Ένα απρόσμενο φωτογραφικό
οδοιπορικό της βόρειας πλευράς της Μεσογείου που σταμάτησε μόνο όταν
συναντήσαμε τον Ατλαντικό!
Ιζμίρ (Τουρκία)
Ένα φορτηγό ξεκινά από
σημείο Α με ταχύτητα 120
μια μηχανή με 180
όλοι για την κουκίδα Χ
τραβάνε
ποιός θα φτάσει πρώτος;
Η φυσική αναιρείται,
το μεγάλο ψάρι το μικρό
σαρώνει-
ΣΤΗ ΜΠΑΝΤΑ. Στη μπάντα περνάει ο Λεβιάθαν της
ασφάλτου...
Κωνσταντινούπολη
Είδα το φάντασμα του Βαν
Γκογκ
γυμνό να τρέχει στα
ανατολίτικα ηλιοτρόπια
κάθισε στη σκιά του
δέντρου
και φύτεψε ένα γι’ αυτί
Νάπολη
Όπου γης και πατρίς,
Ο εξόριστος Ροβινσώνας
ναυαγός της δευτέρας
παρουσίας
Αφού συμμάζεψε, σκούπα
και φαράσι,
τα τελευταία ανθρώπινα
κατάλοιπα
ξεκουράζεται δίπλα στο
κύμα.
Φλωρεντία (1. άνθρωπος
περπατάει)
Στη μέση του ωκεανού η
Γη,
στρόγγυλη, κυκλική, ένα
νησί –
εκείνο το απόγευμα
προχώρησα
σκυθρωπός στην προκυμαία,
δε σταμάτησα, την είχα τη
θάλασσα
για χρόνια πάντα στα
αριστερά
κι όταν πήγα να ουρλιάξω
δοξαστικά
ΕΥΡΗΚΑ: ΕΥΡΗΚΑ,
Βρέθηκα στο ίδιο το
μητρικό,
το πρώτο το λιμάνι...
Φλωρεντία (2.Σταθμός
μουσείο κόκκινη)
Ουδέτερη
ζώνη-σιδηροδρομικός σταθμός.
Φεύγετε ή έρχεστε;
Αυτή η βραχνή
ανακοίνωση -τι είπε;
Αγωνία, κοιτάζω γύρω, κατάλαβε κανείς;
Όλοι τρέχουν, κατάλαβε κανείς;
Αναζητάω το μεσίστιο
ρολόι,
Το είδε κανείς;
Περιδιαβαίνω στην πύρινη
κόλαση της αναμονής...
Μασσαλία
Θα ξεφύγω κάποια στιγμή,
μη γελάτε, δε θα μείνω εγώ για πάντα απλώς μια σκιά σε φωτογραφία, όλοι σας,
ναι όλοι σας –μη γελάτε, θα μάθετε τ’ όνομά μου, θα με βλέπετε και δε θα το
πιστεύετε... κανείς δε με πιστεύει αλλά θα δείτε, όλοι σας θα δείτε... φεύγω
τώρα, θ’ αργήσω στην προπόνηση...
Παρίσι
Μου ‘πε να φύγω αμέσως,
ούτε κουβέντα τίποτα,
μια πληροφορία για το
δρόμο,
τίποτα, κι εγώ τον πήρα
φωτογραφία
την εικόνα/ψυχή, ουσία
της ύπαρξής του
όπως οι Ινδιάνοι των
πόλεων πιστεύουν.
Μαδρίτη
Αλλά οι νεκροί δε
χορεύουν,
είμαι βέβαιος.
Οι νεκροί είναι ζαρωμένοι
μασουλώντας τα ίδια τους τα νύχια.
Είναι οι άλλοι που
χορεύουν με τη μάσκα και την κιθάρα της.
Οι άλλοι, οι μεθυσμένοι
από ασήμι, οι κρύοι άντρες,
εκείνοι που κοιμούνται
στο σταυροδρόμι των ποδιών καις σκληρές φλόγες,
που γυρεύουν το σκουλήκι
στον ορίζοντα από σκάλες,
αυτοί που πίνουν στην
τράπεζα τα δάκρυα του πεθαμένου κοριτσιού
ή τρώνε μικρές πυραμίδες
ηλιοβασιλέματος στις γωνίες.
DANZA DE LA MUERTE (Ο χορός του θανάτου) F.G.Lorca
Σαραγόσα
Ταχύτητα, ίλιγγος,
Σπανιόλικο ελαιόλαδο στ’
οδόστρωμα,
αμαρτίες ξεψυχούν
μασουλώντας όστια
το φλαμέγκο του
αποχαιρετισμού
ηχογραφημένο πριν δύο
ώρες σε μια ταβέρνα.
Πόρτο
Στο λιμάνι σταματάω,
κι εδώ στα πεζούλια
καθισμένες
χήρες ναυτικών,
η αέναη αγάπη, ροή της
θάλασσας
όλα τα επουλώνει
και κάθονται εκεί ατόφιες
ενσαρκώσεις του Ωκεανού
όλα τα ‘χουν δει, όλα τα
ξέρουν
πρώτες είδαν την αγωνία
της εγγονής
πρώτες το νεαρό που
περιμένει στη γωνία.
