Φάκελος Ανακύκλωση
Θυμηθείτε πόσες φορές στις περίοπτης θέσης πολιτικο-κοινωνικές συζητήσεις σας έχετε αναφωνήσει φράσεις όπως: «αυτή η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα», «αυτός ο Δήμαρχος δεν κάνει και τίποτα», «αυτό το πανεπιστήμιο δεν έχει κάνει τίποτα», «αυτό το Υπουργείο, τίποτα», «αυτός ο φορέας, τίποτα»?Μακρύς ο κατάλογος. Και μπορεί να μην έχετε κι άδικο. Αν τώρα δεν θυμάστε, έχετε το νου σας έτσι ώστε στην επόμενη περιεκτική από άποψη θεματολογίας και ουσίας συζήτηση που θα κάνετε, να το τσεκάρετε.
Και τώρα προσπαθήστε να θυμηθείτε πόσες φορές σε παρόμοιου τύπου συζητήσεις έχετε πει: «εντάξει και το πανεπιστήμιο, αλλά και εγώ δεν έχω κάνει κάτι για να αλλάξει τίποτα ρε γαμώτο.» Πόσες; Σκεφτείτε επίσης πως μέχρι στιγμής μιλάμε μόνο για απλά λόγια. Πόσο μάλλον για τη μετουσίωση αυτών σε πράξεις. Γιατί, οι ?μεγάλοι? που κατηγορούμε με το παραμικρό δεν τα λένε πολλές φορές ωραία; Στην πράξη όμως?.
Σκεφτήκαμε ότι τα παραπάνω ερωτήματα κάλλιστα θα μπορούσε να τα θέσει σύσσωμο το περιβάλλον προς όλους εμάς, εάν και εφόσον είχε μιλιά. Εκτός κι αν τα απανωτά «ακραία» και μη φαινόμενα που μας χτυπούν καθημερινά, υπενθυμίζοντας μας την «μικρότητα» του ανθρώπινου είδους στο σύνολο της φύσης, είναι η μιλιά της φύσης και πιο συγκεκριμένα οι βρισιές που θα ξεστόμιζε αν ήταν άνθρωπος!
Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τα «μπινελίκια» της (γιατί περί αυτού πρόκειται) και το γεγονός ότι αν υπάρχει κάτι που θα ?πρεπε να σεβαστούμε χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι η ίδια η φύση που φιλοξενεί το είδος μας, συνειδητοποιήσαμε ότι μάλλον αξίζει και μπορούμε να προσπαθήσουμε (κατ? αποκοπήν από κυβερνητικούς ή άλλους οποιουδήποτε τύπου εξουσιαστικούς φορείς) να συμβάλλουμε με τον τρόπο μας στην διάσωση έστω κι ενός απειροελάχιστου τμήματος της!
Εδώ και 6 ολόκληρους μήνες λοιπόν (από τις 21/4/2005), στο τμήμα Περιβάλλοντος του πανεπιστημίου Αιγαίου, έχει ξεκινήσει και συνεχίζει να υφίσταται μία κίνηση. Το εφαλτήριο για την πυροδότηση της στάθηκε απλά μία εργασία στα πλαίσια ενός μαθήματος. Μία εργασία ομαδική, που είχε ελεύθερη επιλογή θέματος. Υπό αυτό το πλαίσιο, 2 μεταπτυχιακοί φοιτητές του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών (Μ.Π.Σ) «Περιβαλλοντική Πολιτική και Διαχείριση» εν ονόματι Αντύπα Αθηνά και Μουταφτσής Αλέξανδρος θέλησαν να εξετάσουν την περίπτωση της ανακύκλωσης στη Μυτιλήνη, μιας και η απουσία μιας τέτοιας ενέργειας σε μία περιοχή με τη μοναδική σχολή Περιβάλλοντος στη χώρα, μόνο παράξενη μπορεί να χαρακτηριστεί. Η προοπτική ήταν απλά να δοθεί η υφιστάμενη κατάσταση περί του θέματος. Τελικά όμως η εργασία έδωσε πολύ περισσότερα στοιχεία, με συνέπεια να αρχίσει να αναδύεται και να συζητιέται στους κύκλους του Μ.Π.Σ η προοπτική συλλογής χαρτιού. Η παρέα που ενεργοποιήθηκε και στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε μεγάλωσε. Τα άτομα που την αποτελούσαν (πλην των προαναφερθέντων) και που αξίζει να μνημονευθούν ήταν οι: Γρίβας Αστέρης, Παυλίδου Μαρία, Βέλλη Δάφνη, Οικονόμου Παναγιώτης, Ζαμπράκα Χαρά. Συνοδοιπόρος σ? αυτήν την πορεία υπήρξε και συνεχίζει να είναι ο λέκτορας του τμήματος και καλός φίλος Ε. Κώστας, που στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του περί της οργάνωσης του συστήματος περιβαλλοντικής διαχείρισης (Σ.Π.Δ) στο πανεπιστήμιο, βοήθησε έμπρακτα στην υλοποίηση των μέχρι τώρα στόχων. Για να φθάσει βέβαια εδώ που βρίσκεται η ιστορία αυτή, συνεισέφεραν και βοήθησαν με τον τρόπο τους και αρκετοί άλλοι άνθρωποι, γνωστοί και άγνωστοι, οι οποίοι είδαν προφανώς ότι κάτι θετικό μπορεί να προέλθει από το όλο εγχείρημα. Μέχρι στιγμής θεωρούμε ότι δικαιώνονται
Η πάροδος του χρόνου, η αναπόφευκτη φυγή πολλών μελών από την αρχική παρέα (μεταπτυχιακοί γάρ) και οι τεράστιες οργανωτικές δυσκολίες, κατέδειξαν το πόσο διαφορετικά είναι τελικά όταν σκέφτεσαι ένα πράγμα στο μυαλό σου και το πώς αυτό διαμορφώνεται στην πραγματικότητα. Οι εναπομείναντες της παρέας συνέχισαν να το ψάχνουν ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες και απ? ότι δείχνουν τα αποτελέσματα καλά έκαναν. Κι αυτό:
1) επειδή περίπου 3 τόνοι χαρτί, που για τα πλαίσια του τμήματος Περιβάλλοντος και μόνο θεωρείται ικανοποιητικός αριθμός, δεν πήγαν στη χωματερή του Δήμου Μυτιλήνης, αλλά σε εταιρία ανακύκλωσης στην Αθήνα (ECOMEL).
2) Επειδή η ευαισθητοποίηση φοιτητών, καθηγητών και λοιπών φάνηκε πως υπάρχει, απλά περίμενε να δοθεί ένα έναυσμα για να φανεί, αφού ακόμα κι αν οι 3 από τους 6 μήνες ύπαρξης της κίνησης ήταν οι καλοκαιρινοί, η συρροή χαρτιού ήταν αυξητική.
3) Επειδή διάφοροι φορείς (Πανεπιστήμιο, ΝΕΛ, εταιρείες κοινωνικού χαρακτήρα, Δήμος κ.ά) συνεργάστηκαν ή συνεισέφεραν με τον τρόπο τους για να επιτευχθούν κάποιοι από τους στόχους που είχαν τεθεί.
4) Επειδή φάνηκε πως τελικά υπάρχουν πολλά άτομα με παρόμοιες ανησυχίες που είναι ενεργά και πρόθυμα να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους κινήσεις και έχουν ήδη αναλάβει δράση. Επειδή?
?Μερικές φορές δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από κάποιες απλές καθημερινές ή γενικότερα τυπικές δραστηριότητες, ενέργειες, σκέψεις κτλ για να ξεκινήσει ένα ΤΙΠΟΤΑ να μικραίνει και όσο περνάει ο καιρός να γίνεται ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΤΙΠΟΤΑή αλλιώς ΚΑΤΙ ΨΙΛΑ (ΛΙΓΟ)!?
Ομάδα Ανακύκλωσης
Ποια είναι η ταυτότητά μας λοιπόν;
Όνομα δεν έχουμε ακόμα και γι? αυτό μέχρι στιγμής συστηνόμαστε απλοϊκότατα ως Ομάδα Ανακύκλωσης. Έδρα μας το πανεπιστήμιο ενός ωραιότατου νησιού του βορείου Αιγαίου, η Μυτιλήνη. Σύστασή της, μεταπτυχιακοί φοιτητές κυρίως και ενίοτε καθηγητές, προπτυχιακοί, διδακτορικοί. Λειτουργία, άτυπη. Μέθοδος (τύπου bottom-up), δίκτυα και συνεργασίες με όσους είναι πρόθυμοι να συνδράμουν στην επίτευξη των εκάστοτε στόχων μας. Δεν κάνουμε διακρίσεις. Κάνουμε απλά τις λογικότερες και πιο εφικτές επιλογές. Έτος ίδρυσης, Απρίλιος του 2005. Ημερομηνία λήξης δεν υπάρχει, θα δείξει ο χρόνος. Μέχρι τώρα έργο μας, στόχοι μας και άλλες πληροφορίες; Νομίζουμε πως αξίζει να τσεκάρετε το άρθρο και πως θα δικαιωθείτε για την υπομονή και το κουράγιο σας?
