Καλοκαίρι στο Βόρειο Πόλο
(Με τον ήλιο να κάνει τσάρκες πάνω από τα κεφάλια μας επί 24ώρου βάσεως)
Ο δρόμος για το βορειότερο οικισμό του πλανήτη το Svalbard….κάπου εκεί στον 80ο παράλληλο.
Εντάξει, δεν ξέραμε ότι θέλαμε να πάμε εκεί, αλλά ακολουθώντας το ακλόνητο αξίωμα του «όταν το πίσω είναι κάμποσες τρένο-ώρες περισσότερες από το μπροστά, πας μπροστά», βρεθήκαμε στο μαγικό Tromso (Τρούμσα), κανένα 8ώρο από το North cape, στα βόρεια φιορδ της Νορβηγίας. Από τις πιο δυνατές φοιτητούπολεις του βορρά, στα μέσα του καλοκαιριού, με τον ήλιο να κάνει τσάρκες πάνω από τα κεφάλια μας επί 24ώρου βάσεως και ανοικτοί σε κάθε είδους πρό(σ)κληση, χάσαμε κάπως την μπάλα! Η αρχή υπήρξε δυνατή κι εκτός από το πατροπαράδοτο «Midnight sun concert» στο Polar Cathedral, δόξα και τιμές στο μνημείο του Αμούντσεν (εξερευνητή των δύο πόλων), μια ανάβαση στον τοπικό λόφο και μια γαστρονομική εξόρμηση, η νυχτερινή ζωή έφερε τα πάνω κάτω. Στο τέλος, μπλοκαρισμένοι καταλήξαμε να τραγουδάμε το «να ξεφύγω δεν μπορούσα καθώς γύριζα απ’ την Τρούμσα!». Εν τέλει, καταφέραμε να ξυπνήσουμε στο σωστό 12ωρο της ημέρας (ρωτώντας αρκετό κόσμο!) και να βάλουμε ένα πλάνο!!!
Λόγω των αποστάσεων, όλα τα σενάρια φαίνονταν δελεαστικά ειδικά αυτό της εξόρμησης στο North cape.
Ωστόσο, κοιτώντας το χάρτη από τη σωστή πλευρά (από το βορρά προς το νότο!) και καθοδηγούμενοι από το πνεύμα του Αμούντσεν πήραμε τη μεγάλη απόφαση, να αφήσουμε πίσω το North cape (όσοι ρωτήσαμε μας είπαν ότι δεν έχει τίποτα πραγματικά που να αξίζει εκεί) για μερικά εκατοντάδες χιλιόμετρα και να πετάξουμε για το Svalbard, ένα νησί στον 80ο παράλληλο. Η απόφαση πάρθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και μετά από πολύ κόπο ήμασταν εγκαίρως μπροστά στο Gate 21, πτήση SK4424 για Longyearbyen, πρωτεύουσα του Svalbard. Μια από της πρώτες απορίες μας, ενώ ήμασταν στο λεωφορείο για το αεροδρόμιο ήταν να δούμε εκτός από μας, ποιος άλλος μπαίνει σε αυτό το αεροπλάνο για το βορειότερο οικισμό του πλανήτη, 800 χιλιόμετρα από το βόρειο μαγνητικό πόλο!! Στην πύλη κάναμε αρκετές γνωριμίες και καταλήξαμε ότι δεν ήμασταν οι μοναδικοί φυσιολογικοί που είχαμε πάρει τέτοια απόφαση, είχε απ’όλα: ανθρακωρύχους (!), τρελούς επιστήμονες (!), ντόπιους (!!), τουρίστες (!!!) κι εράσμους (!!!!!!!). Ναι, είναι αλήθεια, αν θέλεις πας εράσμους στο βορειότερο πανεπιστήμιο του κόσμου, το οποίο παρεμπιπτόντως τα σπάει γερά, πας Svalbard κι αφήνεις τους Καναδούς και τους Γροιλανδούς να κρεμάνε τα χιονοπέδιλά τους πάνω απ’ το τζάκι λόγω της επικείμενης υπερθέρμανσης του πλανήτη…
Με τις γνωριμίες, μ’αυτά και μ’αυτά ξαφνικά εμφανίστηκε...ξηρά στα παράθυρα του αεροπλάνου και βαλθήκαμε να βγάζουμε φωτογραφίες του ομολογουμένως πολύ εντυπωσιακού νησιού. Δε νομίζω ότι υπάρχουν λέξεις που να περιγράφουν αυτό το θέαμα. Ωστόσο μια ερώτηση γεννήθηκε ταυτόχρονα στο μυαλό μας....καλά όλοι αυτοί, εμείς που πάμε στα μισά του Αυγούστου;! Έτσι κάπως μουδιασμένοι μαζέψαμε τις αποσκευές και βγήκαμε έξω από το αεροδρόμιο, κάναμε μια περιστροφή 360 μοιρών και μετά αρχίσαμε να γελάμε για κανένα 10λεπτο χωρίς να μπορούμε να πούμε λέξη! Δεν ξέραμε πραγματικά τι να πούμε σε μια τέτοια περίσταση. Η αναζήτηση του κάμπινγκ (όχι δεν είναι τυπογραφικού λάθος: c a m p i n g ) μας έφερε πολύ κοντά στην παραλία ακριβώς κάτω από το αεροδρόμιο. Μας πήρε κανένα μισαώρο να στήσουμε σκηνές και να οργανωθούμε, αλλά ο κόσμος του κάμπινγκ ήταν πολύ διαφωτιστικός και μετά από ένα μπαράζ ερωτήσεων καταλήξαμε στην εξής πραγματικότητα:
Svalbard: Είναι ένα σύμπλεγμα όχι ενός αλλά πολλών νησιών με πιο γνωστά τα Bjørnøya, Hopen και το μεγαλύτερο Spitsbergen. Το νησί έχει κατοικηθεί περιστασιακά από φαλαινοθήρες και κυνηγούς από τον 17ο αιώνα, αλλά μόλις στην αρχή του 20ου απέκτησε κατοίκους από όλα τα μέρη του κόσμου εξαιτίας των πλούσιων κοιτασμάτων άνθρακα. Μόλις στα 1906 ο κύριος John Munroe Longyear, ιδιοκτήτης της «Arctic Coal Company of Boston» αποφάσισε να ξεκινήσει την εξόρυξη άνθρακα στο μέρος που τώρα ζουν περίπου 2.000 άνθρωποι (και κάπου τρεις χιλιάδες πολικές αρκούδες), γνωστό με το όνομά του, Longyearbyen (Byen θα πει πόλη στα νορβηγικά). Καταστράφηκε από τους Γερμανούς το 1943, αλλά ανέκαμψε μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Από τη συμφωνία του Svalbard (1920), δόθηκε διοικητικά στη Νορβηγία, αλλά με κάποια μορφή αυτονομίας εξαιτίας της δημογραφίας του νησιού (Νορβηγοί, Δανοί, Ολλανδοί, Ρώσοι, Ουκρανοί). Απαγορεύτηκε οποιαδήποτε στρατιωτική παρουσία και δόθηκε ρητά το δικαίωμα μετανάστευσης μόνο σε άτομα που έχουν προσληφθεί να εργαστούν εκεί. Είναι μια ζώνη tax free και το αλκοόλ πωλείται με καρτέλα στους επισκέπτες (η μέγιστη ποσότητα που μπορείς να πάρεις από την κάβα είναι 2 λίτρα, από το μπαρ...απεριόριστη!). Το οδικό δίκτυο είναι μόλις μερικές δεκάδες χιλιόμετρα και περιλαμβάνει 1-2 βασικούς δρόμους.
Longyearbyen: Λίγα χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο, το μεγαλύτερο στρουμφοχωριό του βορρά, η απόλυτη έκπληξη! Ακριβώς στη βάση του παγετώνα, ένας οικισμός με τα όλα του, πιτσαρίες, πανεπιστήμια, μπαρ, βιβλιοθήκη, κέντρα ταξιδίων και... περιπέτειας, εμπορικό κέντρο και 2.000 διαρκώς χαμογελαστούς κατοίκους (τους γνωρίσαμε όλους πάνω-κάτω).
Barentsburg: Ένας Ρώσο-ουκρανικός οικισμός ανθρακωρύχων, βγαλμένος από ψυχροπολεμικές ταινίες του ’60 με τελείως διαφορετικούς ρυθμούς και ... αλκοολικούς κανονισμούς.
Pyramiden: Ένας οικισμός που εγκαταλείφθηκε και σφραγίστηκε σε μια νύχτα κυριολεκτικά κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες το 2000.
Κίνδυνοι: ή αλλιώς δυο μόνο λέξεις.... πολικές αρκούδες! Το συμπαθητικό ζωάκι των κινουμένων σχεδίων, που μονοπώλησε στις εισηγήσεις των κατοίκων του κάμπινγκ. Κάμποσες χιλιάδες πολικών αρκούδων σεργιανίζουν βαριεστημένες τα νησιά του αρχιπελάγους του Svalbard, χειμώνα-καλοκαίρι, στα βουνά, στα ποτάμια, στην παραλία, στους οικισμούς, κολυμπώντας ή τρέχοντας μέχρι και 60 χλμ/ώρα, τρώνε οτιδήποτε κινήσει την περιέργειά ή την πείνα τους. Τα «ατυχήματα» είναι αρκετά συχνά και όλες εξορμήσεις πρέπει να συνοδεύονται από τον κατάλληλο εξοπλισμό: περίστροφα, καραμπίνες, παγίδες πυροτεχνημάτων για τη νύχτα κλπ, κλπ. Όλα αυτά μπορεί να τα νοικιάσει κανείς σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές στο Longyearbyen. Η οπλοφορία στο νησί, όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται!Το προηγούμενο καλοκαίρι μια ταξιδιάρα πολική αρκούδα, προφανώς χτυπημένη από την ανία του τοπίου, πήρε την απόφαση να σουλατσάρει για κάμποσες ώρες στον αεροδιάδρομο του αεροδρομίου, αναβάλλοντας κάμποσες πτήσεις και αναγκάζοντας τα αεροπλάνα να κάνουν αρκετούς κύκλους μέχρι να τους δοθεί άδεια προσγείωσης... από την αρκούδα! Να σημειωθεί ότι η «δολοφονία» αρκούδας αποτελεί μέγιστο έγκλημα και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις επιτρέπεται να αμυνθείς εναντίον της (αν προλάβεις). Απόδειξη του εξαιρετικού της περίπτωσης οδηγεί στο γραφείο του κυβερνήτη και μάλλον σε σοβαρούς μπελάδες.
Με όλα αυτά στο μυαλό ξεκινήσαμε για το Longyearbyen. Ταλαντευόμασταν για το αληθές όλων αυτών των ιστοριών και το ενδεχόμενο να ήταν υπερβολές των ταξιδιωτικών γραφείων για να εξασφαλίσουν πανικόβλητους πελάτες. Στο δρόμο αρχίσαμε τη διοργάνωση του όλου εγχειρήματος, πόσο οπλισμός, νάρκες, ωράρια, σκοπιές κλπ. Τα βασικά σενάρια περιελάμβαναν 2-3 μέρες παραλιακής πορείας για το Barentsburg και μετά επιστροφή από το εσωτερικό του νησιού. Ξαφνικά, κι ενώ χαμένοι στην αγριότητα του τοπίου, άγρια τσιριχτά άρχισαν να ακούγονται από παντού!! Καμιά 30ρια πολικά χελιδόνια άρχισαν να πετούν πάνω από τα κεφάλια μας με απίστευτα άγριες διαθέσεις. Κάνοντας πιρουέτες και βουτιές που θα τις ζήλευε και ο σκηνοθέτης του «Top Gun» μας την «έπεσαν» αλύπητα!Μιλάμε γι’ απίστευτο ντου!!! Βάλαμε τις τσάντες πάνω απ’τα κεφάλια μας κι αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τρελοί εισπράττοντας τσιμπιές από παντού! Μας τρέξανε τουλάχιστον για κανένα χιλιόμετρο κι ευτυχώς λίγο παραπέρα σταμάτησε ένα αυτοκίνητο και μας μάζεψε, αλλιώς δε νομίζω να τη βγάζαμε καθαρή.
Στο Longyearbyen κάναμε μια έρευνα αγοράς και μια πιο συνετή οργάνωση, με τη λογική ότι εδώ δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τα χελιδόνια θα τα βάλουμε με τις αρκούδες;;; Το οπλοπωλείο είχε ξεμείνει από στοκ (απίστευτη ζήτηση) κι έτσι αναγκαστήκαμε να κάνουμε μια κράτηση για τις επόμενες μέρες. Ο υπάλληλος μας είπε ότι θα είχε σίγουρα κάτι αργότερα, αν γυρνούσε ο πελάτης!! Έτσι την πρώτη μας εξόρμηση ως την κορυφή του παγετώνα αναγκαστήκαμε να την κάνουμε με μόνη άμυνα την...τρεχάλα (του γρήγορου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ). Άξιζε ωστόσο τον κόπο γιατί πραγματικά το όλο τοπίο ήταν κάτι το απίστευτο. Άρχισε να πέφτει η ομίχλη και πέρασε η ώρα, οπότε αφήσαμε τη διάσχιση για τις επόμενες μέρες, ήταν εξάλλου οι πρώτες μας ώρες στο μέρος. Πίσω στο Longyearbyen κάναμε μια έρευνα αγοράς για πιο μακρινές εξορμήσεις αφού μάλλον θα ήταν καλλίτερο να εμπιστευτούμε την ασφάλειά μας σε πιο έμπειρα χέρια... Στο δρόμο για το κάμπινγκ διαπιστώσαμε ότι η ώρα ήταν 5 τα ξημερώματα αλλά δεν είχε απολύτως καμία διαφορά με τις 5 το απόγευμα, πράγμα που έπαιξε απίστευτο ρόλο αφού μπορούσες να υπάρξεις κατά τη διάρκεια όλου του 24ώρου χωρίς κανένα πρόβλημα.Το γεγονός ότι μέρα και νύχτα δεν είχαν απολύτως καμιά διαφορά φωτισμός, υγρασία, θερμοκρασία ήταν σταθερά, σε έβαζε σε μια παράξενη αίσθηση του χρόνου σα να ονειρεύεσαι και να μην μπορείς να καταλάβεις πόσος καιρός έχει περάσει, αν κοιμάσαι ή αυτό που ζεις είναι πραγματικότητα. Εγώ πάντως ονειρεύτηκα κάμποσες φορές ότι μας την είχαν πέσει αρκούδες στη σκηνή και ότι η αρκούδα τα είχε κάνει πλακάκια με τον καμπινγκάρχη!
Το πρόγραμμα των επομένων ημερών ήταν πλήρες όσο δεν έπαιρνε. Με οδηγούς, σκυλιά, οπλισμό ή απλά με τα πόδια βρήκαμε το λόγο που έφερε τον Αμούντσεν τόσο μακριά.
Παγετώνες: Το καθημερινό περπατηματάκι ήταν θεσμός και είτε σε γκρουπ, είτε μεμονωμένα διασχίσαμε τους βασικούς παγετώνες. Το θέαμα έκοβε ανάσες ειδικά όταν ο πάγος κοβόταν μαχαίρι για κάμποσα μέτρα δημιουργώντας ένα στενό και μακρύ φαράγγι, συχνά σκεπασμένο επιμελώς με νιφάδες χιονιού! Οι περισσότερες διαδρομές ήταν καλά σημαδεμένες και αν είχες την απαραίτητη προσοχή και τύχη θα έβρισκες την κλασσική αλουμινένια σκαλίτσα για να περάσεις απέναντι. Οι εξορμήσεις με γκρουπ είχαν και αυτές την πλάκα τους γιατί έπεφτε πολύ γέλιο με τις διηγήσεις των οδηγών και τα παθήματα των συμμετεχόντων. Οι οδηγοί ήταν στις περισσότερες περιπτώσεις φοιτητές του Longyearbyen και από τις περιγραφές τους δε νομίζω να περνάγαν και πολύ άσχημα… Γι’ αυτούς το καλοκαίρι ήταν μια κάπως ανιαρή περίοδος που θα μάζευαν τα λεφτά για το χειμώνα. Μόλις έπεφτε ο ήλιος για τα καλά (για κανένα τετράμηνο) κατά τον Οκτώβρη, κάνανε ένα γερό service στα snow mobile και τέρμα τα γκάζια Αμούντσεν! Στο Longyearbyen είχε παρκαρισμένα πάνω από 400-500 snow mobile κι όταν ο ωκεανός παγώνει, γίνεται αλαλούμ στα στενά του χωριού. Ο κόσμος παίρνει αυτά τα απίστευτα οχήματα και σαρώνει τα παγωμένα νερά. Τύφλα να έχουνε οι Harley! Υπάρχουν ένα σωρό προγράμματα διήμερες-τριήμερες εκδρομές στις πιο απόκρημνες και απλησίαστες (για το καλοκαίρι) περιοχές του αρχιπελάγους. Παρόμοιες εξορμήσεις διοργανώνονται και με έλκηθρα/σκυλιά. Μια από τις πολύ καλές διασχίσεις ήταν και με το Stefano από Poli Arctici και τα σκυλιά του, που πραγματικά μ’ ένα απίστευτο σύστημα έλεγχαν όλη την περιοχή για κάθε κίνδυνο. Ώρες-ώρες σκέφτομαι αυτά τα κακόμοιρα ζώα να κάνουν σάουνα στα στενά της Αθήνας στους 40-45 βαθμούς!! Επίσης ήταν πολύ καλή η εξερεύνηση των γαλαριών των ορυχείων. Τα περισσότερα ήταν σκεπασμένα ολοκληρωτικά από πάγο, αλλά σε κάποια ευρύχωρα τούνελ ήταν εμφανείς οι rave δραστηριότητες των φοιτητών.
Clubbing: Το Σάββατο είχαμε πει να μην το… ξενυχτήσουμε και κατά τα μεσάνυχτα να είμαστε πίσω στο Longyearbyen γιατί το παλιό Διοικητήριο που τις καθημερινές λειτουργούσε ως εστιατόριο, τα Σαββατοκύριακα μεταμορφώνονταν σε… Club! Φτάσαμε τελικά κατά τις μία σε μια κάπως ταλαιπωρημένη κατάσταση μετά από μερικές περιπέτειες. Είχε αρκετό κόσμο που κάπνιζε απ’ έξω (αυτά είναι μέρη να απαγορεύεις το κάπνισμα μέσα!!!) και αφού ξεφορτωθήκαμε λάσπες κι εξοπλισμό μπήκαμε να δούμε τι γίνεται…Αποκάλυψη!!! Ήταν ένα άκρως σουρεαλιστικό πάρτι, μια μορφή μοντέρνας τυφλόμυγας για πολικούς βρικόλακες όπου τα παράθυρα κι οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές δημιουργώντας μια πολύ…dark ατμόσφαιρα! Έπρεπε πάση θυσία να εμποδιστεί η είσοδος του ηλιακού φωτός στο χώρο. Ο dj τα έδινε όλα και το πλήθος ανταποκρινόταν στο κάλεσμα, ενώ το μπαρ σέρβιρε διάφορα τοπικά κι όχι μόνο, cocktail. Κατά τα ξημερώματα μαζέψαμε τα συμπράγκαλα και τα κομμάτια μας για να δώσουμε άλλη μια αποφασιστική μάχη επιβίωσης στο δρόμο για το κάμπινγκ! Τουρίστες – Π.Χ. (Πολικά Χελιδόνια) γράψατε 2.
Temple Mountains: Μια από τις πιο δυνατές εξορμήσεις ήταν αυτή προς τα Temple Mountains, μια απομακρυσμένη περιοχή του Isfjord. Περιλάμβανε πολλά διαφορετικά μέσα μεταφοράς, αλλά άξιζε τον κόπο τόσο για τη θέα του τοπίου, όσο και για τη 4ωρη διαδρομή με speed boat, σε διάφορες στάσεις. Το αστείο αλλά και ταυτόχρονα ανησυχητικό ήταν κάτι παράξενοι ιπτάμενοι μικροσκοπικοί πιγκουίνοι που μας προσπερνούσαν για πλάκα με διαθέσεις παρόμοιες των πολικών χελιδονιών…εδώ η μητέρα φύση δεν αστειεύεται!
Longyearbyen: Η ατμόσφαιρα στο χωριό ήταν πραγματικά μαγική. Τόσο εξαιτίας του τοπίου, αλλά πιο πολύ εξαιτίας των ανθρώπων του που πραγματικά σε άφηνε άφωνο το πόσο φιλόξενοι και άνετοι ήταν. Ένα μίγμα από τόσες εθνικότητες, που ο καθένας ατομικά είχε τη δική του ιστορία να σου πει και συνήθως στην έλεγε όλη άμα σε πετύχαινε στο bar του χωριού! Αξέχαστες θα μου μείνουν οι ιστορίες των ανθρακωρύχων. Παρόμοια ατμόσφαιρα επικρατούσε και στο κάμπινγκ όπου υπήρχε κόσμος που είχε ήρθε κάποια στιγμή πριν από 2 χρόνια και δε είχε γυρίσει ακόμα. Ο τεράστιος χάρτης του αρχιπελάγους του Svalbard δέσποζε στην κουζίνα και σου προκαλούσε άπειρες ερωτήσεις κάθε φορά που τον κοιτούσες! Άλλο highlight του κάμπινγκ ήταν τα στοιχήματα για το ποιος θα βουτήξει στη θάλασσα…..
Αν σας άγγιξαν οι περιπέτειες του Αμούντσεν και θα θέλατε να ακολουθήσετε και εσείς τα βήματα του, κρατήστε αυτά τα links, θα σας φανούν σίγουρα χρήσιμα.
• ΠΟΤΕ??
Η πραγματική απάντηση είναι…όποτε! Κάθε εποχή έχει τη δική της ομορφιά. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των μόνιμων κατοίκων σίγουρα ο χειμώνας είναι πραγματικά μια απίστευτη εμπειρία. Ειδικά γύρω στο Φλεβάρη, στη λεγόμενη Purple Period πριν ο ήλιος εμφανιστεί για τα καλά στον ορίζοντα και για κάποιες εβδομάδες ο ουρανός είναι μωβ. Διαφορετικές θα είναι κι οι… περιπέτειες σας ανάλογα με την εποχή. Καλό θα είναι να συνδυάσετε τις ημερομηνίες με κάποια τοπική γιορτή, ενώ κάπου το Γενάρη έχει ένα γνωστό jazz festival.
• ΠΩΣ??
Ποιο εύκολα και ποιο φθηνά από όσο θα νομίζατε! Γύρω στα 400 ευρώ με έγκυρο σχεδιασμό: Με Scandinavian Airlines (SAS): www.scandinavian.net
Μπορείτε να βρείτε ίσως και φτηνότερο τρόπο(άλλη εταιρία) να φτάσετε ως το Oslo και μετά να συνεχίσετε με Scandinavian Airlines (SAS). Μέχρι το Μάρτιο του 2008, η SAS έχει το μονοπώλιο για τη διαδρομή Oslo-Longyearbyen, αλλά μετά μπορείτε να πετάξετε και με Norwegian:www.norwegian.no
Για παράδειγμα, 6 μήνες πριν το Μάρτιο του 2008, το εισιτήριο Αθήνα-Longyearbyen κοστίζει με Norwegian 270 ευρώ με τους φόρους συμπεριλαμβανομένους.
• ….ΠΟΣΟ??
Όσο και διεθνή αποστρατικοποιημένη ζώνη και να είναι, το Svalbard ανήκει στην εποπτεία της Νορβηγίας, μιας χώρας που ο ντελιβεράς παίρνει το λιγότερο 1.800 ευρώ μηνιαίως! Στο Svalbard (έχει κι εκεί ντελιβεράδες) ωστόσο, επειδή είναι ειδική περίπτωση, μπορείτε να τη βγάλετε αρκετά φθηνά. Η διαμονή στο κάμπινγκ είναι κάτω από 10 ευρώ ανά ημέρα (το χειμώνα είναι δωρεάν!), το super market στο Longyearbyen έχει από δανέζικη φέτα μέχρι περίστροφα σε κανονικές σχετικά τιμές (ειδικά τα περίστροφα!). Και ας μην ξεχνάμε ότι τα ξύδια είναι tax free. Για δύσκολες στιγμές έχει και πιτσαρία, ενώ μια τουλάχιστον επίσκεψη σε ένα από τα εστιατόρια του χωριού θα σας αφήσει σίγουρα υπέρ-ικανοποιημένους. Οι μετακινήσεις γίνονται κυρίως με auto-stop, εκτός αν δεν πέσετε σε ώρα αιχμής, οπότε θα περπατήσετε στη φιλική πολική φύση.
• Svalbard Pages, γραφτείτε!
Ένα πολύ χρήσιμο site, με χάρτες, web cam, ιστορικά στοιχεία, δελτία καιρού και πολύ χρήσιμα forums για να ρωτήσετε αυτά που δεν απαντήθηκαν εδώ.
http://www.svalbard.com/
και μερικά χρήσιμα links:
The University Centre in Svalbard, UNIS: www.unis.no
The UNIS student Website: http://www.unisstudent.no
Spitsbergen Marathon: http://www.svalbard.com/marathon
Svalbard Skimaraton: http://ski.svalbard.com
www.svalbard-images.com/
en.wikipedia.org/wiki/Svalbard
wikitravel.org/en/Svalbard
• Oδηγοί περιπέτειας:
BaseCamp Spitsbergen http://www.basecampexplorer.com/svalbard/en
Canoe et Kayak en Arctique http://www.cgrizz.com
Svalbard4You http://svalbard4you.no
Poli Arctici A/S http://www.poliarctici.com
• Festival
1. Polar Jazz, τέλη Γενάρη, 4-5 μέρες με jazz, blues και bluegrass: http://www.polarjazz.no/
2. Sunfest Week, γύρω στις 8 Μαρτίου, μια... γιορτή για το τέλος της πολικής νύχτας: http://www.solfest.no
3. Blues Festival, τέλη του Οκτώβρη. Κλασσικό blues για το χειμώνα που έρχεται: http://blues.svalbard.com/
4. KunstPause Svalbard, γύρω στις 14 Νοεμβρίου, arts festival για σκοτεινές καλλιτεχνικές ανησυχίες.
Ο δρόμος για το βορειότερο οικισμό του πλανήτη το Svalbard….κάπου εκεί στον 80ο παράλληλο.
Εντάξει, δεν ξέραμε ότι θέλαμε να πάμε εκεί, αλλά ακολουθώντας το ακλόνητο αξίωμα του «όταν το πίσω είναι κάμποσες τρένο-ώρες περισσότερες από το μπροστά, πας μπροστά», βρεθήκαμε στο μαγικό Tromso (Τρούμσα), κανένα 8ώρο από το North cape, στα βόρεια φιορδ της Νορβηγίας. Από τις πιο δυνατές φοιτητούπολεις του βορρά, στα μέσα του καλοκαιριού, με τον ήλιο να κάνει τσάρκες πάνω από τα κεφάλια μας επί 24ώρου βάσεως και ανοικτοί σε κάθε είδους πρό(σ)κληση, χάσαμε κάπως την μπάλα! Η αρχή υπήρξε δυνατή κι εκτός από το πατροπαράδοτο «Midnight sun concert» στο Polar Cathedral, δόξα και τιμές στο μνημείο του Αμούντσεν (εξερευνητή των δύο πόλων), μια ανάβαση στον τοπικό λόφο και μια γαστρονομική εξόρμηση, η νυχτερινή ζωή έφερε τα πάνω κάτω. Στο τέλος, μπλοκαρισμένοι καταλήξαμε να τραγουδάμε το «να ξεφύγω δεν μπορούσα καθώς γύριζα απ’ την Τρούμσα!». Εν τέλει, καταφέραμε να ξυπνήσουμε στο σωστό 12ωρο της ημέρας (ρωτώντας αρκετό κόσμο!) και να βάλουμε ένα πλάνο!!!
Λόγω των αποστάσεων, όλα τα σενάρια φαίνονταν δελεαστικά ειδικά αυτό της εξόρμησης στο North cape.
Ωστόσο, κοιτώντας το χάρτη από τη σωστή πλευρά (από το βορρά προς το νότο!) και καθοδηγούμενοι από το πνεύμα του Αμούντσεν πήραμε τη μεγάλη απόφαση, να αφήσουμε πίσω το North cape (όσοι ρωτήσαμε μας είπαν ότι δεν έχει τίποτα πραγματικά που να αξίζει εκεί) για μερικά εκατοντάδες χιλιόμετρα και να πετάξουμε για το Svalbard, ένα νησί στον 80ο παράλληλο. Η απόφαση πάρθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και μετά από πολύ κόπο ήμασταν εγκαίρως μπροστά στο Gate 21, πτήση SK4424 για Longyearbyen, πρωτεύουσα του Svalbard. Μια από της πρώτες απορίες μας, ενώ ήμασταν στο λεωφορείο για το αεροδρόμιο ήταν να δούμε εκτός από μας, ποιος άλλος μπαίνει σε αυτό το αεροπλάνο για το βορειότερο οικισμό του πλανήτη, 800 χιλιόμετρα από το βόρειο μαγνητικό πόλο!! Στην πύλη κάναμε αρκετές γνωριμίες και καταλήξαμε ότι δεν ήμασταν οι μοναδικοί φυσιολογικοί που είχαμε πάρει τέτοια απόφαση, είχε απ’όλα: ανθρακωρύχους (!), τρελούς επιστήμονες (!), ντόπιους (!!), τουρίστες (!!!) κι εράσμους (!!!!!!!). Ναι, είναι αλήθεια, αν θέλεις πας εράσμους στο βορειότερο πανεπιστήμιο του κόσμου, το οποίο παρεμπιπτόντως τα σπάει γερά, πας Svalbard κι αφήνεις τους Καναδούς και τους Γροιλανδούς να κρεμάνε τα χιονοπέδιλά τους πάνω απ’ το τζάκι λόγω της επικείμενης υπερθέρμανσης του πλανήτη…
Με τις γνωριμίες, μ’αυτά και μ’αυτά ξαφνικά εμφανίστηκε...ξηρά στα παράθυρα του αεροπλάνου και βαλθήκαμε να βγάζουμε φωτογραφίες του ομολογουμένως πολύ εντυπωσιακού νησιού. Δε νομίζω ότι υπάρχουν λέξεις που να περιγράφουν αυτό το θέαμα. Ωστόσο μια ερώτηση γεννήθηκε ταυτόχρονα στο μυαλό μας....καλά όλοι αυτοί, εμείς που πάμε στα μισά του Αυγούστου;! Έτσι κάπως μουδιασμένοι μαζέψαμε τις αποσκευές και βγήκαμε έξω από το αεροδρόμιο, κάναμε μια περιστροφή 360 μοιρών και μετά αρχίσαμε να γελάμε για κανένα 10λεπτο χωρίς να μπορούμε να πούμε λέξη! Δεν ξέραμε πραγματικά τι να πούμε σε μια τέτοια περίσταση. Η αναζήτηση του κάμπινγκ (όχι δεν είναι τυπογραφικού λάθος: c a m p i n g ) μας έφερε πολύ κοντά στην παραλία ακριβώς κάτω από το αεροδρόμιο. Μας πήρε κανένα μισαώρο να στήσουμε σκηνές και να οργανωθούμε, αλλά ο κόσμος του κάμπινγκ ήταν πολύ διαφωτιστικός και μετά από ένα μπαράζ ερωτήσεων καταλήξαμε στην εξής πραγματικότητα:
Svalbard: Είναι ένα σύμπλεγμα όχι ενός αλλά πολλών νησιών με πιο γνωστά τα Bjørnøya, Hopen και το μεγαλύτερο Spitsbergen. Το νησί έχει κατοικηθεί περιστασιακά από φαλαινοθήρες και κυνηγούς από τον 17ο αιώνα, αλλά μόλις στην αρχή του 20ου απέκτησε κατοίκους από όλα τα μέρη του κόσμου εξαιτίας των πλούσιων κοιτασμάτων άνθρακα. Μόλις στα 1906 ο κύριος John Munroe Longyear, ιδιοκτήτης της «Arctic Coal Company of Boston» αποφάσισε να ξεκινήσει την εξόρυξη άνθρακα στο μέρος που τώρα ζουν περίπου 2.000 άνθρωποι (και κάπου τρεις χιλιάδες πολικές αρκούδες), γνωστό με το όνομά του, Longyearbyen (Byen θα πει πόλη στα νορβηγικά). Καταστράφηκε από τους Γερμανούς το 1943, αλλά ανέκαμψε μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Από τη συμφωνία του Svalbard (1920), δόθηκε διοικητικά στη Νορβηγία, αλλά με κάποια μορφή αυτονομίας εξαιτίας της δημογραφίας του νησιού (Νορβηγοί, Δανοί, Ολλανδοί, Ρώσοι, Ουκρανοί). Απαγορεύτηκε οποιαδήποτε στρατιωτική παρουσία και δόθηκε ρητά το δικαίωμα μετανάστευσης μόνο σε άτομα που έχουν προσληφθεί να εργαστούν εκεί. Είναι μια ζώνη tax free και το αλκοόλ πωλείται με καρτέλα στους επισκέπτες (η μέγιστη ποσότητα που μπορείς να πάρεις από την κάβα είναι 2 λίτρα, από το μπαρ...απεριόριστη!). Το οδικό δίκτυο είναι μόλις μερικές δεκάδες χιλιόμετρα και περιλαμβάνει 1-2 βασικούς δρόμους.
Longyearbyen: Λίγα χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο, το μεγαλύτερο στρουμφοχωριό του βορρά, η απόλυτη έκπληξη! Ακριβώς στη βάση του παγετώνα, ένας οικισμός με τα όλα του, πιτσαρίες, πανεπιστήμια, μπαρ, βιβλιοθήκη, κέντρα ταξιδίων και... περιπέτειας, εμπορικό κέντρο και 2.000 διαρκώς χαμογελαστούς κατοίκους (τους γνωρίσαμε όλους πάνω-κάτω).
Barentsburg: Ένας Ρώσο-ουκρανικός οικισμός ανθρακωρύχων, βγαλμένος από ψυχροπολεμικές ταινίες του ’60 με τελείως διαφορετικούς ρυθμούς και ... αλκοολικούς κανονισμούς.
Pyramiden: Ένας οικισμός που εγκαταλείφθηκε και σφραγίστηκε σε μια νύχτα κυριολεκτικά κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες το 2000.
Κίνδυνοι: ή αλλιώς δυο μόνο λέξεις.... πολικές αρκούδες! Το συμπαθητικό ζωάκι των κινουμένων σχεδίων, που μονοπώλησε στις εισηγήσεις των κατοίκων του κάμπινγκ. Κάμποσες χιλιάδες πολικών αρκούδων σεργιανίζουν βαριεστημένες τα νησιά του αρχιπελάγους του Svalbard, χειμώνα-καλοκαίρι, στα βουνά, στα ποτάμια, στην παραλία, στους οικισμούς, κολυμπώντας ή τρέχοντας μέχρι και 60 χλμ/ώρα, τρώνε οτιδήποτε κινήσει την περιέργειά ή την πείνα τους. Τα «ατυχήματα» είναι αρκετά συχνά και όλες εξορμήσεις πρέπει να συνοδεύονται από τον κατάλληλο εξοπλισμό: περίστροφα, καραμπίνες, παγίδες πυροτεχνημάτων για τη νύχτα κλπ, κλπ. Όλα αυτά μπορεί να τα νοικιάσει κανείς σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές στο Longyearbyen. Η οπλοφορία στο νησί, όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται!Το προηγούμενο καλοκαίρι μια ταξιδιάρα πολική αρκούδα, προφανώς χτυπημένη από την ανία του τοπίου, πήρε την απόφαση να σουλατσάρει για κάμποσες ώρες στον αεροδιάδρομο του αεροδρομίου, αναβάλλοντας κάμποσες πτήσεις και αναγκάζοντας τα αεροπλάνα να κάνουν αρκετούς κύκλους μέχρι να τους δοθεί άδεια προσγείωσης... από την αρκούδα! Να σημειωθεί ότι η «δολοφονία» αρκούδας αποτελεί μέγιστο έγκλημα και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις επιτρέπεται να αμυνθείς εναντίον της (αν προλάβεις). Απόδειξη του εξαιρετικού της περίπτωσης οδηγεί στο γραφείο του κυβερνήτη και μάλλον σε σοβαρούς μπελάδες.
Με όλα αυτά στο μυαλό ξεκινήσαμε για το Longyearbyen. Ταλαντευόμασταν για το αληθές όλων αυτών των ιστοριών και το ενδεχόμενο να ήταν υπερβολές των ταξιδιωτικών γραφείων για να εξασφαλίσουν πανικόβλητους πελάτες. Στο δρόμο αρχίσαμε τη διοργάνωση του όλου εγχειρήματος, πόσο οπλισμός, νάρκες, ωράρια, σκοπιές κλπ. Τα βασικά σενάρια περιελάμβαναν 2-3 μέρες παραλιακής πορείας για το Barentsburg και μετά επιστροφή από το εσωτερικό του νησιού. Ξαφνικά, κι ενώ χαμένοι στην αγριότητα του τοπίου, άγρια τσιριχτά άρχισαν να ακούγονται από παντού!! Καμιά 30ρια πολικά χελιδόνια άρχισαν να πετούν πάνω από τα κεφάλια μας με απίστευτα άγριες διαθέσεις. Κάνοντας πιρουέτες και βουτιές που θα τις ζήλευε και ο σκηνοθέτης του «Top Gun» μας την «έπεσαν» αλύπητα!Μιλάμε γι’ απίστευτο ντου!!! Βάλαμε τις τσάντες πάνω απ’τα κεφάλια μας κι αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τρελοί εισπράττοντας τσιμπιές από παντού! Μας τρέξανε τουλάχιστον για κανένα χιλιόμετρο κι ευτυχώς λίγο παραπέρα σταμάτησε ένα αυτοκίνητο και μας μάζεψε, αλλιώς δε νομίζω να τη βγάζαμε καθαρή.
Στο Longyearbyen κάναμε μια έρευνα αγοράς και μια πιο συνετή οργάνωση, με τη λογική ότι εδώ δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τα χελιδόνια θα τα βάλουμε με τις αρκούδες;;; Το οπλοπωλείο είχε ξεμείνει από στοκ (απίστευτη ζήτηση) κι έτσι αναγκαστήκαμε να κάνουμε μια κράτηση για τις επόμενες μέρες. Ο υπάλληλος μας είπε ότι θα είχε σίγουρα κάτι αργότερα, αν γυρνούσε ο πελάτης!! Έτσι την πρώτη μας εξόρμηση ως την κορυφή του παγετώνα αναγκαστήκαμε να την κάνουμε με μόνη άμυνα την...τρεχάλα (του γρήγορου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ). Άξιζε ωστόσο τον κόπο γιατί πραγματικά το όλο τοπίο ήταν κάτι το απίστευτο. Άρχισε να πέφτει η ομίχλη και πέρασε η ώρα, οπότε αφήσαμε τη διάσχιση για τις επόμενες μέρες, ήταν εξάλλου οι πρώτες μας ώρες στο μέρος. Πίσω στο Longyearbyen κάναμε μια έρευνα αγοράς για πιο μακρινές εξορμήσεις αφού μάλλον θα ήταν καλλίτερο να εμπιστευτούμε την ασφάλειά μας σε πιο έμπειρα χέρια... Στο δρόμο για το κάμπινγκ διαπιστώσαμε ότι η ώρα ήταν 5 τα ξημερώματα αλλά δεν είχε απολύτως καμία διαφορά με τις 5 το απόγευμα, πράγμα που έπαιξε απίστευτο ρόλο αφού μπορούσες να υπάρξεις κατά τη διάρκεια όλου του 24ώρου χωρίς κανένα πρόβλημα.Το γεγονός ότι μέρα και νύχτα δεν είχαν απολύτως καμιά διαφορά φωτισμός, υγρασία, θερμοκρασία ήταν σταθερά, σε έβαζε σε μια παράξενη αίσθηση του χρόνου σα να ονειρεύεσαι και να μην μπορείς να καταλάβεις πόσος καιρός έχει περάσει, αν κοιμάσαι ή αυτό που ζεις είναι πραγματικότητα. Εγώ πάντως ονειρεύτηκα κάμποσες φορές ότι μας την είχαν πέσει αρκούδες στη σκηνή και ότι η αρκούδα τα είχε κάνει πλακάκια με τον καμπινγκάρχη!
Το πρόγραμμα των επομένων ημερών ήταν πλήρες όσο δεν έπαιρνε. Με οδηγούς, σκυλιά, οπλισμό ή απλά με τα πόδια βρήκαμε το λόγο που έφερε τον Αμούντσεν τόσο μακριά.
Παγετώνες: Το καθημερινό περπατηματάκι ήταν θεσμός και είτε σε γκρουπ, είτε μεμονωμένα διασχίσαμε τους βασικούς παγετώνες. Το θέαμα έκοβε ανάσες ειδικά όταν ο πάγος κοβόταν μαχαίρι για κάμποσα μέτρα δημιουργώντας ένα στενό και μακρύ φαράγγι, συχνά σκεπασμένο επιμελώς με νιφάδες χιονιού! Οι περισσότερες διαδρομές ήταν καλά σημαδεμένες και αν είχες την απαραίτητη προσοχή και τύχη θα έβρισκες την κλασσική αλουμινένια σκαλίτσα για να περάσεις απέναντι. Οι εξορμήσεις με γκρουπ είχαν και αυτές την πλάκα τους γιατί έπεφτε πολύ γέλιο με τις διηγήσεις των οδηγών και τα παθήματα των συμμετεχόντων. Οι οδηγοί ήταν στις περισσότερες περιπτώσεις φοιτητές του Longyearbyen και από τις περιγραφές τους δε νομίζω να περνάγαν και πολύ άσχημα… Γι’ αυτούς το καλοκαίρι ήταν μια κάπως ανιαρή περίοδος που θα μάζευαν τα λεφτά για το χειμώνα. Μόλις έπεφτε ο ήλιος για τα καλά (για κανένα τετράμηνο) κατά τον Οκτώβρη, κάνανε ένα γερό service στα snow mobile και τέρμα τα γκάζια Αμούντσεν! Στο Longyearbyen είχε παρκαρισμένα πάνω από 400-500 snow mobile κι όταν ο ωκεανός παγώνει, γίνεται αλαλούμ στα στενά του χωριού. Ο κόσμος παίρνει αυτά τα απίστευτα οχήματα και σαρώνει τα παγωμένα νερά. Τύφλα να έχουνε οι Harley! Υπάρχουν ένα σωρό προγράμματα διήμερες-τριήμερες εκδρομές στις πιο απόκρημνες και απλησίαστες (για το καλοκαίρι) περιοχές του αρχιπελάγους. Παρόμοιες εξορμήσεις διοργανώνονται και με έλκηθρα/σκυλιά. Μια από τις πολύ καλές διασχίσεις ήταν και με το Stefano από Poli Arctici και τα σκυλιά του, που πραγματικά μ’ ένα απίστευτο σύστημα έλεγχαν όλη την περιοχή για κάθε κίνδυνο. Ώρες-ώρες σκέφτομαι αυτά τα κακόμοιρα ζώα να κάνουν σάουνα στα στενά της Αθήνας στους 40-45 βαθμούς!! Επίσης ήταν πολύ καλή η εξερεύνηση των γαλαριών των ορυχείων. Τα περισσότερα ήταν σκεπασμένα ολοκληρωτικά από πάγο, αλλά σε κάποια ευρύχωρα τούνελ ήταν εμφανείς οι rave δραστηριότητες των φοιτητών.
Clubbing: Το Σάββατο είχαμε πει να μην το… ξενυχτήσουμε και κατά τα μεσάνυχτα να είμαστε πίσω στο Longyearbyen γιατί το παλιό Διοικητήριο που τις καθημερινές λειτουργούσε ως εστιατόριο, τα Σαββατοκύριακα μεταμορφώνονταν σε… Club! Φτάσαμε τελικά κατά τις μία σε μια κάπως ταλαιπωρημένη κατάσταση μετά από μερικές περιπέτειες. Είχε αρκετό κόσμο που κάπνιζε απ’ έξω (αυτά είναι μέρη να απαγορεύεις το κάπνισμα μέσα!!!) και αφού ξεφορτωθήκαμε λάσπες κι εξοπλισμό μπήκαμε να δούμε τι γίνεται…Αποκάλυψη!!! Ήταν ένα άκρως σουρεαλιστικό πάρτι, μια μορφή μοντέρνας τυφλόμυγας για πολικούς βρικόλακες όπου τα παράθυρα κι οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές δημιουργώντας μια πολύ…dark ατμόσφαιρα! Έπρεπε πάση θυσία να εμποδιστεί η είσοδος του ηλιακού φωτός στο χώρο. Ο dj τα έδινε όλα και το πλήθος ανταποκρινόταν στο κάλεσμα, ενώ το μπαρ σέρβιρε διάφορα τοπικά κι όχι μόνο, cocktail. Κατά τα ξημερώματα μαζέψαμε τα συμπράγκαλα και τα κομμάτια μας για να δώσουμε άλλη μια αποφασιστική μάχη επιβίωσης στο δρόμο για το κάμπινγκ! Τουρίστες – Π.Χ. (Πολικά Χελιδόνια) γράψατε 2.
Temple Mountains: Μια από τις πιο δυνατές εξορμήσεις ήταν αυτή προς τα Temple Mountains, μια απομακρυσμένη περιοχή του Isfjord. Περιλάμβανε πολλά διαφορετικά μέσα μεταφοράς, αλλά άξιζε τον κόπο τόσο για τη θέα του τοπίου, όσο και για τη 4ωρη διαδρομή με speed boat, σε διάφορες στάσεις. Το αστείο αλλά και ταυτόχρονα ανησυχητικό ήταν κάτι παράξενοι ιπτάμενοι μικροσκοπικοί πιγκουίνοι που μας προσπερνούσαν για πλάκα με διαθέσεις παρόμοιες των πολικών χελιδονιών…εδώ η μητέρα φύση δεν αστειεύεται!
Longyearbyen: Η ατμόσφαιρα στο χωριό ήταν πραγματικά μαγική. Τόσο εξαιτίας του τοπίου, αλλά πιο πολύ εξαιτίας των ανθρώπων του που πραγματικά σε άφηνε άφωνο το πόσο φιλόξενοι και άνετοι ήταν. Ένα μίγμα από τόσες εθνικότητες, που ο καθένας ατομικά είχε τη δική του ιστορία να σου πει και συνήθως στην έλεγε όλη άμα σε πετύχαινε στο bar του χωριού! Αξέχαστες θα μου μείνουν οι ιστορίες των ανθρακωρύχων. Παρόμοια ατμόσφαιρα επικρατούσε και στο κάμπινγκ όπου υπήρχε κόσμος που είχε ήρθε κάποια στιγμή πριν από 2 χρόνια και δε είχε γυρίσει ακόμα. Ο τεράστιος χάρτης του αρχιπελάγους του Svalbard δέσποζε στην κουζίνα και σου προκαλούσε άπειρες ερωτήσεις κάθε φορά που τον κοιτούσες! Άλλο highlight του κάμπινγκ ήταν τα στοιχήματα για το ποιος θα βουτήξει στη θάλασσα…..
Αν σας άγγιξαν οι περιπέτειες του Αμούντσεν και θα θέλατε να ακολουθήσετε και εσείς τα βήματα του, κρατήστε αυτά τα links, θα σας φανούν σίγουρα χρήσιμα.
• ΠΟΤΕ??
Η πραγματική απάντηση είναι…όποτε! Κάθε εποχή έχει τη δική της ομορφιά. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των μόνιμων κατοίκων σίγουρα ο χειμώνας είναι πραγματικά μια απίστευτη εμπειρία. Ειδικά γύρω στο Φλεβάρη, στη λεγόμενη Purple Period πριν ο ήλιος εμφανιστεί για τα καλά στον ορίζοντα και για κάποιες εβδομάδες ο ουρανός είναι μωβ. Διαφορετικές θα είναι κι οι… περιπέτειες σας ανάλογα με την εποχή. Καλό θα είναι να συνδυάσετε τις ημερομηνίες με κάποια τοπική γιορτή, ενώ κάπου το Γενάρη έχει ένα γνωστό jazz festival.
• ΠΩΣ??
Ποιο εύκολα και ποιο φθηνά από όσο θα νομίζατε! Γύρω στα 400 ευρώ με έγκυρο σχεδιασμό: Με Scandinavian Airlines (SAS): www.scandinavian.net
Μπορείτε να βρείτε ίσως και φτηνότερο τρόπο(άλλη εταιρία) να φτάσετε ως το Oslo και μετά να συνεχίσετε με Scandinavian Airlines (SAS). Μέχρι το Μάρτιο του 2008, η SAS έχει το μονοπώλιο για τη διαδρομή Oslo-Longyearbyen, αλλά μετά μπορείτε να πετάξετε και με Norwegian:www.norwegian.no
Για παράδειγμα, 6 μήνες πριν το Μάρτιο του 2008, το εισιτήριο Αθήνα-Longyearbyen κοστίζει με Norwegian 270 ευρώ με τους φόρους συμπεριλαμβανομένους.
• ….ΠΟΣΟ??
Όσο και διεθνή αποστρατικοποιημένη ζώνη και να είναι, το Svalbard ανήκει στην εποπτεία της Νορβηγίας, μιας χώρας που ο ντελιβεράς παίρνει το λιγότερο 1.800 ευρώ μηνιαίως! Στο Svalbard (έχει κι εκεί ντελιβεράδες) ωστόσο, επειδή είναι ειδική περίπτωση, μπορείτε να τη βγάλετε αρκετά φθηνά. Η διαμονή στο κάμπινγκ είναι κάτω από 10 ευρώ ανά ημέρα (το χειμώνα είναι δωρεάν!), το super market στο Longyearbyen έχει από δανέζικη φέτα μέχρι περίστροφα σε κανονικές σχετικά τιμές (ειδικά τα περίστροφα!). Και ας μην ξεχνάμε ότι τα ξύδια είναι tax free. Για δύσκολες στιγμές έχει και πιτσαρία, ενώ μια τουλάχιστον επίσκεψη σε ένα από τα εστιατόρια του χωριού θα σας αφήσει σίγουρα υπέρ-ικανοποιημένους. Οι μετακινήσεις γίνονται κυρίως με auto-stop, εκτός αν δεν πέσετε σε ώρα αιχμής, οπότε θα περπατήσετε στη φιλική πολική φύση.
• Svalbard Pages, γραφτείτε!
Ένα πολύ χρήσιμο site, με χάρτες, web cam, ιστορικά στοιχεία, δελτία καιρού και πολύ χρήσιμα forums για να ρωτήσετε αυτά που δεν απαντήθηκαν εδώ.
http://www.svalbard.com/
και μερικά χρήσιμα links:
The University Centre in Svalbard, UNIS: www.unis.no
The UNIS student Website: http://www.unisstudent.no
Spitsbergen Marathon: http://www.svalbard.com/marathon
Svalbard Skimaraton: http://ski.svalbard.com
www.svalbard-images.com/
en.wikipedia.org/wiki/Svalbard
wikitravel.org/en/Svalbard
• Oδηγοί περιπέτειας:
BaseCamp Spitsbergen http://www.basecampexplorer.com/svalbard/en
Canoe et Kayak en Arctique http://www.cgrizz.com
Svalbard4You http://svalbard4you.no
Poli Arctici A/S http://www.poliarctici.com
• Festival
1. Polar Jazz, τέλη Γενάρη, 4-5 μέρες με jazz, blues και bluegrass: http://www.polarjazz.no/
2. Sunfest Week, γύρω στις 8 Μαρτίου, μια... γιορτή για το τέλος της πολικής νύχτας: http://www.solfest.no
3. Blues Festival, τέλη του Οκτώβρη. Κλασσικό blues για το χειμώνα που έρχεται: http://blues.svalbard.com/
4. KunstPause Svalbard, γύρω στις 14 Νοεμβρίου, arts festival για σκοτεινές καλλιτεχνικές ανησυχίες.
