανάγκη η χώρα μας και οι πολίτες της. Τόσα χρόνια μάς έχουν φλομώσει στο «θα» και ξαφνικά νά σου ένα σωρό άνθρωποι που ήρθαν με απτά αποτελέσματα να μας δείξουν χωρίς φανφάρες και υπερβολές τι μπορεί να συμβεί αν από την ιδέα περάσεις στην υλοποίηση!
Μεταξύ αυτών, ο ομιλητής που με έκανε να νιώσω αληθινή αισιοδοξία ήταν ο σουηδός Dr. Göran Carstedt, ένας από τους βασικούς ομιλητές της εκδήλωσης, με μακρύ βιογραφικό σε πολυεθνικές, πλην όμως με απόλυτη κοινωνική συνείδηση. Ο δρ Göran Carstedt είναι πρόεδρος του οργανισμού Natural Step International. Πρόκειται για έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό με επιστημονική προσέγγιση στο θέμα της βιώσιμης ανάπτυξης, που προσφέρει λύσεις σε πολυεθνικές επιχειρήσεις στη μετάβασή τους σε λιγότερο βλαβερά προς το περιβάλλον μοντέλα παραγωγής. Από τον Ιανουάριο του 2007 ο δρ Carstedt συμμετέχει επίσης στον οργανισμό Κλιματική Πρωτοβουλία, του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, ως ανώτερος διευθυντής της πρωτοβουλίας C40.
Με αποσπάσματα από τον Havel, πραγματεύτηκε τη διαφορά μεταξύ ελπίδας και αισιοδοξίας, καθώς και τα πλεονεκτήματα του πεσιμισμού, που μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε τα προβλήματα γύρω μας, για να περάσουμε στις λύσεις.
«Σταματήστε τις επικρίσεις. Μην κάνετε προβλέψεις για το μέλλον. Δημιουργήστε το μέλλον» είπε. «Ο πλανήτης μας είναι ένα διαστημόπλοιο και τα εφόδιά του, αν δεν είμαστε προσεκτικοί, δεν θα διαρκέσουν για πάντα. Τα τελευταία εκατό χρόνια ο πληθυσμός της Γης αυξάνεται ραγδαία και πλησιάζουμε πλέον τα 8 δισ. κατοίκους. Η φύση ανακυκλώνει τα πάντα. Όλα είναι ένας αρμονικός κύκλος. Η βιομηχανική επανάσταση των τελευταίων 150 ετών έχει διαταράξει ήδη ανεπανόρθωτα την αρμονία αυτή, δημιουργώντας ασταμάτητα αδιάσπαστα χημικά απόβλητα, προς χάριν του κέρδους. Η παγκόσμια οικονομία είναι βασισμένη σε παλιές τεχνολογίες, που σημαίνει ότι λειτουργούν με τη λογική τού παίρνω - κατασκευάζω - πετάω. Άρα, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε νοοτροπία, για να καταφέρουμε να περάσουμε στον Χρυσό Αιώνα της Ανακύκλωσης!»
Η ζωή είναι πάντα απλόχερη και ό,τι σου χρωστάει σου το δίνει. Όταν όμως εσύ αρνείσαι να το πάρεις, γιατί έχεις μάθει να ζεις στην πλασματική ασφάλεια που σου προσφέρεται, θα σε σφαλιαρίσει για να ξυπνήσεις. Αυτό μας είπε στην ομιλία της η Μαρία Τζέμη, δημοσιογράφος-μητέρα. Η γέννηση του αυτιστικού παιδιού της την ανάγκασε να ξεκινήσει από μηδενική βάση και να αλλάξει προς το καλύτερο τόσο την προσωπική όσο και την επαγγελματική της ζωή. Εδώ και έναν χρόνο εκδίδει το πρώτο περιοδικό για τον αυτισμό στην Ελλάδα, το οποίο επιβιώνει παρά την κρίση, γιατί έχει καταφέρει να αποτελεί πηγή ενημέρωσης. «Τα μεγάλα βήματα γίνονται με στενά παπούτσια» λέει η Μαρία. Κάπως έτσι δεν είμαστε όλοι σήμερα; Με τα στενά παπούτσια μας, όμως, θα κάνουμε το μεγάλο άλμα.
Συγκεκριμένες πολιτικές για να βγει η Ελλάδα από την κρίση προτείνει ο Κυριάκος Πιερρακάκης, πρόεδρος του Ινστιτούτου Νεολαίας που εποπτεύεται από το υπουργείο Παιδείας. Ανάμεσα σ’ αυτές, η μέθοδος της γκιλοτίνας για άχρηστους νόμους και η κοινωνία των πολιτών που θα αναλάβει δράση και θα δημιουργήσει μια νέα κουλτούρα, την κουλτούρα της καινοτομίας. Γιατί η νέα γενιά πρέπει να ταυτιστεί με τις λύσεις και όχι με τα προβλήματα.
Ο Goran Carstedt, πρόεδρος του The Natural Step International, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης με επιστημονική προσέγγιση σε θέματα αειφόρου ανάπτυξης, ζήτησε να αναθεωρήσουμε τις προηγούμενες σκέψεις μας που έφεραν τον κόσμο στο σημερινό αδιέξοδο και να αναπτύξουμε περιβαλλοντική συνείδηση και δράση για να εξασφαλίσουμε ένα βιώσιμο μέλλον.
Ο Steve Moore, ο εμπνευστής της Μεγάλης Κοινωνίας, μίλησε για αποκέντρωση των εξουσιών και τη μεταφορά τους από τους πολιτικούς στους πολίτες. Για τη μεταφορά της εξουσίας από τις κυβερνήσεις στην κοινωνία των ενεργών πολιτών.
Στο πρόβλημα του σύγχρονου αναλφαβητισμού στην Ελλάδα αναφέρθηκε ο Γιάννης Γιανναράκης, καινοτόμος του διαδικτύου και υπεύθυνος για την ελληνική Wikipedia. Έχουμε την πιο φτωχή Wikipedia, είπε, και προέτρεψε όλους μας να γράφουμε και να την εμπλουτίζουμε με τις γνώσεις μας.
Άδικη και συγχρόνως γενναιόδωρη η φύση για τον τετραπληγικό ποιητή Αλέξανδρο Δαμουλιάνο, που δεν πιστεύει στα αδιέξοδα. Κάθε τέλος είναι μια καινούργια αρχή, υποστηρίζει, και το στηρίζει με στάση ζωής. Με δύναμη ψυχής και πάθος για τη ζωή, μίλησε για «ένα μέλλον που η ήτα και ο συμβιβασμός δεν θα πρέπει να έχουν χώρο».
Το μεγαλύτερο σκάνδαλο σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι η SIEMENS, μας λέει ο καθηγητής Λυκείου Χρήστος Ιωαννίδης και ιδρυτής του μουσικού φεστιβάλ Schoolwave. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι η κλοπή της παιδικής ηλικίας. Και προσθέτει με νόημα, «μαζί τα φάγαμε τα χρόνια του παιδιού». Στο πρόσωπο και στο λόγο του καθρεφτίστηκε ή έξοδος από την κρίση στην παιδεία. Μίλησε για την πορεία του φεστιβάλ Schoolwave στη χώρα μας και θεωρεί ότι η χειρότερη συμβουλή που μπορεί να δώσεις σ’ ένα νέο που θέλει να κάνει κάτι είναι να του λες: «Άσ’ το γι’ αργότερα», που σημαίνει ποτέ. «Και αυτό δεν είναι ωραίο, γιατί ωραίο ετυμολογικά σημαίνει αυτό που γίνεται στην ώρα του».
Σαράντα οχτώ ώρες κατάπαυση του πυρός στο Ιράκ μπορούν να εξασφαλίσουν 1 δισ. δολάρια που θα χρησιμοποιηθούν για δωρεάν πρόσβαση στο internet στον Τρίτο Κόσμο, υποστηρίζει ο Κώστας Γραμμάτης, ιδρυτής του ahumanright.org – ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, που στόχο του έχει να προσφέρει χαμηλού κόστους πρόσβαση στο διαδίκτυο σε όλο τον πλανήτη. Γιατί το ελεύθερο internet εμπίπτει στα ανθρώπινα δικαιώματα, υποστηρίζει με πάθος ο Κώστας, λάτρης των μεγάλων ιδεών.
Στο τέλος της εκδήλωσης, το ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ συνάντησε τον 25χρονο Ελληνοαμερικανό δεύτερης γενιάς και μίλησε μαζί του για την ιδέα του, για το TED και για το μέλλον.
Όταν μου είπε ότι είναι δεύτερης γενιάς, με απορία τον ρώτησα πώς και δεν μιλάει ελληνικά. Μου είπε ότι, όταν ήταν μικρός, μιλούσε. Όταν, όμως, πήγε σχολείο τα παιδιά τον κορόιδευαν. Έτσι αποθαρρύνθηκε και σταμάτησε, πράγμα για το οποίο σήμερα έχει μετανιώσει.
Τον ρωτάω για τις σπουδές του και αρχίζει να μου λέει ότι σπούδασε τέχνη και μηχανικός, με κοιτάει πονηρά και μου απαντάει: «Να γράψεις ότι δεν σπούδασα. Δεν δέχομαι την ερώτηση “τι έχεις σπουδάσει”, γιατί οι σπουδές μου βρομάνε. Δεν σ’ αφήνουν να ασχοληθείς με αυτό που εσύ πραγματικά θέλεις την κάθε στιγμή». Γελάμε και προχωράω σ’ αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο. Σ’ έναν κόσμο που λιμοκτονεί, που δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό, πόσο μπορεί να τον απασχολεί ότι δεν έχει πρόσβαση στο internet, πώς του ήρθε η ιδέα να διαθέσει χρόνο, χρήμα και ενέργεια για ένα τέτοιο πρότζεκτ. «Η φιλοξενία ενός Αφρικανού σε μια εκπομπή ήταν το κίνητρό μου» μου απαντά. Ο εν λόγω Αφρικανός δεν είχε πάει ποτέ σχολείο, γιατί δεν διέθετε τα οχτώ δολάρια το μήνα που χρειάζονταν. Κάποια στιγμή στη ζωή του χρειάστηκε να φτιάξει έναν ανεμόμυλο. Μετά από πολύ ψάξιμο σε βιβλιοθήκες για να βρει σχέδια, υλικά και τεχνικές, κατάφερε και τον υλοποίησε. Περιέγραφε περήφανος τον αγώνα του και τους καρπούς των κόπων του, ενώ ο παρουσιαστής πληκτρολογούσε στο Google τη λέξη ανεμόμυλος και η πληροφορία εμφανίστηκε αμέσως. Ο Αφρικανός έκπληκτος αναφωνεί «Τόσο απλό ήταν;»... «Θεωρώ ότι αν δώσεις νερό ή φαγητό κάποια στιγμή θα τελειώσει, ενώ με την πληροφορία δίνεις τη δυνατότητα να δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και μόνιμες λύσεις» συμπληρώνει ο Κώστας.
Επειδή, όμως, δεν πιστεύω ότι οι αμερικανικές κυβερνήσεις θα έκαναν κατάπαυση του πυρός στο Ιράκ για να δώσουν λεφτά για πρόσβαση των φτωχών στο διαδίκτυο, πού θα βρει τα τεράστια κεφάλαια για να υλοποιήσει τα σχέδιά του; «Μέσω του internet έχουμε συνεργάτες απ’ όλο τον κόσμο, αυτοί μας βοηθούν οικονομικά. Η DOUTSHE TELECOM και η ΝΑSΑ μάς έχουν προσφέρει την εμπειρία τους σε τεχνολογία και πειραματικούς δορυφόρους» απαντά.
Η κουβέντα πάει παραπέρα για το πώς βλέπει το μέλλον της παγκόσμιας κοινότητας τη στιγμή που όλα φαίνονται να καταρρέουν. «Κάθε πενήντα χρόνια η κοινωνία έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Τις προάλλες κάποιος μου είπε ότι η Ελλάδα θα γυρίσει πίσω στο 1940. Δεν ξέρω πώς ήταν η Ελλάδα το ‘40, πιστεύω όμως ότι πρόοδος υπάρχει αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε». Σκέφτομαι φωναχτά εάν η πρόοδος υφίσταται σήμερα ως ιδέα, για να πάρω μιαν άμεση, λακωνική απάντηση, «Σήμερα πάμε μπρος-πίσω, εάν κινηθούμε όλοι προς μία κατεύθυνση θα υπάρξει πρόοδος».
Ναι, αλλά πώς να το πεις αυτό σε έναν νέο, μορφωμένο και άνεργο Έλληνα που το μόνο που θέλει είναι να του δοθεί η ευκαιρία να φύγει από τη χώρα... «Στην Ελλάδα μονίμως διαμαρτύρεστε και δεν συζητάτε. Μέσα από τη συζήτηση και την ανταλλαγή ιδεών βρίσκονται οι λύσεις και η δύναμη για την ανάληψη ρίσκων».
Αναρωτιέμαι αν η εμπειρία του TEDx θα βάλει το λιθαράκι προς αυτήν την κατεύθυνση και κλείνοντάς μου το μάτι επαναλαμβάνει τα λόγια του ποιητή Αλέξανδρου Δαμουλιάνου: «Κάθε που δίνω ραντεβού με μια καινούργια αρχή…»
TEDx Athens 2010. Μία γνώμη.
Της Αγγελικής Καραμπουρούνη
Μας μετέφεραν τόσο έντονα συναισθήματα, γιατί δεν μας μίλησαν για καμία θεωρία, αλλά για πρακτική άσκηση ιδεών. Κάτι που έχει τόσο μεγάλη ανάγκη η χώρα μας και οι πολίτες της. Τόσα χρόνια μάς έχουν φλομώσει στο «θα» και ξαφνικά νά σου ένα σωρό άνθρωποι που ήρθαν με απτά αποτελέσματα να μας δείξουν χωρίς φανφάρες και υπερβολές τι μπορεί να συμβεί αν από την ιδέα περάσεις στην υλοποίηση!
Μεταξύ αυτών, ο ομιλητής που με έκανε να νιώσω αληθινή αισιοδοξία ήταν ο σουηδός Dr. Göran Carstedt, ένας από τους βασικούς ομιλητές της εκδήλωσης, με μακρύ βιογραφικό σε πολυεθνικές, πλην όμως με απόλυτη κοινωνική συνείδηση. Ο δρ Göran Carstedt είναι πρόεδρος του οργανισμού Natural Step International. Πρόκειται για έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό με επιστημονική προσέγγιση στο θέμα της βιώσιμης ανάπτυξης, που προσφέρει λύσεις σε πολυεθνικές επιχειρήσεις στη μετάβασή τους σε λιγότερο βλαβερά προς το περιβάλλον μοντέλα παραγωγής. Από τον Ιανουάριο του 2007 ο δρ Carstedt συμμετέχει επίσης στον οργανισμό Κλιματική Πρωτοβουλία, του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, ως ανώτερος διευθυντής της πρωτοβουλίας C40.
Με αποσπάσματα από τον Havel, πραγματεύτηκε τη διαφορά μεταξύ ελπίδας και αισιοδοξίας, καθώς και τα πλεονεκτήματα του πεσιμισμού, που μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε τα προβλήματα γύρω μας, για να περάσουμε στις λύσεις.
«Σταματήστε τις επικρίσεις. Μην κάνετε προβλέψεις για το μέλλον. Δημιουργήστε το μέλλον» είπε. «Ο πλανήτης μας είναι ένα διαστημόπλοιο και τα εφόδιά του, αν δεν είμαστε προσεκτικοί, δεν θα διαρκέσουν για πάντα. Τα τελευταία εκατό χρόνια ο πληθυσμός της Γης αυξάνεται ραγδαία και πλησιάζουμε πλέον τα 8 δισ. κατοίκους. Η φύση ανακυκλώνει τα πάντα. Όλα είναι ένας αρμονικός κύκλος. Η βιομηχανική επανάσταση των τελευταίων 150 ετών έχει διαταράξει ήδη ανεπανόρθωτα την αρμονία αυτή, δημιουργώντας ασταμάτητα αδιάσπαστα χημικά απόβλητα, προς χάριν του κέρδους. Η παγκόσμια οικονομία είναι βασισμένη σε παλιές τεχνολογίες, που σημαίνει ότι λειτουργούν με τη λογική τού παίρνω - κατασκευάζω - πετάω. Άρα, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε νοοτροπία, για να καταφέρουμε να περάσουμε στον Χρυσό Αιώνα της Ανακύκλωσης!»
