«η εκ δεξιών πτέρυγα» (1156mw)*
Θυμάμαι πολύ συχνά την περίεργη διαρρύθμιση της τάξης μου στο Λύκειο- τρία θρανία αποτελούσαν μόνα τους την μικρότερη πτέρυγα, αισθητά απομακρυσμένα από τα υπόλοιπα, πάντα όσο το δυνατό πιο κοντά στο παράθυρο. «Εκ δεξιών πτέρυγα» μας είχε βαφτίσει ο σχολάρχης μας, ο αγαπημένος μας «πάπα Στρουμφ», σε μια από τις κρίσεις επιθετικής ρητορείας. Μας άρεσε ο ήχος και το πολιτικό οξύμωρο που ανέδιδε η φράση? και το κρατήσαμε μεταξύ μας σαν έναν αστείο τίτλο τιμής από έναν άνθρωπο που σε έδειχνε με τα δύο δάχτυλα, σα να έβλεπε και ένα δεύτερο αόρατο ένοχο να στέκεται μαζί σου?
Σήμερα, το «εκ δεξιών πτέρυγα» έχει μέσα μου αναχθεί στον πιο φαιδρό λεκτικό συμβολισμό, στην πιο σύντομη διατύπωση της πολιτικής μας «αντιξοότητας», πέρα από όλες τις θεωρητικούρες που μηρυκάζονται ως αριστερές ονειρώξεις και ριμέικ ονείρων- με όλους τους προλετάριους να ευτυχούνε σύντομα, μακάριοι σύντροφοι στο παγκόσμιο πράσινο λιβάδι. «Η επανάσταση έρχεται από τα κάτω, δεν το νιώθεις?»- μου λένε φίλοι μου που υπό το σεληνόφως απαγγέλλουνε στη γκόμενα τους Τρότσκι, ενώ κάποιοι άλλοι σχηματίζουνε σειρές παραγωγής και έτσι κολλάνε μανιωδώς αφίσες για το φεστιβάλ της ΚΝΕ με το Βασίλη. Όλοι τους, ξεκινώντας από τα δύο κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς έως τους εκατοντάδες «μικροσκοπικούς» πολιτικούς σχηματισμούς που αυτοφαντασιώνονται- τάχα- επαναστατημένοι, πολεμούν ο ένας τον άλλο πολύ πιο?αποτελεσματικά απ? ότι τους κοινούς τους «ταξικούς εχθρούς», τη συντήρηση, τη Δεξιά, το κεφάλαιο, τον Μπους ή όπως αλλιώς τους έχουν αποστηθίσει. Η εσωστρέφεια τους είναι μια σκέτη αποθέωση της «κλίκας»- ο ανταγωνισμός που επιδεικνύουν ο ένας προς τον άλλο ζηλευτός και από τον πιο φρενήρη καπιταλιστή. Πρόσφατα άκουσα κάποιον να κατακρίνει μια κοπέλα που συμμετέχοντας σε πρόγραμμα του «Δικτύου» κάνει δωρεάν μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες, γιατί με τη δράση της αυτή δυναμώνει πολιτικά το «Δίκτυο»? Αν ρωτήσεις κάποιο μέλος του ΚΚΕ τι δουλειά «κάνει» στο Κόμμα, δε θα σου απαντήσει, του απαγορεύεται- και φοβάται μην τον καρατομήσει ο Ζαχαριάδης, τον εξορίσουνε οι ασφαλίτες στη Μακρόνησο και τον «αυτοκτονήσει» η «ΟΠΛΑ»**?
Εδώ και καιρό, όταν βρίσκομαι μαζί τους, η πλήξη μου αγριεύει- δεν τους μιλώ «πολιτικά», ακούω ήσυχος τις μαλακίες τους και αποφεύγω να τους κοντράρω με τις δικές μου? Από τη μια η ατομική μου πολιτική «κατάθλιψη», από την άλλη ο δικός τους ακλόνητος, αριστερίζων φονταμενταλισμός. Η πιθανότητα επαφής μας μοιάζει με το σημείο καμπής μιας ανυπέρβλητης καμπύλης. Και άλλωστε τα δόγματα δεν επιτρέπουν την απογοήτευση- «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» είχε το θάρρος να ομολογήσει περί των προθέσεων του ο Ιησούς? Όσο λοιπόν «κατηχούμαι» για την καλπάζουσα αυτή επανάσταση που κάπου (υπο)βόσκει, τόσο η εικόνα της δικιάς μου, παιδικής «εκ δεξιών πτέρυγας», πηδά ανακλαστικά από τη μνήμη μου στο λογικό υπογάστριο του νου- σαν ανάστροφος αντικατοπτρισμός της παγκόσμιας «εκ δεξιών» πτέρυγας» που συνεχώς σφυρηλατεί το καλούπι των καιρών μας. Και μας δίνει ρυθμό, μας ταΐζει την κουλτούρα της- αν κιόλας το θελήσει μας χτυπά, μας διώκει.
Πριν από 3 χρόνια ένας από τους παλιούς «συντρόφους» μου της «εκ δεξιών πτέρυγας», φοιτητής πια στο Δημοκρίτειο στην Κομοτηνή, έφαγε από τους μπάτσους άσωτο ξύλο, αυτόν και άλλους 3 τον πήγανε κλωτσοπατινάδα έξω από το πατσατζίδικο του «Τούρκου». 12 «εργαζόμενα παιδιά» ενάντια σε 4 «αλήτες»?Όλως τυχαία, από το ίδιο σημείο πέρασαν «ατάκα» κάμποσοι ακροδεξιοί και όπως τους πέτυχαν ημιλιπόθυμους στο δρόμο, τους αποτελείωσαν? Λίγες μέρες μετά και ενώ είχε διαταχθεί ΕΔΕ, ο εκ του νόμου προϊστάμενος της έρευνας, διοικητής του Α.Τ. Κομοτηνής, επικοινώνησε με τον πρύτανη του Δ.Π.Θ. και τον παρακάλεσε «να μιλήσει στους φοιτητές του, εντάξει έχουν δίκιο τα παιδιά, παραφέρθηκαν οι δικοί μας, συγνώμη, παρεξήγηση?». Όπερ και εγένετο- ο πρύτανης κάλεσε τα παιδιά στο γραφείο του για να τους μεταφέρει την ευγενική παράκληση του ντροπαλού διοικητή? Παράλληλα, η ΕΔΕ «κατέπεσε» λόγω ανεπαρκών στοιχείων.
Στις 17/09/05 βρέθηκα ο ίδιος σ? ένα ουσιαστικά πανομοιότυπο περιστατικό- «μάζεψα» ξύλο από μπάτσους. Ζώντας από «μέσα» μια τέτοια ιστορία, διαπιστώνεις με τον μόνο αληθινό τρόπο την άπλετη δύναμη των κατασταλτικών μηχανισμών- ότι το «μακρύ χέρι» του νόμου είναι ακόμα βαρύ και το «βαθύ κράτος» ζωντανό. Οποιαδήποτε στιγμή έχει το «κύρος» να οργιάσει εναντίον σου, να σου βρίσει τη μάνα, να σε φτύσει στο πρόσωπο, να σου δέσει πισθάγκωνα τα χέρια- 4,5 ΜΑΤατζήδες, με το μπλουζάκι της «Χρυσής Αυγής» κάτω απ? το αλεξίσφαιρο, σε κάνουν τόπι και γελούν. Μετά, αποκαμωμένοι, κάνουν στην άκρη και μιλάνε για μπάλα? Μέρες αργότερα, από «θύμα», βρέθηκα αυτόπτης μάρτυρας ενός ανάλογου «δρώμενου». Απόγευμα, τύπος περπατά στην απέναντι από μένα πλευρά του δρόμου και περνά μπροστά από μια διμοιρία ΜΑΤ. Ένας απ? αυτούς αρχίζει να γκαρίζει, ο τύπος σταματάει, τον κυκλώνουν απειλητικά 4 ΜΑΤs και ενώ κόσμος μπαινοβγαίνει στα μαγαζιά, αυτοκίνητα περνούν και άνθρωποι βγάζουν το σκύλο τους βόλτα- τον αναγκάζουνε να γονατίσει στο πεζοδρόμιο και να πλέξει τα χέρια του στο κεφάλι. Μια τυπική εξακρίβωση στοιχείων, απόγευμα στην Ακαδημίας- και φίλε μπορεί να σου συμβεί τόσο «κομψά» σε οποιοδήποτε δρόμο και πλατεία της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Πρόσφατα η Δημοκρατία αυτή αφαίρεσε από τους πολίτες της τη δυνατότητα να ψηφίσουν- ναι ή όχι- στο Ευρωσύνταγμα. Και της ήταν τόσο εύκολο αυτό το «βόλεμα», που όποια στιγμή στο μέλλον χρειαστεί το ίδιο θα ξανακάνει. Είναι έτοιμη να μετατραπεί σε επαγγελματία ηδονοβλεψία και ωτακουστή των πολιτών της- με τις κάμερες στους δρόμους, αντί να ξηλώνονται, να πληθαίνουν, με τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες να τίθενται, μέσω των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, στη διάθεση των αρχών. Κάποτε, στην Αμερική, σκάνδαλα τηλεφωνικών υποκλοπών (Watergate), έριχναν κυβερνήσεις (Nixon). Στην Ελλάδα, κύριοι όπως ο Τόμπρας ή ο Μαυρίκης, λίγα χρόνια πριν, παραλίγο να φέρουνε την ίδια «αναμπουμπούλα»...Μετά τις επόμενες δυο τρεις βομβιστικές επιθέσεις οι διευκολύνσεις της Δημοκρατίας προς το απόλυτο κράτος ίσως επεκταθούν- η προϋπόθεση εντάλματος για να μπούνε σπίτι σου ίσως θεωρηθεί «χρονοτριβή».
Πια, πολλά από τα κοινωνικοπολιτικά «ταμπού» που έθεσαν οι χίπηδες αμφισβητούνται από τους γιάπηδες- δειλά, δειλά συζητούνται θέματα όπως η κατάργηση του ασύλου. Εφημεριδίστικα ρεπορτάζ αναλαμβάνουν να αναδείξουν το «καυτό» θέμα- με φοβισμένες φοιτήτριες των εστιών και καθημερινούς βανδαλισμούς. Ιδιωτικές εταιρείες security έχουν ήδη ξεκινήσει να αναλαμβάνουν «εργολαβίες» στα πανεπιστήμια. Θέμα χρόνου, κάποιος από τους εκατοντάδες αυλικούς μάνατζερ που κάθε κυβέρνηση «μισθώνει» να προτείνει αυστηρά: «και τους μπάτσους τζάμπα τους πληρώνετε?»
Αντικρούοντας το άρωμα της επανάστασης που ορισμένοι οσμίζονται, δεν υπαινίσσομαι καμία πολιτική «μεταφορά»- η Ελλάδα ξεπέρασε τα μετεμφυλιακά σύνδρομα της. Το πρόβλημα είναι πως η «ελευθέρια» περίοδος της μεταπολίτευσης μοιάζει σήμερα πιο μακρινή από τη Χούντα? «Εκ δεξιών πτέρυγα» δεν είναι σήμερα το «παρακράτος της δεξιάς»- τα υπολείμματα που συνιστούν τον πολεμικό βραχίονα της (Χρυσαυγίτες, ΜΑΤ, U.S. Troopsetcetc), μπορεί να δέρνουνε ακόμα, αλλά είναι έρμαια, φτηνά «σκιάχτρα» της Halliburton ή του ΣΕΒ. Όλο και περισσότερο, δεν κάνουνε κουμάντο, ούτε οι «πολιτικάντηδες», ούτε οι «στρατηγοί». Αν όμως ένας διαφημιστής βαρέσει δυνατά τη μπότα του στη Γη και ένας χρηματιστής κραδαίνει τις μπαγκέτες, το drummachine παίρνει φωτιά- η «εκ δεξιών πτέρυγα» κλείνει τότε σα μια γροθιά και εκστρατεύει. Ενάντια στα μούτρα μας. Συσπειρωμένη.
* mw = milliwords: μονάδα μέτρησης κειμένου
** ΟΠΛΑ: η KGB του ελληνικού παραρτήματος του Κ.Κ.
( το κείμενο, αφιερωμένο στον παπαγάλο του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου που «κάηκε» στο στούντιο της «Ζούγκλας»- στις επάλξεις της μαχόμενης δημοσιογραφίας)
