Camn3dat
Alegria de vivir
Την ώρα που τα ΜΜΕ μάς εκπαιδεύουν να ανησυχούμε για τα voodoo economics, χρήμα δηλαδή που υπάρχει μόνο στα χαρτιά αλλά δεν μπορείς να το βρεις σε καμία τράπεζα και σε κανένα θησαυροφυλάκιο του κόσμου, έξω είχε 23 βαθμούς αρχές Δεκέμβρη. Βομβαρδιζόμαστε από αγωνία για τη δήλωση του τάδε ή του δείνα παράγοντα ή πολιτικού που μπορεί να εκτινάξει τα spreads, έναν όρο που μέχρι πριν 13 μήνες όλοι αγνοούσαμε, ενώ έπρεπε να φτάσουμε Χριστούγεννα για να αισθανθούμε λίγο… φθινόπωρο. Την ίδια ώρα που στην Ελλάδα η παραδοσιακή Αριστερά κάνει ακόμα… παρελάσεις με κόκκινες σημαίες και μετά δίνει ραντεβού στις ταβέρνες, οι Γερμανοί ακτιβιστές αποκλείουν τις σιδηροδρομικές γραμμές στα δάση, στη μέση του πουθενά, για να εμποδίσουν την εξάπλωση της πυρηνικής ενέργειας στη χώρα τους. Το ποιος από τους δυο μας έχει κίνημα τελικά αποτυπώνεται και στο ποιος κάνει κουμάντο στον άλλο …
Διαρκής τρομοκρατία, θα πάρουμε την επόμενη δόση άραγε, ποια δόση μεγάλε, δεν είμαι πρεζάκι, δεν έχω ψιλά πάνω μου, μια τυρόπιτα έχω μόνο, να, θέλεις μια δαγκωνιά; Τώρα που το σκέφτομαι πάρτην κι όλη. Καλή όρεξη…
Έχουμε χάσει την ουσία παντελώς. Μόνο η κυνικότητα έχει μείνει, ευτυχώς που κάνει ζέστη, δεν καίμε και πετρέλαιο. Και ο άλλος έχει βάλει τριάντα χρόνια δάνειο να αγοράσει σπίτι στη Γλυφάδα. Φίλε μου συγνώμη που στο λέω, άνοιξε τα μάτια σου, κάτω από το νερό θα είναι η Γλυφάδα σε τριάντα χρόνια αν συνεχίσουμε έτσι. Οι πάγοι λιώνουν και οι πετρελαιάδες κάνουν πάρτυ που θα ξεκινήσουν εξορύξεις και εκεί. Και εγώ πρέπει να αγχωθώ γιατί το spread ανέβηκε 10 μονάδες σήμερα. Ανθρώπινες επινοήσεις και μοντέλα για δάνεια που με μαθηματική ακρίβεια δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ. Ενώ γύρω μας συμβαίνουν κοσμοϊστορικές, μη αναστρέψιμες μεταβολές στον πλανήτη.
Στη μεγάλη πορεία προς την περιουσία, χάσαμε την ουσία. Της ίδιας της ζωής. Πίσω στα βασικά που ξεχάσαμε. Ρίξε λίγο νερό στον πρόσωπό σου, ξαναδιάβασε το Άρωμα του ονείρου του Τομ Ρόμπινς, ακόμα και ο Μικρός Νικόλας θα έκανε δουλειά. Τι είναι επιτέλους η ζωή αν όχι παιχνίδι, έρωτες με την πρώτη ματιά, αυθόρμητα πειράγματα, βόλτες χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, μεταμεσονύχτιες εξομολογήσεις σε φίλους, ξέφρενοι χοροί στα πάρτυ, πανηγύρια στα χωριά, αληθινές φιλίες, ανέμελα σιγοτραγουδίσματα ενός σκοπού που σπας το κεφάλι σου από πού σου έχει κολλήσει, η απρόσμενη μυρωδιά από ένα γιασεμί σε μια γειτονιά που δεν έχεις ξαναβρεθεί, τα γυαλιά ηλίου που κρύβουν τα μάτια από τα αδιάκριτα βλέμματα των άλλων που πηγαίνουν πρωί πρωί για δουλειά ενώ εσύ επιστρέφεις από ένα τρελό ξενύχτι…
Μόνο αν ξαναθυμηθούμε επιτέλους τη «χαρά του να ζεις», αυτή τη διονυσιακή έκσταση που απελευθερώνει τη ψυχή θα μπορέσουμε να υπερβούμε την παραλυτική «θεραπεία» των μιντιακών ψυχοφαρμάκων. Στο κάτω κάτω δεν έχουμε τίποτα παραπάνω να χάσουμε από τις αλυσίδες μας. Τις αλυσίδες που μας γειώνουν και δε μας αφήνουν να αιωρηθούμε σε ένα σύμπαν άπειρων πιθανοτήτων.
Γιατί «στα χρόνια της χολέρας», η alegria de vivir είναι μια αληθινά αποκλίνουσα συμπεριφορά…
