Γαλλία
7/11/05
Την περασμένη νύχτα σημειώθηκε ρεκόρ σε βανδαλισμούς. Συνολικά 1.408 αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν στις 274 περιοχές της Γαλλίας, όπου εξαπλώθηκαν οι ταραχές. Έγιναν 400 συλλήψεις. Οι αστυνομικοί δέχτηκαν επιθέσεις με πραγματικές σφαίρες από κυνηγετικά όπλα.36 τραυματίστηκαν, μεταξύ των οποίων δύο νοσηλεύονται με σοβαρά τραύματα στο νοσοκομείο. (Γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων)
Τα γεγονότα, διάρκειας 3 εβδομάδων (27/10/-18/11), της Γαλλίας αποτελούν ένα πραγματικό «κοινωνικό σπίρτο» έτοιμο να πυροδοτήσει, αν δεν το έχει ήδη κάνει, εξελίξεις πρωτόγνωρες για το μέσο ευρωπαίο πολίτη αλλά και αναπόφευκτες σκέψεις πάνω στα νέα κοινωνικά δρώμενα.
Οι συμπλοκές αυτές μας ξεκαθαρίζουν για τα καλά ένα βασικό πράγμα. Από τη στιγμή που το επίσημο κράτος των περισσοτέρων χωρών της Ευρώπης εφαρμόζει ανοιχτή πολιτική, έστω και τύποις, σε μεταναστευτικά ρεύματα, είμαστε υποχρεωμένοι ως πολίτες τους να προχωρήσουμε σε πλήρη αποδοχή (κοινωνικά, πολιτισμικά, θρησκευτικά) αυτών των ρευμάτων στο ημεδαπό κοινωνικό σύνολο. Το να αρνούμαστε την καθημερινή πραγματικότητα είναι πραγματικά παράλογο. Οι μετανάστες αποτελούν, σήμερα, το πέμπτο μεγαλύτερο «κράτος» στον κόσμο. Περίπου 200 εκατ. άνθρωποι διαβιούν μακριά από τη χώρα καταγωγής τους και απ? αυτούς το 60% ζει στον ανεπτυγμένο κόσμο. Τα σύγχρονα κοινωνικά δεδομένα και δομές δεν επιτρέπουν συμπεριφορές που να ηλεκτρίζουν τις μεταξύ μας σχέσεις. Όταν μιλάμε για ανθρώπους που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους σκοπεύουν να εγκατασταθούν στα μέρη που μεταναστεύουν (στη Γαλλία ήδη μιλάμε για τρεις γενιές μεταναστών) δεν είναι δυνατόν να οδηγούνται τόσο από την κοινωνία, όσο και από το επίσημο κράτος στο περιθώριο, ενώ ταυτόχρονα οι συμπολίτες τους (δηλαδή εμείς) να έχουν πολύ πιο εύκολη πρόσβαση στα επιτεύγματα των εξελίξεων. Ενδεικτικά είναι τα παρακάτω στοιχεία από τη Γαλλία που αποτελεί και τη πηγή των σκέψεων μας.
Μεγάλο μέρος των μεταναστών ζει, στριμωγμένο, σε άθλιες (σάπιες σωληνώσεις, χαλασμένα καλώδια ηλεκτρικού κ.α.) εργατικές πολυκατοικίες έξω από τις πόλεις, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να συμμετέχουν στις κοινωνικές δραστηριότητες. Ύστερα υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας, που δημιουργεί απογοητεύσεις κι εντάσεις. Η μείωση της, από το 10,1% (ρεκόρ πενταετίας) στις αρχές του χρόνου, στο 9,6% δεν αφορούσε αυτούς τους νέους, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν ελάχιστες δεξιότητες, αφού το εκπαιδευτικό σύστημα τους αποκλείει (13% των νέων στη Γαλλία δεν τελειώνουν το σχολείο) από την αγορά εργασίας. Ακόμη όμως και όσοι εκ των νέων των προαστίων καταφέρουν να τελειώσουν το λύκειο, κάποιο κολέγιο ή πανεπιστήμιο αντιμετωπίζουν τεράστια εμπόδια στο να βρουν δουλειά. Πρόσφατη μελέτη πανεπιστημίου του Παρισιού διαπιστώνει, ότι κάποιος νέος με βορειοαφρικανικό επώνυμο έχει 5 φορές λιγότερες πιθανότητες να κληθεί σε συνέντευξη από κάποια επιχείρηση για μια θέση εργασίας σε σχέση με έναν ομόλογό του με γαλλικό όνομα. Επιπλέον, παρ' ότι αποτελούν το 10% του πληθυσμού της Γαλλίας, το εισόδημά τους είναι 40% και πλέον χαμηλότερο από το μέσο εισόδημα ενός Γάλλου.
Κι όμως ο Γάλλος υπουργός εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί αποκάλεσε όλους αυτούς τους ανθρώπους με τον «αξιοσέβαστο» τίτλο «Racaille», με λίγα λόγια: αλήτες, καθάρματα, αποβράσματα, κατακάθια της κοινωνίας. Μια λέξη εντελώς γαλλική, ιδιαίτερα φορτισμένη, ένας χαρακτηρισμός που ξεχειλίζει από περιφρόνηση. Αντανακλά μίσος και ακόμη μεγαλύτερο μίσος προκαλεί.Όταν δημιουργούμε αποστάσεις κι εμπόδια εκεί που δεν υπάρχουν, το αποτέλεσμα είναι θλιβερό. Πολλή βία, κατάντια, κακία, μιζέρια, απόγνωση, φτώχεια.
Είναι σίγουρο ότι η Ευρώπη δεν είναι συνηθισμένη να δίνει. Πόσο μάλλον όταν από τους περισσότερους από αυτούς τους λαούς, που τώρα μέρος τους φιλοξενεί, είχε και έχει συνηθίσει να παίρνει. Θαύματα δε περιμένουμε. Μια πραγματικά συνολική και γενικευμένη αρχή όμως δείχνει επιτακτική. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως οι περισσότεροι από τους μετανάστες έρχονται για να μείνουν και να ζήσουν ανάμεσα μας για πολλά, πολλά χρόνια, ίσως και για πάντα. Στο χέρι μας είναι να ξεπεράσουμε προσκολλήσεις στο παρελθόν, ανόητες κακίες και μίση που έχουμε μέσα μας και να προχωρήσουμε στην πλήρη κοινωνική απορρόφηση τους, πάντοτε σεβόμενοι τις ιδιαιτερότητες και τα δικαιώματα που όλοι έχουμε. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους, ότι αυτό το ποτάμι δε γυρίζει προς τα πίσω. Θα είμαστε έτοιμοι άραγε για μια πλήρη και υπέροχη κοινωνικο-οικονομικη-πολυπολιτισμική κατάδυση;
