Sonar
Χρέη χειριστών του sonar:
- Άγγελος Παπαπετρίδης
- Φωτεινή Παπαδόδημα
- Aramil
- Βαγγέλης Δαβιτίδης
- Άγγελος Παπαπετρίδης
- Φωτεινή Παπαδόδημα
- Aramil
- Βαγγέλης Δαβιτίδης
Πυρ, γυ(μ)νη (κυβέρνηση) και … έλεος
Πάρνηθα, Πεντέλη, Υμηττός, Ηλεία, Μεσσηνία, Αρκαδία, Εύβοια, ο κατάλογος της κόλασης μοιάζει ατέλειωτος. Αν ψάχνετε για τις αιτίες αναζητήστε τις στη διάλυση της Πυροσβεστικής, στην παντελή έλλειψη πρόληψης και συντονισμού, όλα φυσικά με ευθύνη του κράτους. Ωστόσο η αληθινή αιτία, πέρα από τις ιστορίες συνωμοσίας στις οποίες τόσο αρέσκεται η κυβέρνηση, βρίσκεται στη διπλανή σελίδα και είναι οι δασοκτόνοι νόμοι και το νέο δασοκτόνο Σύνταγμα που προωθείται και «εμπνέει» τους πάσης φύσεως καταπατητές και αδίστακτους οικοπεδοφάγους-ταγούς της «ανάπτυξης/τσιμεντοποίησης». Στις επόμενες σελίδες θα συσχετίσουμε τα νούμερα της καταστροφής με τα νομοθετικά διατάγματα, έναν …ινδιάνο φύλαρχο και έναν αυτόπτη μάρτυρα.
Όταν το 1854 κλήθηκαν οι μεγάλοι αρχηγοί των Ινδιάνων ν’ αποφασίσουν σχετικά με πρόταση της Αμερικάνικης κυβέρνησης για αγορά της γης τους, ο μεγάλος αρχηγός Seattle είπε τα παρακάτω λόγια. Σ’ αυτά καθρεφτίζονται τα μελλοντικά εγκλήματα του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στη φύση.
«Μπορεί και να `μαστε αδέρφια…»
Ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσινγκτον μας κοινοποίησε την επιθυμία του ν’ αγοράσει τη γη μας. (...) Μπορούμε όμως στ’ αλήθεια ν’ αγοράσουμε ή να πουλήσουμε τον ουρανό, τη ζέστη της γης;
Παράξενη ιδέα για μας!
Αν δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα, ούτε του καθρεφτίσματος του νερού, πώς μπορείτε να μας τ’ αγοράσετε; Η παραμικρή γωνιά αυτής της γης είναι ιερή για το λαό μου. Κάθε γυαλιστερή πευκοβελόνα, αμμόλοφος, πέπλο της ομίχλης μέσα στο σκοτεινό δάσος, ξέφωτο, βουητό των εντόμων, όλ’ αυτά είναι ιερά στη μνήμη και στη ζωή του λαού μου. Ο χυμός που κυλά μέσα στα δέντρα φέρει τις αναμνήσεις του κόκκινου ανθρώπου. Οι νεκροί των λευκών, όταν περπατούν ανάμεσα στ’ αστέρια ξεχνούν την πατρική τους γη. Οι δικοί μας νεκροί δεν ξεχνούν ποτέ την ομορφιά αυτής της γης, γιατί είναι η μητέρα του κόκκινου ανθρώπου. Είμαστε μέρος αυτής της γης όπως κι αυτή είναι μέρος μας. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι οι αδερφές μας, το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός είναι τ’ αδέρφια μας. Οι κορυφές των βουνών, τα νερά των λιβαδιών, το ζεστό σώμα του αλόγου και ο άνθρωπος ο ίδιος, όλοι ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Όταν λοιπόν, ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσινγκτον λέει πως θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας, ζητά πολλά.
Το λαμπερό νερό των ποταμών δεν είναι μόνο νερό. Είναι το αίμα των προγόνων μας.
Αν σας πουλήσουμε αυτή τη γη, θα πρέπει να θυμάστε ότι είναι ιερή και θα πρέπει να μάθετε στα παιδιά σας ότι κάθε αντικατοπτρισμός του νερού στις λίμνες διηγείται το παρελθόν και τις αναμνήσεις του λαού μου. Ο ψίθυρος του νερού είναι η φωνή του πατέρα του πατέρα μου. Τα ποτάμια είναι αδέρφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας. Ταξιδεύουν τα κανό και τρέφουν τα παιδιά μας.(...). Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τις σκέψεις μας. Γι’ αυτόν ένα κομμάτι γης αξίζει όσο ένα άλλο, γιατί είναι ο ξένος που έρχεται τη νύχτα, κρυφά, να λεηλατήσει τη γη. (...)
Πρέπει να διδάξετε στα παιδιά σας ότι η γη κάτω απ’ τα πόδια τους είναι φτιαγμένη από τις στάχτες των παππούδων μας. Για να τη σεβαστούν, πείτε τους ότι η γη είναι πλούσια από τη ζωή του λαού μας. Μάθετε στα παιδιά σας αυτό που μαθαίνουμε εμείς στα δικά μας, ότι η γη είναι η μητέρα μας. Ό,τι παθαίνει η γη, το παθαίνουν τα παιδιά της. Όταν οι άνθρωποι φτύνουν τη γη, φτύνουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Το ξέρουμε: η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Το ξέρουμε: όλα τα πράγματα συνδέονται μεταξύ τους όπως το αίμα συνδέει την ίδια οικογένεια…
Αλλά θα σκεφτούμε την προσφορά σας να ζήσουμε στην απομόνωση, όπως το σκεφτήκατε για μας. Τι σημασία έχει που θα περάσουμε τις λίγες μέρες που μας απομένουν; …Τα παιδιά μας είδαν τους πατέρες τους ταπεινωμένους στην ήττα. Οι πολεμιστές μας γνώρισαν την ντροπή. Τι σημασία έχει που θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας; Δε μας μένει ακόμη πολύ…Ακόμη μερικές ώρες, μερικοί χειμώνες και δε θ’ απομείνει πια κανένα από τα παιδιά των μεγάλων φυλών που ζούσαν κάποτε σ’ αυτή τη γη, ή που περιπλανιούνται ακόμη στα δάση. Κανείς δε θα υπάρχει σε λίγο για να κλάψει πάνω στους τάφους ενός λαού που κάποτε ήταν το ίδιο δυνατός με τον δικό σας. Αλλά γιατί να κλάψω το τέλος του λαού μου; Οι φυλές είναι φτιαγμένες από ανθρώπους. Τίποτα παραπάνω. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν σαν τα κύματα της θάλασσας. Ακόμη κι ο λευκός άνθρωπος που μιλάει στο θεό του και περπατάει πλάι του, όπως δίπλα σ’ έναν καλό φίλο, δε θα ξεφύγει απ’ την κοινή μοίρα. Μπορεί και να ‘μαστε αδέρφια τελικά…Θα δούμε.
Ξέρουμε όμως ένα πράγμα που ο λευκός άνθρωπος θ’ ανακαλύψει ίσως μια μέρα : ο θεός μας είναι ο ίδιος θεός. Είναι ο θεός των ανθρώπων και η συμπόνια του είναι η ίδια για τον λευκό και για τον κόκκινο άνθρωπο. Η γη είναι πολύτιμη στα μάτια του και όποιος κάνει κακό στη γη, ντροπιάζει τον ίδιο το δημιουργό της. Συνεχίστε να βρομίζετε το κρεβάτι σας και μια ωραία νύχτα θα πνιγείτε μέσα στα ίδια σας τα απορρίμματα! Όταν θα έρθει η ώρα του χαμού σας θα λάμψετε μέσα σε φωτιές εκτυφλωτικές! Αναμμένες από την ίδια δύναμη του θεού που σας έφερε σ’ αυτή τη γη και ο οποίος μ’ ένα κρυφό σχέδιο που μόνο αυτός γνωρίζει, σας έδωσε εξουσία πάνω στη γη και στον κόκκινο άνθρωπο. Αυτή η μοίρα παραμένει για μας ένα μυστήριο. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε. (…)
Θα σκεφτούμε λοιπόν την προσφορά σας, να πάμε να ζήσουμε στην απομόνωση που μας προτείνετε. (...) Έτσι, αν σας πουλήσουμε αυτή τη γη, να την αγαπήσετε όπως την αγαπήσαμε . Να την φροντίσετε όπως τη φροντίσαμε. Κρατείστε στη μνήμη σας την εικόνα της όπως είναι τη στιγμή που σας την παραδίδουμε. Και με όλη σας τη δύναμη, με όλη σας τη σκέψη, με όλη σας την καρδιά φυλάξτε την για τα παιδιά σας και αγαπήστε την όπως ο θεός μας αγαπά όλους. Ξέρουμε ένα πράγμα: ο θεός μας είναι ο ίδιος θεός. Αγαπάει αυτή τη γη. Ο λευκός άνθρωπος δε θα ξεφύγει από την κοινή μοίρα. Μπορεί και να ‘μαστε αδέρφια τελικά…Θα δούμε.
Το κείμενο αυτό όπως και άλλα ενδιαφέροντα σχετικά άρθρα / ανταποκρίσεις των κόκκινων αντι-ρεπόρτερ θα τα βρείτε και στην ιστοσελίδα athens.indymedia.org
Αν ο κρατικός μηχανισμός ήταν ανίκανος να χειριστεί το θέμα των πυρκαγιών έγκαιρα, ήταν άλλο τόσο ανίκανος στο να παρέχει βοήθεια στους ανθρώπους που άφησε στο έλεος της φωτιάς. Τόσο κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών, όσο και τις αμέσως επόμενες μέρες, εθελοντές κατέφταναν στην περιοχή για να προσφέρουν βοήθεια οποιασδήποτε μορφής. Οι απαντήσεις που έπαιρναν από το δήμο ήταν "Δεν σας χρειαζόμαστε, το ελέγχουμε", "Δε γνωρίζουμε κάτι". "6 μέρες περιφερόμουν με το αμάξι από χωριό σε χωριό και κανείς δεν ήξερε τίποτα. Μέχρι που βρήκα τους πρόσκοπους" έλεγε μια κοπέλα....
Και ήταν αλήθεια. Οι πρόσκοποι είχαν αναλάβει πλήρως το συντονισμό της ανθρωπιστικής βοήθειας. Τον καταυλισμό, την αποθήκη, τη διανομή συσσιτίου στα χωριά και φυσικά ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να σου δώσουν μια απάντηση αν ήθελες να προσφέρεις. Στην αποθήκη της Ζαχάρως κατέφθαναν καθημερινά δεκάδες φορτηγά με βοήθεια απ' όλη την Ελλάδα. Τρόφιμα, παιχνίδια, νερό, ρούχα.
"Μην τη βλέπεις την αποθήκη τακτοποιημένη όπως είναι τώρα. Εδώ μέσα ήταν ένα χάος όταν πρωτοήρθαμε. Δεν μπορούσες να περπατήσεις, έπρεπε να σκαρφαλώνεις ανάμεσα από κουτιά!” Τα φορτηγά έμπαιναν στην αποθήκη, ξεφόρτωναν γρήγορα κι έφευγαν. Ήμασταν τυχεροί όταν στην καρότσα ανέβαιναν 2-3 άνθρωποι και την ξεφόρτωναν. Διαφορετικά οι οδηγοί τις αδειάζαν όπως αδειάζουν φορτίο με χώμα...Κλίση στην καρότσα και γκάζι...Κανείς δε σκεφτόταν ότι μέσα υπήρχαν εύθραυστα πράγματα ή ότι σκίζονταν οι χάρτινες κούτες. Σ’ αυτήν την αποθήκη έπρεπε υποτίθεται να έρθουν οι πυρόπληκτοι και να προμηθευτούν ότι έχουν ανάγκη...
Στη διαδικασία της διαλογής της βοήθειας φάνηκε ξεκάθαρα το επίπεδο των περισσότερων Ελλήνων πολιτών. Κύριοι, οι πυρόπληκτοι δεν είναι γουρούνια...Ούτε ζητούν ελεημοσύνη. Γιατί λοιπόν πρέπει να γίνουν η χωματερή ολόκληρης της Ελλάδας; Γιατί να πρέπει να φορέσουν την τρυπημένη σας κάλτσα, το διαλυμένο παπούτσι, τα καταταλαιπωρημένα ρούχα και να κοιμηθούν σε μαξιλάρια/σεντόνια/κουβέρτες τα οποία ήταν για τον κλίβανο; Θέλετε να μου πείτε ότι το δικό σας παιδί θα έπαιζε μ' αυτά τα σπασμένα και σκονισμένα παιχνίδια που στείλατε σ' αυτά τα παιδιά; Αν αυτό ήταν το μόνο που είχατε να στείλετε, τότε θα βοηθούσε περισσότερο να μη στέλνατε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως!
Αντιδιαμετρικά έχουμε να παραθέσουμε το παράδειγμα των Ελβετών. Το Σάββατο έφτασε στην αποθήκη ένα λεωφορείο με Ελβετούς που είχαν φέρει βοήθεια. Οι άνθρωποι έκαναν ότι δεν έκανε η πλειοψηφία των Ελληναράδων μας. Αγόρασαν καινούργια ρούχα (καθώς και παπούτσια,κουβέρτες κτλ), τα ταξινόμησαν σε σακούλες ανάλογα με το είδος και έδωσαν ρητή εντολή τα δέματα τους να πάνε κατευθείαν στα χωριά.
Κανένας από τους κατοίκους της Ζαχάρω δεν έκανε τον κόπο να σηκωθεί από τα καφενεία και να προσφέρει ένα χέρι βοηθείας. Μάλιστα το βράδυ του τηλεμαραθώνιου (όσο κι αν πρόκειται για ένα πανηγύρι, που γίνεται για να καθησυχάσει τη συνείδηση του φιλάνθρωπου αστού) δεν υπήρχε μια καφετέρια στο χωριό που να το δείχνει, αφού την ίδια ώρα ήταν ο αγώνας της εθνικής.
Όσο για το πλιάτσικο της αποθήκης, αυτό πλέον είχε γίνει ρουτίνα. Καλοντυμένοι άνθρωποι έμπαιναν στην αποθήκη, γέμιζαν σακούλες με πράγματα, τα φορτώνανε στην αυτοκινητάρα τους και μην τους είδατε...Ένα πολύ χαρακτηριστικό περιστατικό ήταν το εξής Κάποιος μπαίνει στην αποθήκη παίρνει 2 εξάδες νερό και πάει να φύγει.
"Με συγχωρείτε κύριε, αλλά για να πάρετε κάτι πρέπει τουλάχιστον να μας δείξετε μια ταυτότητα". "Γιατί; Αφού δωρεάν δεν είναι;" ρωτάει με θρασύτατο ύφος.
"Ναι είναι δωρεάν, αλλά για τους πυρόπληκτους που τα έχουν ανάγκη". "Και τι δηλαδή θα μου τα πάρετε;" ωρύεται και πριν προλάβει κανείς ν’ απαντήσει, τα είχε φορτώσει στο αυτοκίνητο κι είχε φύγει.
Το μεγάλο όμως καραγκιοζιλίκι γινόταν στις ζωοτροφές. Οι αγρότες αρνούνταν κατηγορηματικά να έρθουν στις αποθήκες να τις παραλάβουν και απαιτούσαν από τον δήμο να τις φέρει στα χωράφια τους. Κι επειδή φυσικά το ανθρώπινο δυναμικό ήταν ελάχιστο για να γίνει αυτό, οι ψωροπερήφανοι αγρότες άφηναν τα ζώα τους σε άθλια κατάσταση, να ψάχνουν απεγνωσμένα για φαί, μιας και δεν υπήρχε ούτε δείγμα πράσινου στην περιοχή...
Όσο για τα Μ.Μ.Ε... "Να σας πω, θα μπορούσατε να περάσετε με το όχημα από πίσω μου στο πλάνο, για να δείξουμε ότι η αποθήκη έχει κίνηση; Όταν σας κάνω νόημα! 4..3..2..1 Πάμε!" Από τέτοια κίνηση άλλο τίποτα. Κανείς τους όμως δεν αξιώθηκε να πει τα πράγματα όπως είναι. Κανένα κανάλι ή σταθμός δεν έκανε έκκληση να σταματήσει πλέον η αποστολή ρουχισμού, γιατί ενώ η αποθήκη "είχε κίνηση", εν αγνοία μας γίνονταν άλλα πράγματα. "Οι κούτες με τα ρούχα που φορτώνουμε που πάνε;". "Μην ανησυχείτε, πάνε σε μια άλλη αποθήκη, που είναι αποκλειστικά για ρούχα". Και δεν ανησυχούσαμε μέχρι που κάποιοι απ' τους εθελοντές πήγαν σ' αυτή την "ειδική" αποθήκη για να βοηθήσουν στο ξεφόρτωμα. "Τα πετάνε όλα σ’ ένα τεράστιο βουνό από κούτες, ρούχα και σακούλες. Τα παράθυρα είναι σπασμένα κι η αποθήκη έχει υγρασία. Σε μια εβδομάδα όλα θα έχουν μουχλιάσει, θα είναι για πέταμα...Ποιος θα πάει να πάρει ρούχα από εκεί;"
"Σοβαρά μιλάτε; Από χθες έχουμε φορτώσει 10 νταλίκες. Αν είναι έτσι να σταματήσουμε!" Έτσι κι έγινε. Ρούχα δεν ξαναφορτώθηκαν μέχρι να βρεθεί μία λύση....
Έφτασε όμως η μέρα όπου τα σώματα των προσκόπων έπρεπε να αποχωρήσουν. Όλοι τους είχαν αφήσει σπουδές, δουλειές, οικογένεια για να `ρθουν να βοηθήσουν, κάτι που λίγοι ακόμη σκέφτηκαν να κάνουν. "10 μέρες εδώ κάνουμε τα πάντα. Ήρθε η ώρα να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. Αλλά πραγματικά αμφιβάλλω...."
Αυτά ήταν τα λόγια όλων και δεν ήταν υπερβολές. Είναι τραγικό να βλέπεις έναν τόπο απανθρακωμένο. Είναι όμως ακόμη πιο λυπηρό όμως να βλέπεις απανθρακωμένη την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων! Τόσες μέρες σ' αυτά τα χωριά,δεν υπήρξε ένας κάτοικος που να ήθελε να προσφέρει κάτι στον όχι και τόσο τυχερό γείτονα του. Τι περιμένουμε όμως από έναν λαό, όταν 10 μέρες μετά την καταστροφή ο πρωθυπουργός περηφανεύεται στις προεκλογικές του δηλώσεις ότι "...είμαστε μια κυβέρνηση σε ετοιμότητα..." και αντί για χαλασμένα αβγά πετιούνται πυροτεχνήματα;
Όπως είπε κάποιος κάτω στη Ζαχάρω
"Μνήμη χρυσόψαρου, αυτό μας χαρακτηρίζει σαν λαό...."
Ν.3208, «νόμος Δρυ» (κυβέρνηση Σημίτη) Δεκέμβριος 2003
(α) επιτρέπει γενικά την αλλαγή χρήσης των δασών για «λόγους εθνικής οικονομίας και γενικού δημοσίου συμφέροντος»,
(β) νομιμοποιεί όλες τις μεταβιβάσεις «δασωθέντων αγρών» που καλλιεργούνταν το 1960 αλλά και «αγροκτημάτων» με άγρια δέντρα που «δεν εφάπτονται με δημόσιο δάσος ή δασική έκταση»,
(γ) αναγνωρίζει πλήρη κυριότητα στους διαχειριστές δημοσίων «ρητινευομένων δασών», στην Πάρνηθα και αλλού και, το κυριότερο,
(δ)συρρικνώνει καθοριστικά την έννοια του δάσους, εξαιρώντας κάθε έκταση που δεν καλύπτεται εξ ολοκλήρου σε ποσοστό τουλάχιστον 25% (έναντι 15% που ίσχυε ως τότε και 10% που προβλέπει η Ε.Ε.)-Αλλαγή που οδηγεί στον αποχαρακτηρισμό του 1/3 των δασικών εκτάσεων της χώρας. Άμεση συνέπεια του νέου ορισμού ήταν η αχρήστευση των δασικών χαρτών που μόλις είχαν καταρτιστεί βάσει του 25% κι η επιστροφή στο αχαρτογράφητο χάος.
εγκύκλιος 1099/2004 από τον Υπουργό Γεωργίας Ευ. Μπασιάκο (κυβέρνηση Κ. Καραμανλή)
εφαρμόζεται ο περίφημος Ν.3208 με αποτέλεσμα να αποχαρακτηριστούν εκατομμύρια στρέμματα. Με τροπολογία του κ. Υπουργού τον Ιούνιο του 2007, ανέστειλε όλες τις κατεδαφίσεις αυθαιρέτων (σημερινών και μελλοντικών) μέχρι….να καταρτιστούν οι νέοι δασικοί χάρτες!
υπό ψήφιση νομοσχέδιο «Χωροταξικό Σχέδιο Τουρισμού» του Γιώργου Σουφλιά
Επιτρέπει το χτίσιμο «σύνθετων και ολοκληρωμένων τουριστικών υποδομών» ακόμη και μέσα στις προστατευόμενες περιοχές NATURA, βαφτίζοντας σε «περιοχές προτεραιότητας» τις ακτές τις Δυτικής Πελοποννήσου.
αναθεώρηση των άρθρων 24 και 117 του Συντάγματος
Τα άρθρα 24 και 117 προστατεύουν τα δάση κι επιβάλλουν την αναδάσωση των καμένων εκτάσεων. Σκοπός της αναθεώρησης θα είναι ν’ αρθούν τα «αδιέξοδα» κι οι «ανεπιεικής λύσεις» με κατάργηση της «ανελαστικής» δασοπροστασίας «σε κάθε περίπτωση αναγκαία για την περαιτέρω ανάπτυξη, ιδίως οικονομική, της παρούσας γενεάς». Επιστέγασμα της όλης αναθεώρησης είναι η πρόταση για τη μεταβίβαση της αρμοδιότητας του Συμβουλίου Επικρατείας να κηρύσσει αντισυνταγματικές τις δασοκτόνες διατάξεις, που ουσιαστικά θα σημαίνει παράκαμψη του, σ’ένα διορισμένο κι ισόβιο «Συνταγματικό Δικαστήριο».
Αντίδραση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπέρ του άρθρου 24
Σε άμεση αναφορά στην ανάγκη διαφύλαξης του άρθρου 24 του Συντάγματος προχώρησαν οι ευρωβουλευτές, οι οποίοι υιοθέτησαν τροπολογία με την οποία ζητούν «να σταματήσει άμεσα κάθε προσπάθεια μείωσης της προστασίας των δασών μέσω τροποποιήσεων του ελληνικού Συντάγματος» και να μην επιτραπεί καμία αλλαγή όσον αφορά τη χρήση της γης. Στο ψήφισμα που υιοθέτησε την Τρίτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με 342 ψήφους υπέρ και 274 κατά και 20 αποχές, εγκρίθηκε τροπολογία των Πρασίνων με την οποία «το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταδικάζει την πρακτική νομιμοποίησης παράνομων κατασκευών σε προστατευόμενες περιοχές και σε περιοχές που δεν επιτρέπεται γενικά η δόμηση». Στο ψήφισμα γίνεται απολογισμός του καταστροφικού έργου των πυρκαγιών στην Ελλάδα, ενώ γίνεται επίσης ειδική αναφορά στην Αρχαία Ολυμπία. Οι ευρωβουλευτές ζητούν από την Επιτροπή να κινητοποιήσει το τρέχον Ταμείο Αλληλεγγύης.
Ανθρώπινες Απώλειες: 66
Πελοπόννησος-Εύβοια
2.280.000 Στρέμματα δασικών εκτάσεων έχουν γίνει στάχτη
409.150 Στρέμματα καλλιεργειών κάηκαν. (κυρίως ελαιόδεντρα, αμπέλια κι εσπεριδοειδή)
73.000 Καμένα ζώα
100.000 άνθρωποι έχουν χάσει τα σπίτια τους, τις καλλιέργειές τους ή τα ζώα τους στην Ηλεία, τη Μεσσηνία, την Αρκαδία, τη Λακωνία και την Εύβοια.
120 χωριά καταστράφηκαν
1.500 σπίτια ολοσχερώς κατεστραμμένα
Δάση (στρέμματα δασικών εκτάσεων)
850.000 Νομός Ηλείας
550.000 Νομός Αρκαδίας
350.000 Νομός Εύβοιας
Καλλιέργειες
230.000 στρέμματα/ Νομός Ηλείας
60.000 στρέμματα/ Νομός Εύβοιας
42.500 στρέμματα/ Νομός Μεσσηνίας
Ζωικό κεφάλαιο
25.000 απανθρακωμένα αιγοπρόβατα/ Νομαρχίας Ηλείας
21.500 απανθρακωμένα αιγοπρόβατα/ Νομαρχία Μεσσηνίας
20.000 απανθρακωμένα αιγοπρόβατα/ Νομαρχία Λακωνίας
Πάρνηθα, Πεντέλη, Υμηττός, Ηλεία, Μεσσηνία, Αρκαδία, Εύβοια, ο κατάλογος της κόλασης μοιάζει ατέλειωτος. Αν ψάχνετε για τις αιτίες αναζητήστε τις στη διάλυση της Πυροσβεστικής, στην παντελή έλλειψη πρόληψης και συντονισμού, όλα φυσικά με ευθύνη του κράτους. Ωστόσο η αληθινή αιτία, πέρα από τις ιστορίες συνωμοσίας στις οποίες τόσο αρέσκεται η κυβέρνηση, βρίσκεται στη διπλανή σελίδα και είναι οι δασοκτόνοι νόμοι και το νέο δασοκτόνο Σύνταγμα που προωθείται και «εμπνέει» τους πάσης φύσεως καταπατητές και αδίστακτους οικοπεδοφάγους-ταγούς της «ανάπτυξης/τσιμεντοποίησης». Στις επόμενες σελίδες θα συσχετίσουμε τα νούμερα της καταστροφής με τα νομοθετικά διατάγματα, έναν …ινδιάνο φύλαρχο και έναν αυτόπτη μάρτυρα.
Όταν το 1854 κλήθηκαν οι μεγάλοι αρχηγοί των Ινδιάνων ν’ αποφασίσουν σχετικά με πρόταση της Αμερικάνικης κυβέρνησης για αγορά της γης τους, ο μεγάλος αρχηγός Seattle είπε τα παρακάτω λόγια. Σ’ αυτά καθρεφτίζονται τα μελλοντικά εγκλήματα του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στη φύση.
«Μπορεί και να `μαστε αδέρφια…»
Ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσινγκτον μας κοινοποίησε την επιθυμία του ν’ αγοράσει τη γη μας. (...) Μπορούμε όμως στ’ αλήθεια ν’ αγοράσουμε ή να πουλήσουμε τον ουρανό, τη ζέστη της γης;
Παράξενη ιδέα για μας!
Αν δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα, ούτε του καθρεφτίσματος του νερού, πώς μπορείτε να μας τ’ αγοράσετε; Η παραμικρή γωνιά αυτής της γης είναι ιερή για το λαό μου. Κάθε γυαλιστερή πευκοβελόνα, αμμόλοφος, πέπλο της ομίχλης μέσα στο σκοτεινό δάσος, ξέφωτο, βουητό των εντόμων, όλ’ αυτά είναι ιερά στη μνήμη και στη ζωή του λαού μου. Ο χυμός που κυλά μέσα στα δέντρα φέρει τις αναμνήσεις του κόκκινου ανθρώπου. Οι νεκροί των λευκών, όταν περπατούν ανάμεσα στ’ αστέρια ξεχνούν την πατρική τους γη. Οι δικοί μας νεκροί δεν ξεχνούν ποτέ την ομορφιά αυτής της γης, γιατί είναι η μητέρα του κόκκινου ανθρώπου. Είμαστε μέρος αυτής της γης όπως κι αυτή είναι μέρος μας. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι οι αδερφές μας, το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός είναι τ’ αδέρφια μας. Οι κορυφές των βουνών, τα νερά των λιβαδιών, το ζεστό σώμα του αλόγου και ο άνθρωπος ο ίδιος, όλοι ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Όταν λοιπόν, ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσινγκτον λέει πως θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας, ζητά πολλά.
Το λαμπερό νερό των ποταμών δεν είναι μόνο νερό. Είναι το αίμα των προγόνων μας.
Αν σας πουλήσουμε αυτή τη γη, θα πρέπει να θυμάστε ότι είναι ιερή και θα πρέπει να μάθετε στα παιδιά σας ότι κάθε αντικατοπτρισμός του νερού στις λίμνες διηγείται το παρελθόν και τις αναμνήσεις του λαού μου. Ο ψίθυρος του νερού είναι η φωνή του πατέρα του πατέρα μου. Τα ποτάμια είναι αδέρφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας. Ταξιδεύουν τα κανό και τρέφουν τα παιδιά μας.(...). Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τις σκέψεις μας. Γι’ αυτόν ένα κομμάτι γης αξίζει όσο ένα άλλο, γιατί είναι ο ξένος που έρχεται τη νύχτα, κρυφά, να λεηλατήσει τη γη. (...)
Πρέπει να διδάξετε στα παιδιά σας ότι η γη κάτω απ’ τα πόδια τους είναι φτιαγμένη από τις στάχτες των παππούδων μας. Για να τη σεβαστούν, πείτε τους ότι η γη είναι πλούσια από τη ζωή του λαού μας. Μάθετε στα παιδιά σας αυτό που μαθαίνουμε εμείς στα δικά μας, ότι η γη είναι η μητέρα μας. Ό,τι παθαίνει η γη, το παθαίνουν τα παιδιά της. Όταν οι άνθρωποι φτύνουν τη γη, φτύνουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Το ξέρουμε: η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Το ξέρουμε: όλα τα πράγματα συνδέονται μεταξύ τους όπως το αίμα συνδέει την ίδια οικογένεια…
Αλλά θα σκεφτούμε την προσφορά σας να ζήσουμε στην απομόνωση, όπως το σκεφτήκατε για μας. Τι σημασία έχει που θα περάσουμε τις λίγες μέρες που μας απομένουν; …Τα παιδιά μας είδαν τους πατέρες τους ταπεινωμένους στην ήττα. Οι πολεμιστές μας γνώρισαν την ντροπή. Τι σημασία έχει που θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας; Δε μας μένει ακόμη πολύ…Ακόμη μερικές ώρες, μερικοί χειμώνες και δε θ’ απομείνει πια κανένα από τα παιδιά των μεγάλων φυλών που ζούσαν κάποτε σ’ αυτή τη γη, ή που περιπλανιούνται ακόμη στα δάση. Κανείς δε θα υπάρχει σε λίγο για να κλάψει πάνω στους τάφους ενός λαού που κάποτε ήταν το ίδιο δυνατός με τον δικό σας. Αλλά γιατί να κλάψω το τέλος του λαού μου; Οι φυλές είναι φτιαγμένες από ανθρώπους. Τίποτα παραπάνω. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν σαν τα κύματα της θάλασσας. Ακόμη κι ο λευκός άνθρωπος που μιλάει στο θεό του και περπατάει πλάι του, όπως δίπλα σ’ έναν καλό φίλο, δε θα ξεφύγει απ’ την κοινή μοίρα. Μπορεί και να ‘μαστε αδέρφια τελικά…Θα δούμε.
Ξέρουμε όμως ένα πράγμα που ο λευκός άνθρωπος θ’ ανακαλύψει ίσως μια μέρα : ο θεός μας είναι ο ίδιος θεός. Είναι ο θεός των ανθρώπων και η συμπόνια του είναι η ίδια για τον λευκό και για τον κόκκινο άνθρωπο. Η γη είναι πολύτιμη στα μάτια του και όποιος κάνει κακό στη γη, ντροπιάζει τον ίδιο το δημιουργό της. Συνεχίστε να βρομίζετε το κρεβάτι σας και μια ωραία νύχτα θα πνιγείτε μέσα στα ίδια σας τα απορρίμματα! Όταν θα έρθει η ώρα του χαμού σας θα λάμψετε μέσα σε φωτιές εκτυφλωτικές! Αναμμένες από την ίδια δύναμη του θεού που σας έφερε σ’ αυτή τη γη και ο οποίος μ’ ένα κρυφό σχέδιο που μόνο αυτός γνωρίζει, σας έδωσε εξουσία πάνω στη γη και στον κόκκινο άνθρωπο. Αυτή η μοίρα παραμένει για μας ένα μυστήριο. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε. (…)
Θα σκεφτούμε λοιπόν την προσφορά σας, να πάμε να ζήσουμε στην απομόνωση που μας προτείνετε. (...) Έτσι, αν σας πουλήσουμε αυτή τη γη, να την αγαπήσετε όπως την αγαπήσαμε . Να την φροντίσετε όπως τη φροντίσαμε. Κρατείστε στη μνήμη σας την εικόνα της όπως είναι τη στιγμή που σας την παραδίδουμε. Και με όλη σας τη δύναμη, με όλη σας τη σκέψη, με όλη σας την καρδιά φυλάξτε την για τα παιδιά σας και αγαπήστε την όπως ο θεός μας αγαπά όλους. Ξέρουμε ένα πράγμα: ο θεός μας είναι ο ίδιος θεός. Αγαπάει αυτή τη γη. Ο λευκός άνθρωπος δε θα ξεφύγει από την κοινή μοίρα. Μπορεί και να ‘μαστε αδέρφια τελικά…Θα δούμε.
Ανθρωπιστική βοήθεια
Του «αυτόπτη» aramilΤο κείμενο αυτό όπως και άλλα ενδιαφέροντα σχετικά άρθρα / ανταποκρίσεις των κόκκινων αντι-ρεπόρτερ θα τα βρείτε και στην ιστοσελίδα athens.indymedia.org
Αν ο κρατικός μηχανισμός ήταν ανίκανος να χειριστεί το θέμα των πυρκαγιών έγκαιρα, ήταν άλλο τόσο ανίκανος στο να παρέχει βοήθεια στους ανθρώπους που άφησε στο έλεος της φωτιάς. Τόσο κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών, όσο και τις αμέσως επόμενες μέρες, εθελοντές κατέφταναν στην περιοχή για να προσφέρουν βοήθεια οποιασδήποτε μορφής. Οι απαντήσεις που έπαιρναν από το δήμο ήταν "Δεν σας χρειαζόμαστε, το ελέγχουμε", "Δε γνωρίζουμε κάτι". "6 μέρες περιφερόμουν με το αμάξι από χωριό σε χωριό και κανείς δεν ήξερε τίποτα. Μέχρι που βρήκα τους πρόσκοπους" έλεγε μια κοπέλα....
Και ήταν αλήθεια. Οι πρόσκοποι είχαν αναλάβει πλήρως το συντονισμό της ανθρωπιστικής βοήθειας. Τον καταυλισμό, την αποθήκη, τη διανομή συσσιτίου στα χωριά και φυσικά ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να σου δώσουν μια απάντηση αν ήθελες να προσφέρεις. Στην αποθήκη της Ζαχάρως κατέφθαναν καθημερινά δεκάδες φορτηγά με βοήθεια απ' όλη την Ελλάδα. Τρόφιμα, παιχνίδια, νερό, ρούχα.
"Μην τη βλέπεις την αποθήκη τακτοποιημένη όπως είναι τώρα. Εδώ μέσα ήταν ένα χάος όταν πρωτοήρθαμε. Δεν μπορούσες να περπατήσεις, έπρεπε να σκαρφαλώνεις ανάμεσα από κουτιά!” Τα φορτηγά έμπαιναν στην αποθήκη, ξεφόρτωναν γρήγορα κι έφευγαν. Ήμασταν τυχεροί όταν στην καρότσα ανέβαιναν 2-3 άνθρωποι και την ξεφόρτωναν. Διαφορετικά οι οδηγοί τις αδειάζαν όπως αδειάζουν φορτίο με χώμα...Κλίση στην καρότσα και γκάζι...Κανείς δε σκεφτόταν ότι μέσα υπήρχαν εύθραυστα πράγματα ή ότι σκίζονταν οι χάρτινες κούτες. Σ’ αυτήν την αποθήκη έπρεπε υποτίθεται να έρθουν οι πυρόπληκτοι και να προμηθευτούν ότι έχουν ανάγκη...
Στη διαδικασία της διαλογής της βοήθειας φάνηκε ξεκάθαρα το επίπεδο των περισσότερων Ελλήνων πολιτών. Κύριοι, οι πυρόπληκτοι δεν είναι γουρούνια...Ούτε ζητούν ελεημοσύνη. Γιατί λοιπόν πρέπει να γίνουν η χωματερή ολόκληρης της Ελλάδας; Γιατί να πρέπει να φορέσουν την τρυπημένη σας κάλτσα, το διαλυμένο παπούτσι, τα καταταλαιπωρημένα ρούχα και να κοιμηθούν σε μαξιλάρια/σεντόνια/κουβέρτες τα οποία ήταν για τον κλίβανο; Θέλετε να μου πείτε ότι το δικό σας παιδί θα έπαιζε μ' αυτά τα σπασμένα και σκονισμένα παιχνίδια που στείλατε σ' αυτά τα παιδιά; Αν αυτό ήταν το μόνο που είχατε να στείλετε, τότε θα βοηθούσε περισσότερο να μη στέλνατε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως!
Αντιδιαμετρικά έχουμε να παραθέσουμε το παράδειγμα των Ελβετών. Το Σάββατο έφτασε στην αποθήκη ένα λεωφορείο με Ελβετούς που είχαν φέρει βοήθεια. Οι άνθρωποι έκαναν ότι δεν έκανε η πλειοψηφία των Ελληναράδων μας. Αγόρασαν καινούργια ρούχα (καθώς και παπούτσια,κουβέρτες κτλ), τα ταξινόμησαν σε σακούλες ανάλογα με το είδος και έδωσαν ρητή εντολή τα δέματα τους να πάνε κατευθείαν στα χωριά.
Κανένας από τους κατοίκους της Ζαχάρω δεν έκανε τον κόπο να σηκωθεί από τα καφενεία και να προσφέρει ένα χέρι βοηθείας. Μάλιστα το βράδυ του τηλεμαραθώνιου (όσο κι αν πρόκειται για ένα πανηγύρι, που γίνεται για να καθησυχάσει τη συνείδηση του φιλάνθρωπου αστού) δεν υπήρχε μια καφετέρια στο χωριό που να το δείχνει, αφού την ίδια ώρα ήταν ο αγώνας της εθνικής.
Όσο για το πλιάτσικο της αποθήκης, αυτό πλέον είχε γίνει ρουτίνα. Καλοντυμένοι άνθρωποι έμπαιναν στην αποθήκη, γέμιζαν σακούλες με πράγματα, τα φορτώνανε στην αυτοκινητάρα τους και μην τους είδατε...Ένα πολύ χαρακτηριστικό περιστατικό ήταν το εξής Κάποιος μπαίνει στην αποθήκη παίρνει 2 εξάδες νερό και πάει να φύγει.
"Με συγχωρείτε κύριε, αλλά για να πάρετε κάτι πρέπει τουλάχιστον να μας δείξετε μια ταυτότητα". "Γιατί; Αφού δωρεάν δεν είναι;" ρωτάει με θρασύτατο ύφος.
"Ναι είναι δωρεάν, αλλά για τους πυρόπληκτους που τα έχουν ανάγκη". "Και τι δηλαδή θα μου τα πάρετε;" ωρύεται και πριν προλάβει κανείς ν’ απαντήσει, τα είχε φορτώσει στο αυτοκίνητο κι είχε φύγει.
Το μεγάλο όμως καραγκιοζιλίκι γινόταν στις ζωοτροφές. Οι αγρότες αρνούνταν κατηγορηματικά να έρθουν στις αποθήκες να τις παραλάβουν και απαιτούσαν από τον δήμο να τις φέρει στα χωράφια τους. Κι επειδή φυσικά το ανθρώπινο δυναμικό ήταν ελάχιστο για να γίνει αυτό, οι ψωροπερήφανοι αγρότες άφηναν τα ζώα τους σε άθλια κατάσταση, να ψάχνουν απεγνωσμένα για φαί, μιας και δεν υπήρχε ούτε δείγμα πράσινου στην περιοχή...
Όσο για τα Μ.Μ.Ε... "Να σας πω, θα μπορούσατε να περάσετε με το όχημα από πίσω μου στο πλάνο, για να δείξουμε ότι η αποθήκη έχει κίνηση; Όταν σας κάνω νόημα! 4..3..2..1 Πάμε!" Από τέτοια κίνηση άλλο τίποτα. Κανείς τους όμως δεν αξιώθηκε να πει τα πράγματα όπως είναι. Κανένα κανάλι ή σταθμός δεν έκανε έκκληση να σταματήσει πλέον η αποστολή ρουχισμού, γιατί ενώ η αποθήκη "είχε κίνηση", εν αγνοία μας γίνονταν άλλα πράγματα. "Οι κούτες με τα ρούχα που φορτώνουμε που πάνε;". "Μην ανησυχείτε, πάνε σε μια άλλη αποθήκη, που είναι αποκλειστικά για ρούχα". Και δεν ανησυχούσαμε μέχρι που κάποιοι απ' τους εθελοντές πήγαν σ' αυτή την "ειδική" αποθήκη για να βοηθήσουν στο ξεφόρτωμα. "Τα πετάνε όλα σ’ ένα τεράστιο βουνό από κούτες, ρούχα και σακούλες. Τα παράθυρα είναι σπασμένα κι η αποθήκη έχει υγρασία. Σε μια εβδομάδα όλα θα έχουν μουχλιάσει, θα είναι για πέταμα...Ποιος θα πάει να πάρει ρούχα από εκεί;"
"Σοβαρά μιλάτε; Από χθες έχουμε φορτώσει 10 νταλίκες. Αν είναι έτσι να σταματήσουμε!" Έτσι κι έγινε. Ρούχα δεν ξαναφορτώθηκαν μέχρι να βρεθεί μία λύση....
Έφτασε όμως η μέρα όπου τα σώματα των προσκόπων έπρεπε να αποχωρήσουν. Όλοι τους είχαν αφήσει σπουδές, δουλειές, οικογένεια για να `ρθουν να βοηθήσουν, κάτι που λίγοι ακόμη σκέφτηκαν να κάνουν. "10 μέρες εδώ κάνουμε τα πάντα. Ήρθε η ώρα να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. Αλλά πραγματικά αμφιβάλλω...."
Αυτά ήταν τα λόγια όλων και δεν ήταν υπερβολές. Είναι τραγικό να βλέπεις έναν τόπο απανθρακωμένο. Είναι όμως ακόμη πιο λυπηρό όμως να βλέπεις απανθρακωμένη την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων! Τόσες μέρες σ' αυτά τα χωριά,δεν υπήρξε ένας κάτοικος που να ήθελε να προσφέρει κάτι στον όχι και τόσο τυχερό γείτονα του. Τι περιμένουμε όμως από έναν λαό, όταν 10 μέρες μετά την καταστροφή ο πρωθυπουργός περηφανεύεται στις προεκλογικές του δηλώσεις ότι "...είμαστε μια κυβέρνηση σε ετοιμότητα..." και αντί για χαλασμένα αβγά πετιούνται πυροτεχνήματα;
Όπως είπε κάποιος κάτω στη Ζαχάρω
"Μνήμη χρυσόψαρου, αυτό μας χαρακτηρίζει σαν λαό...."
Δασοκτόνοι νόμοι 2003-2007
Ν.3208, «νόμος Δρυ» (κυβέρνηση Σημίτη) Δεκέμβριος 2003
(α) επιτρέπει γενικά την αλλαγή χρήσης των δασών για «λόγους εθνικής οικονομίας και γενικού δημοσίου συμφέροντος»,
(β) νομιμοποιεί όλες τις μεταβιβάσεις «δασωθέντων αγρών» που καλλιεργούνταν το 1960 αλλά και «αγροκτημάτων» με άγρια δέντρα που «δεν εφάπτονται με δημόσιο δάσος ή δασική έκταση»,
(γ) αναγνωρίζει πλήρη κυριότητα στους διαχειριστές δημοσίων «ρητινευομένων δασών», στην Πάρνηθα και αλλού και, το κυριότερο,
(δ)συρρικνώνει καθοριστικά την έννοια του δάσους, εξαιρώντας κάθε έκταση που δεν καλύπτεται εξ ολοκλήρου σε ποσοστό τουλάχιστον 25% (έναντι 15% που ίσχυε ως τότε και 10% που προβλέπει η Ε.Ε.)-Αλλαγή που οδηγεί στον αποχαρακτηρισμό του 1/3 των δασικών εκτάσεων της χώρας. Άμεση συνέπεια του νέου ορισμού ήταν η αχρήστευση των δασικών χαρτών που μόλις είχαν καταρτιστεί βάσει του 25% κι η επιστροφή στο αχαρτογράφητο χάος.
εγκύκλιος 1099/2004 από τον Υπουργό Γεωργίας Ευ. Μπασιάκο (κυβέρνηση Κ. Καραμανλή)
εφαρμόζεται ο περίφημος Ν.3208 με αποτέλεσμα να αποχαρακτηριστούν εκατομμύρια στρέμματα. Με τροπολογία του κ. Υπουργού τον Ιούνιο του 2007, ανέστειλε όλες τις κατεδαφίσεις αυθαιρέτων (σημερινών και μελλοντικών) μέχρι….να καταρτιστούν οι νέοι δασικοί χάρτες!
υπό ψήφιση νομοσχέδιο «Χωροταξικό Σχέδιο Τουρισμού» του Γιώργου Σουφλιά
Επιτρέπει το χτίσιμο «σύνθετων και ολοκληρωμένων τουριστικών υποδομών» ακόμη και μέσα στις προστατευόμενες περιοχές NATURA, βαφτίζοντας σε «περιοχές προτεραιότητας» τις ακτές τις Δυτικής Πελοποννήσου.
αναθεώρηση των άρθρων 24 και 117 του Συντάγματος
Τα άρθρα 24 και 117 προστατεύουν τα δάση κι επιβάλλουν την αναδάσωση των καμένων εκτάσεων. Σκοπός της αναθεώρησης θα είναι ν’ αρθούν τα «αδιέξοδα» κι οι «ανεπιεικής λύσεις» με κατάργηση της «ανελαστικής» δασοπροστασίας «σε κάθε περίπτωση αναγκαία για την περαιτέρω ανάπτυξη, ιδίως οικονομική, της παρούσας γενεάς». Επιστέγασμα της όλης αναθεώρησης είναι η πρόταση για τη μεταβίβαση της αρμοδιότητας του Συμβουλίου Επικρατείας να κηρύσσει αντισυνταγματικές τις δασοκτόνες διατάξεις, που ουσιαστικά θα σημαίνει παράκαμψη του, σ’ένα διορισμένο κι ισόβιο «Συνταγματικό Δικαστήριο».
Αντίδραση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπέρ του άρθρου 24
Σε άμεση αναφορά στην ανάγκη διαφύλαξης του άρθρου 24 του Συντάγματος προχώρησαν οι ευρωβουλευτές, οι οποίοι υιοθέτησαν τροπολογία με την οποία ζητούν «να σταματήσει άμεσα κάθε προσπάθεια μείωσης της προστασίας των δασών μέσω τροποποιήσεων του ελληνικού Συντάγματος» και να μην επιτραπεί καμία αλλαγή όσον αφορά τη χρήση της γης. Στο ψήφισμα που υιοθέτησε την Τρίτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με 342 ψήφους υπέρ και 274 κατά και 20 αποχές, εγκρίθηκε τροπολογία των Πρασίνων με την οποία «το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταδικάζει την πρακτική νομιμοποίησης παράνομων κατασκευών σε προστατευόμενες περιοχές και σε περιοχές που δεν επιτρέπεται γενικά η δόμηση». Στο ψήφισμα γίνεται απολογισμός του καταστροφικού έργου των πυρκαγιών στην Ελλάδα, ενώ γίνεται επίσης ειδική αναφορά στην Αρχαία Ολυμπία. Οι ευρωβουλευτές ζητούν από την Επιτροπή να κινητοποιήσει το τρέχον Ταμείο Αλληλεγγύης.
Απολογισμός πυρκαγιών σε Πελοπόννησο και Εύβοια
Ανθρώπινες Απώλειες: 66
Πελοπόννησος-Εύβοια
2.280.000 Στρέμματα δασικών εκτάσεων έχουν γίνει στάχτη
409.150 Στρέμματα καλλιεργειών κάηκαν. (κυρίως ελαιόδεντρα, αμπέλια κι εσπεριδοειδή)
73.000 Καμένα ζώα
100.000 άνθρωποι έχουν χάσει τα σπίτια τους, τις καλλιέργειές τους ή τα ζώα τους στην Ηλεία, τη Μεσσηνία, την Αρκαδία, τη Λακωνία και την Εύβοια.
120 χωριά καταστράφηκαν
1.500 σπίτια ολοσχερώς κατεστραμμένα
Δάση (στρέμματα δασικών εκτάσεων)
850.000 Νομός Ηλείας
550.000 Νομός Αρκαδίας
350.000 Νομός Εύβοιας
Καλλιέργειες
230.000 στρέμματα/ Νομός Ηλείας
60.000 στρέμματα/ Νομός Εύβοιας
42.500 στρέμματα/ Νομός Μεσσηνίας
Ζωικό κεφάλαιο
25.000 απανθρακωμένα αιγοπρόβατα/ Νομαρχίας Ηλείας
21.500 απανθρακωμένα αιγοπρόβατα/ Νομαρχία Μεσσηνίας
20.000 απανθρακωμένα αιγοπρόβατα/ Νομαρχία Λακωνίας
