Ελλάς- Δανία - Συμμαχία
Rolig στα δανέζικα σημαίνει ήρεμα. Γι’ αυτό και οι Roligans είναι το ακριβώς αντίθετο των Hooligans. Ακούει κανείς εδώ πέρα;
Μας αρέσει πάρα πολύ εδώ στην Ελλάδα η ιστορία της Δανίας του 1992. Που μπήκε από το παράθυρο (ή από την ξαπλώστρα) στην τελική φάση του Euro, μια που η Γιουγκοσλαβία τιμωρήθηκε διότι είχε το θράσος να έχει εμφύλιο. Κι έτσι η Δανία έφτασε να νικήσει τη Γερμανία στον τελικό και να κάνει τη μεγαλύτερη έκπληξη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, μέχρι την επόμενη: την κατάκτηση του Euro του 2004 από την αφεντιά μας.
Βέβαια, κατά βάθος, κάπως έτσι θα θέλαμε να το είχαμε κατακτήσει κι εμείς: να είμαστε αραχτοί στις παραλίες, να μαυρίζουμε και να παίζουμε ρακέτες – ούτε προπονήσεις ούτε φιλικά προετοιμασίας και αηδίες. Και να χτυπήσει μια μέρα το τηλέφωνο και να μας πουν «δεν έρχεστε σιγά σιγά μέχρι την Πορτογαλία;». Και να πηγαίναμε και να το σηκώναμε. Ταιριάζει όλο αυτό με τη «μενταλιτέ» μας και τον άρπα-κόλλα χαρακτήρα μας, αλλά μας πρόλαβαν οι Δανοί το 1992 και κατοχύρωσαν την πατέντα.
Μας αρέσει πολύ να παρομοιάζουμε την ιστορία μας με τη δική τους. Τα μεγάλα αουτσάιντερ που έφτασαν μέχρι το τέλος. Οι μεγάλες εκπλήξεις. Οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι, που δεν τους υπολόγιζε κανείς, οι «Δαβίδ» που έριξαν τέζα τον Γολιάθ, οι ήρωες που πολεμούν σαν Έλληνες και άλλα τέτοια τσιτάτα.
Δυστυχώς, δεν μπορεί να γίνει καμία παρομοίωση ανάμεσα στους φιλάθλους της Δανίας και τους φιλάθλους (;) της Ελλάδας. Πολύ απλά, διότι οι Δανοί είναι εκτός συναγωνισμού. Όχι ότι αγαπάνε λιγότερο την ομάδα τους απ’ ό,τι την αγαπάμε εμείς ή ότι την υποστηρίζουν με λιγότερη θέρμη από μας, επειδή εκείνοι είναι «ξενέρωτοι βόρειοι» κι εμείς «θερμοί μεσογειακοί τύποι». Τραγουδάνε για τη Δανία οι Roligans με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, την ακολουθούν πάντα και παντού, κάνουν πολλή φασαρία, βάφουν τα πρόσωπά τους στα χρώματα της σημαίας τους, αλλά μέχρις εκεί: ούτε φάπες παίζουν, ούτε γιουχάρουν τους εθνικούς ύμνους των αντιπάλων, ούτε πετροπόλεμο παίζουν, ούτε «κλέφτες κι αστυνόμους» με τους μπάτσους. Από τη δεκαετία του ’80 που υπάρχουν, δικαιώματα δεν έχουν δώσει. Μόνο επαίνους και διακρίσεις έχουν κατακτήσει, όπως το Fair Play Trophy της UNESCO το 1984, στο Euro της Γαλλίας.
Όσο για μας, αν ήξεραν οι Πορτογάλοι πώς τους είχαμε «στολίσει» το 2004 και τι ωραία λογάκια είχαν τα συνθήματά μας γι’ αυτούς, που «δεν βάλανε μυαλό», κι «έρχεται η μεγάλη, Πορτογάλοι» και «είναι βαριά… του τσολιά», δεν νομίζω να ήταν τόσο φιλικοί και χαμογελαστοί. Για τους υπόλοιπους που έρχονται να παίξουν επίσημο ή φιλικό αγώνα στην Ελλάδα, σε επίπεδο Εθνικής ή συλλόγων, δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά: μάτια έχουν και βλέπουν, αφτιά έχουν κι ακούνε. Και οι τυφλοί εδώ πέρα βρίσκουν το φως τους.
Από… χούλιγκαν εδώ στην Ελλάδα είμαστε κομπλέ. Από Roligans έχουμε μια σχετική έλλειψη κι η αλήθεια είναι ότι έχουμε παραγγείλει στην αντιπροσωπία, αλλά μας είπαν ότι δεν ξέρουν πότε θα φέρουν. Μέχρι να φέρει η αντιπροσωπία, ίσως κάτι μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας, μπας και καταφέρουμε να πετάξουμε έξω από τις κερκίδες τις νεκρές ζώνες, τα ΜΑΤ, τις σφαλιάρες και τις πέτρες, όλα αυτά που μας χωρίζουν και να ξαναβρούμε όλα αυτά που μας ενώνουν. Να δούμε παρέα ένα παιχνίδι στο γήπεδο με τους φίλους μας, ό,τι ομάδα κι αν υποστηρίζουν, όπως ακριβώς τον βλέπουμε όταν μαζευόμαστε σ’ ένα σπίτι: με έντονα συναισθήματα, με πάθος και ώς εκεί.
Το pamegipedomazi.gr είναι μια πρωτοβουλία που θέλει να ξανακάνει τις κερκίδες πολύχρωμες. Όχι ξενέρωτες – απλώς πιο ανθρώπινες. Σε αγώνες της Εθνικής και σε αγώνες συλλόγων. Σε παιχνίδια «ήρεμα» και σε ντέρμπι. Να μας δώσει λίγη από την αύρα των Roligans. Το έχουμε πραγματικά τόσο μεγάλη ανάγκη...
