Στο μυαλό του Ιουλίου Βερν
O Τσε των ερτζιανών
Σκεπτικός μας βρίσκει ο Ιούλιος, σ’ αυτό το τεύχος Σεπτεμβρίου. Προσωπικά θα έλεγα και ο Αύγουστος, αν γίνονταν αναφορά σε μήνες και όχι στο μικρό όνομα της πηγής έμπνευσής της στήλης. Πέρα από τις φωτιές, τις εθνικές, τις λαϊκές καταστροφές υπάρχουν και προσωπικά δράματα ή καλύτερα γεγονότα που σου καθορίζουν, με ένα κβαντικά, απροσδιόριστο τρόπο τη ζωή. Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα και με δυσκολεύει αφάνταστα. Το καλοκαίρι που μας πέρασε έφυγε ο Κώστας Γεωργίου. Τον γνώρισα, πρώτα από τις μουσικές του, όταν σε κάποιο θάλαμο διάφοροι εφηθωδηστές και λοιπά... πλάσματα της φύσης επέμεναν να σπάνε τα νεύρα των υπόλοιπων με τη μουσική(;) που άκουγαν στη διαπασών. Ήτανε πραγματική όαση. Γι’ αυτό αρχικά, έπρεπε να γνωρίσω τον άνθρωπο πίσω από τη φωνή και ποιος καλύτερος τρόπος γι’ αυτό από μια συνέντευξη. Στη συνέντευξη κατάλαβα με τι είδους άνθρωπο είχα να κάνω. Όταν γύρισα στα γραφεία του περιοδικού, στη συζήτηση με τον Βαγγέλη η πρώτη ατάκα ήτανε «... Βαγκ πρέπει να το γνωρίσεις οπωσδήποτε το παλικάρι. Είναι ο Τσε των ερτζιανών». Άνθρωπος μοναχικός, αποφασισμένος, με αίσθηση της ποιότητας, εύστροφος και κυριότερα αυθεντικός και χωρίς να κάνει εκπτώσεις. Έλεγε για τη σημερινή ραδιοφωνική κατάσταση «... έχει εγκλωβιστεί (το ραδιόφωνο) στις σιδερένιες αγκαλιές 10 ανθρώπων που το πνίγουν στο βωμό των συμφερόντων τους και το αντιμετωπίζουν ως μέσο πίεσης. Ουδόλως τους ενδιαφέρει η προσφορά του ραδιοφώνου, που είναι η ψυχαγωγία κι όχι η διασκέδαση. Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να διακρίνονται για οτιδήποτε άλλο εκτός από την κουλτούρα τους». Έτσι ακριβώς σκεφτόταν κι έτσι ζούσε. Νιώθω τυχερός που γνώρισα και συνεργάστηκα με ένα τέτοιο άνθρωπο. Ελπίζω να τα ξαναπούμε Κώστα.
Ψηφοδέλτια σταύρωνα, όλη νύχτα...
Εκλογές σε λίγο. Θα πεις και τι μας νοιάζει. Όπως λεει κι ο Τζιμάκος, επειδή η πολιτική είναι κωλοδουλειά έχουμε βάλει τους χειρότερους να την κάνουν και ‘μεις ασχολούμαστε με τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας. Η εκλογική διαδικασία, όμως, μπορεί να είναι αρκετά διασκεδαστική, αν την κοιτάξεις από άλλο πρίσμα. Συγκεκριμένα, αν την κοιτάξεις απ’ την άκρη του ματιού σου (όπως προτρέπει τους ήρωές του, ο Douglas Adams, σ’ ένα μυθιστόρημά του) μπορείς να δεις πολλά. Αν τα κοιτάξεις και κυνικά, μπορεί να τα κάνεις και διασκεδαστικά. Αυτό έκανε και το δεξί μάτι της κεφαλής της στήλης που υπάρχει στην κορυφή της σελίδας. Κοίταξε λοξά και πίσω κι έπεσε η ματιά του στο βιβλίο «ελεύθερα και απροκάλυπτα» του Σοφιανού Χρυσοστομίδη (εκδόσεις Θεμέλιο). Στο βιβλίο υπάρχουν άρθρα του κ. Χρυσοστομίδη από διάφορες εφημερίδες που αφορούν την πολιτική πραγματικότητα και σχολιάζουν κινήσεις και λόγους του πρωθυπουργού και κυριότερα του κυβερνώντος κόμματος. Σ’ ένα απ’ αυτά αναφέρει «... Έτσι, κατά τον πρωθυπουργό, άμεσοι στόχοι είναι και η αποκέντρωση και η υγεία και η παιδεία και το κράτος πρόνοιας και το κράτος δικαίου και η μάχη κατά της γραφειοκρατίας και η πάταξη της ανεργίας και ο διάλογος και η συμμετοχική δημοκρατία, καθώς και άλλα, ων ουκ έστι αριθμός... Όσο για την οικονομία, ο πρωθυπουργός είπε πως «δεν έχουμε λόγο εμείς ν’ αλλάξουμε τη μέχρι τώρα πορεία μας», αφού όλα. περίπου, πήγαν πρίμα!». Πραγματικά, αν ψάχνετε να βρείτε το αστείο του ζητήματος, αυτό δεν υπάρχει στο κείμενο. Υπάρχει στην ημερομηνία του κειμένου, καθώς αυτό είναι δημοσιευμένο στις 9 Ιουνίου του 1985! Και δεν αναφέρεται στον Καραμανλή αλλά στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι γραμμένο κοντά στις τότε εκλογές και αναφέρεται σε διάφορες δεσμεύσεις των τότε, οι οποίες μένουν ίδιες με αυτές των τώρα κι εμείς, θα τις ανεχόμαστε, ως πότε; ( Στο ίδιο βιβλίο υπάρχει δημοσιευμένη προεκλογική δέσμευση του τότε υπουργού Άκη Τσοχατζόπουλου ότι «...η πρώτη σήραγγα του μετρό από Αττική προς Σεπόλια θα διανοιγεί προς το τέλος του 1985»...)
Δε θα μας αφήσουν σε ησυχία
Στις τελευταίες εκλογές που έγιναν στην Ιταλία ο Αντόνιο ντι Πιέτρο, ο υπουργός Μεταφορών βρήκε ένα πολύ πρωτότυπο τρόπο να διαφημιστεί. Έστησε πολιτικό γραφείο στον εικονικό κόσμο του Second Life. To Second Life είναι ένα διαδικτιακό παιχνίδι όπου ο παίκτης...ζει. Κάνει συναλλαγές, βόλτες, γνωρίζει άλλους παίκτες κλπ. Εκεί μέσα αποφάσισε ο Ιταλός υπουργός να ξεκινήσει ένα μέρος της προεκλογικής του καμπάνιας. Ο ντι Πιέτρο αγόρασε ένα τροπικό νησί, στο παιχνίδι, κάρφωσε πάνω μια σημαία κι είπε ότι ξεκινά να προωθεί τον «κοινωνικό, πολιτικό κι οικονομικό διάλογο στο Second Life», δείχνοντας ότι τελικά οι πολιτικοί είναι ράτσα, αφού οι ατάκες αυτές θα μπορούσαν να προστεθούν στα λόγια οποιουδήποτε πολιτικού, ανεξάρτητα από χώρα και κόμμα. Φυσικά η κίνηση του ντι Πιέτρο, να «μαγαρίσει» το παιχνίδι εκνεύρισε πολλούς Ιταλούς, αφού είδαν ότι οι πολιτικοί ούτε εικονικά δεν μπορούν να τους αφήσουν ήσυχους κι έκαναν πορεία στο (εικονικό) τροπικό νησί του υπουργού. Δύο παλιότερες αντίστοιχες προσπάθειες του Τζον Έντουαρντς και του Λεπέν είχαν χειρότερη κατάληξη καθώς και τα δύο εικονικά πολιτικά γραφεία, υπέστησαν εικονικούς βανδαλισμούς από εικονικούς ακτιβιστές. Πολύ εικονική βαρβαρότητα. Έπρεπε απλά να τους πουν ότι θα τους ψηφίσουν... εικονικά.
Υ. Γ. 1 Οι φωτιές δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Τα πράματα δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε οι συνειδήσεις αφυπνίζονται τόσο άμεσα. Αν αλλάξουν κάποια πράματα προς το καλύτερο (και βοηθήσει και λίγο η Ιστορία), τα αποτελέσματά των αλλαγών θα τα δούμε μετά από αρκετά χρόνια.
Υ. Γ. 2 Σε προηγούμενο τεύχος η στήλη είχε αναφερθεί στην παραφροσύνη των καλλιτεχνών και στο ότι μόνο μεγάλοι μουσικοί, ποιητές και ζωγράφοι έχουν παραφρονήσει (με την κλινική έννοια), σε αντίθεση με τους ηθοποιούς και χορευτές. Ο φίλος και αναγνώστης Κώστας και η Μαρία έσπευσαν να διορθώσουν κάπως τα πράματα υπενθυμίζοντας ότι υπήρξε παράφρονας χορευτής ονόματι Νιζίνσκι, Πολωνός που έζησε στη Ρωσία. Αν κάποιος άλλος αναγνώστης έχει κάτι να προσθέσει, να αφαιρέσει ή να πολλαπλασιάσει και να διαιρέσει πάνω στο ζήτημα ας το στείλει στο περιοδικό.
Σκεπτικός μας βρίσκει ο Ιούλιος, σ’ αυτό το τεύχος Σεπτεμβρίου. Προσωπικά θα έλεγα και ο Αύγουστος, αν γίνονταν αναφορά σε μήνες και όχι στο μικρό όνομα της πηγής έμπνευσής της στήλης. Πέρα από τις φωτιές, τις εθνικές, τις λαϊκές καταστροφές υπάρχουν και προσωπικά δράματα ή καλύτερα γεγονότα που σου καθορίζουν, με ένα κβαντικά, απροσδιόριστο τρόπο τη ζωή. Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα και με δυσκολεύει αφάνταστα. Το καλοκαίρι που μας πέρασε έφυγε ο Κώστας Γεωργίου. Τον γνώρισα, πρώτα από τις μουσικές του, όταν σε κάποιο θάλαμο διάφοροι εφηθωδηστές και λοιπά... πλάσματα της φύσης επέμεναν να σπάνε τα νεύρα των υπόλοιπων με τη μουσική(;) που άκουγαν στη διαπασών. Ήτανε πραγματική όαση. Γι’ αυτό αρχικά, έπρεπε να γνωρίσω τον άνθρωπο πίσω από τη φωνή και ποιος καλύτερος τρόπος γι’ αυτό από μια συνέντευξη. Στη συνέντευξη κατάλαβα με τι είδους άνθρωπο είχα να κάνω. Όταν γύρισα στα γραφεία του περιοδικού, στη συζήτηση με τον Βαγγέλη η πρώτη ατάκα ήτανε «... Βαγκ πρέπει να το γνωρίσεις οπωσδήποτε το παλικάρι. Είναι ο Τσε των ερτζιανών». Άνθρωπος μοναχικός, αποφασισμένος, με αίσθηση της ποιότητας, εύστροφος και κυριότερα αυθεντικός και χωρίς να κάνει εκπτώσεις. Έλεγε για τη σημερινή ραδιοφωνική κατάσταση «... έχει εγκλωβιστεί (το ραδιόφωνο) στις σιδερένιες αγκαλιές 10 ανθρώπων που το πνίγουν στο βωμό των συμφερόντων τους και το αντιμετωπίζουν ως μέσο πίεσης. Ουδόλως τους ενδιαφέρει η προσφορά του ραδιοφώνου, που είναι η ψυχαγωγία κι όχι η διασκέδαση. Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να διακρίνονται για οτιδήποτε άλλο εκτός από την κουλτούρα τους». Έτσι ακριβώς σκεφτόταν κι έτσι ζούσε. Νιώθω τυχερός που γνώρισα και συνεργάστηκα με ένα τέτοιο άνθρωπο. Ελπίζω να τα ξαναπούμε Κώστα.
Ψηφοδέλτια σταύρωνα, όλη νύχτα...
Εκλογές σε λίγο. Θα πεις και τι μας νοιάζει. Όπως λεει κι ο Τζιμάκος, επειδή η πολιτική είναι κωλοδουλειά έχουμε βάλει τους χειρότερους να την κάνουν και ‘μεις ασχολούμαστε με τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας. Η εκλογική διαδικασία, όμως, μπορεί να είναι αρκετά διασκεδαστική, αν την κοιτάξεις από άλλο πρίσμα. Συγκεκριμένα, αν την κοιτάξεις απ’ την άκρη του ματιού σου (όπως προτρέπει τους ήρωές του, ο Douglas Adams, σ’ ένα μυθιστόρημά του) μπορείς να δεις πολλά. Αν τα κοιτάξεις και κυνικά, μπορεί να τα κάνεις και διασκεδαστικά. Αυτό έκανε και το δεξί μάτι της κεφαλής της στήλης που υπάρχει στην κορυφή της σελίδας. Κοίταξε λοξά και πίσω κι έπεσε η ματιά του στο βιβλίο «ελεύθερα και απροκάλυπτα» του Σοφιανού Χρυσοστομίδη (εκδόσεις Θεμέλιο). Στο βιβλίο υπάρχουν άρθρα του κ. Χρυσοστομίδη από διάφορες εφημερίδες που αφορούν την πολιτική πραγματικότητα και σχολιάζουν κινήσεις και λόγους του πρωθυπουργού και κυριότερα του κυβερνώντος κόμματος. Σ’ ένα απ’ αυτά αναφέρει «... Έτσι, κατά τον πρωθυπουργό, άμεσοι στόχοι είναι και η αποκέντρωση και η υγεία και η παιδεία και το κράτος πρόνοιας και το κράτος δικαίου και η μάχη κατά της γραφειοκρατίας και η πάταξη της ανεργίας και ο διάλογος και η συμμετοχική δημοκρατία, καθώς και άλλα, ων ουκ έστι αριθμός... Όσο για την οικονομία, ο πρωθυπουργός είπε πως «δεν έχουμε λόγο εμείς ν’ αλλάξουμε τη μέχρι τώρα πορεία μας», αφού όλα. περίπου, πήγαν πρίμα!». Πραγματικά, αν ψάχνετε να βρείτε το αστείο του ζητήματος, αυτό δεν υπάρχει στο κείμενο. Υπάρχει στην ημερομηνία του κειμένου, καθώς αυτό είναι δημοσιευμένο στις 9 Ιουνίου του 1985! Και δεν αναφέρεται στον Καραμανλή αλλά στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι γραμμένο κοντά στις τότε εκλογές και αναφέρεται σε διάφορες δεσμεύσεις των τότε, οι οποίες μένουν ίδιες με αυτές των τώρα κι εμείς, θα τις ανεχόμαστε, ως πότε; ( Στο ίδιο βιβλίο υπάρχει δημοσιευμένη προεκλογική δέσμευση του τότε υπουργού Άκη Τσοχατζόπουλου ότι «...η πρώτη σήραγγα του μετρό από Αττική προς Σεπόλια θα διανοιγεί προς το τέλος του 1985»...)
Δε θα μας αφήσουν σε ησυχία
Στις τελευταίες εκλογές που έγιναν στην Ιταλία ο Αντόνιο ντι Πιέτρο, ο υπουργός Μεταφορών βρήκε ένα πολύ πρωτότυπο τρόπο να διαφημιστεί. Έστησε πολιτικό γραφείο στον εικονικό κόσμο του Second Life. To Second Life είναι ένα διαδικτιακό παιχνίδι όπου ο παίκτης...ζει. Κάνει συναλλαγές, βόλτες, γνωρίζει άλλους παίκτες κλπ. Εκεί μέσα αποφάσισε ο Ιταλός υπουργός να ξεκινήσει ένα μέρος της προεκλογικής του καμπάνιας. Ο ντι Πιέτρο αγόρασε ένα τροπικό νησί, στο παιχνίδι, κάρφωσε πάνω μια σημαία κι είπε ότι ξεκινά να προωθεί τον «κοινωνικό, πολιτικό κι οικονομικό διάλογο στο Second Life», δείχνοντας ότι τελικά οι πολιτικοί είναι ράτσα, αφού οι ατάκες αυτές θα μπορούσαν να προστεθούν στα λόγια οποιουδήποτε πολιτικού, ανεξάρτητα από χώρα και κόμμα. Φυσικά η κίνηση του ντι Πιέτρο, να «μαγαρίσει» το παιχνίδι εκνεύρισε πολλούς Ιταλούς, αφού είδαν ότι οι πολιτικοί ούτε εικονικά δεν μπορούν να τους αφήσουν ήσυχους κι έκαναν πορεία στο (εικονικό) τροπικό νησί του υπουργού. Δύο παλιότερες αντίστοιχες προσπάθειες του Τζον Έντουαρντς και του Λεπέν είχαν χειρότερη κατάληξη καθώς και τα δύο εικονικά πολιτικά γραφεία, υπέστησαν εικονικούς βανδαλισμούς από εικονικούς ακτιβιστές. Πολύ εικονική βαρβαρότητα. Έπρεπε απλά να τους πουν ότι θα τους ψηφίσουν... εικονικά.
Υ. Γ. 1 Οι φωτιές δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Τα πράματα δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε οι συνειδήσεις αφυπνίζονται τόσο άμεσα. Αν αλλάξουν κάποια πράματα προς το καλύτερο (και βοηθήσει και λίγο η Ιστορία), τα αποτελέσματά των αλλαγών θα τα δούμε μετά από αρκετά χρόνια.
Υ. Γ. 2 Σε προηγούμενο τεύχος η στήλη είχε αναφερθεί στην παραφροσύνη των καλλιτεχνών και στο ότι μόνο μεγάλοι μουσικοί, ποιητές και ζωγράφοι έχουν παραφρονήσει (με την κλινική έννοια), σε αντίθεση με τους ηθοποιούς και χορευτές. Ο φίλος και αναγνώστης Κώστας και η Μαρία έσπευσαν να διορθώσουν κάπως τα πράματα υπενθυμίζοντας ότι υπήρξε παράφρονας χορευτής ονόματι Νιζίνσκι, Πολωνός που έζησε στη Ρωσία. Αν κάποιος άλλος αναγνώστης έχει κάτι να προσθέσει, να αφαιρέσει ή να πολλαπλασιάσει και να διαιρέσει πάνω στο ζήτημα ας το στείλει στο περιοδικό.
