Ρουκούνεια 2007
«Ο στόχος αδελφοί, δεν ήταν ποτέ οι ουσίες, αλλά η ουσία».
Πλανήτης Γη. Αιγαίο πέλαγος. Ανάφη. Όλα είχαν παραδοθεί στο μεγάλο κράακεν, ένα γιγάντιο παγκοσμιοποιημένο χταπόδι που κατάπινε πληθυσμούς ολάκερους και τους μετέτρεπε σε δήθεν. Τα πλοκάμια του έχουν μεγάλες βεντούζες κερδοσκοπίας αλλά στο εσωτερικό του πνίγει την επιθυμία, τις απλές καθημερινές χαρές, τις καλές πράξεις, (ερωτικές) κλπ. Όλος ο πλανήτης κινδύνευε χωρίς να το έχει ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως. Είπα όλος; Όχι! Ένα μικρό χωριό εξακολουθούσε να αντιστέκεται! Ο Ρούκουνας (κι αυτός όχι όλος). Οι κάτοικοι του, απομεινάρια του αρχαίου Ρουκουναϊκού πολιτισμού, συνεχίζαν τις ειρηνικές ασχολίες τους. Βάφονταν με μεθυστικά χρώματα, μαγείρευαν, έφτιαχναν αυτοσχέδια μουσικά όργανα με καλάμια και κονσέρβες κι έπαιζαν μια ακατανόητη μουσική. Σχεδίαζαν το μεγάλο όργιο γύρω από τη φωτιά στην πανσέληνο, που όμως λόγω γραφειοκρατίας, δε γινόταν ποτέ. Ζούσαν ελεύθεροι από την σκλαβιά του στυλ και της ρουφιανιάς, της εξατομίκευσης, πιστοί στο θεό που ύψωσε το νησί αυτό για να ξεκουράζονται οι Αργοναύτες όλων των εποχών. Γενικώς περνούσαν καλά χωρίς πολλά, πολλά μες στη τίμια φτώχεια τους, που όμως το μοίρασμα την έκανε να μετατρέπεται σε αφθονία. Κι αυτό φαινόταν να είναι επικίνδυνο για το σύστημα που επιβιώνει χάρη στη ζήλια και το φόβο των πολλών, χάρη στη μοναξιά και τη δυστυχία. Τέτοια πράγματα δεν τους άγγιζαν τους ρουκουνόβλαχους, ίσως γιατί δε διέθεταν την απαιτούμενη σοβαρότητα ώστε ν’ ανταποκριθούν σε τέτοια συναισθήματα. Έτσι, κυλούσαν τα πράγματα όταν το ιππικό αποφάσισε να επέμβει σ’ αυτό το ειρηνικό χωριό. Τύποις έψαχναν να βρουν πολίτες της Cannabia, αλλά όλοι ξέραμε ότι στο βάθος κρυβόταν η ζήλια εκείνων που δεν είχαν τόσο ωραία ηλιοκαμένα σώματα, με αποτέλεσμα να φθονούν όσους αθώα τα εξέθεταν γυμνά στον ήλιο. Ή των άλλων που θα προτιμούσαν να γεμίσουν τις ακτές με μαγαζιά, ξαπλώστρες κι άλλα αντιαισθητικά πράγματα που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε ευρώ.
Η Cannabia είναι μια χώρα που έχει σαν μότο το ρητό «ποτέ δε φτάνει» και πως να φτάνει δηλαδή εκεί κάτω, αν λογαριάσεις 19 ώρες με τη Ρομίλντα, χώρια οι καθυστερήσεις. Αν ήθελαν να βρουν ουσίες οι άνθρωποι στο ιππικό, πιο εύκολο θα ήταν να κοιτάξουν δίπλα τους στα bar της Σαντορίνης, της Μυκόνου, στην Ομόνοια βρε αδελφέ! Και βέβαια, αν ήθελαν όντως να κάναν κάποια δουλειά ας πήγαιναν να φυλάξουν κάνα δάσος, αντί να κυνηγάνε τους γυμνούς στην αμμουδιά. Αλλά ο στόχος αδελφοί, δεν ήταν ποτέ οι ουσίες, αλλά η ουσία. Θα πείτε κι αλλού γίνονται αυτά. Μπα, εδώ ήταν σαφής η κακιά πρόθεση, να στεναχωρήσουν τους Ρουκουνείς που τα όργανα καιγόντουσαν στον ήλιο για να κάνουν μια άχαρη δουλειά, πιεζόμενοι να ξεπεράσουν τα όρια της ευγένειας. Να λυπηθούν τους 3-4 χαρμάνηδες που τους βρήκαν 0,00 της μπουρούχας και γενικώς να σταματήσουν να περνάνε καλά. Η αντίδραση όμως της κοινότητας ήταν αποφασιστική. Με μιας αυτοανακηρύχτηκε σε δήμο κι έδωσε ένα ρεσιτάλ προς τιμή των αθώων θυμάτων της ενοποιημένης πραγματικότητας. Ήδη ετοιμάζονται για τα επόμενα χρόνια επετειακές εκδηλώσεις, τα ιστορικά Ρουκούνεια (που ποτέ δεν είχαν γίνει παρά τις καλές προθέσεις), σε ανάμνηση του γεγονότος, που θα περιλαμβάνουν εκδηλώσεις πολιτισμού, χορευτικά και με κεντρικό σύνθημα «Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι!» και «Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δε θα περάσει!»
Πλανήτης Γη. Αιγαίο πέλαγος. Ανάφη. Όλα είχαν παραδοθεί στο μεγάλο κράακεν, ένα γιγάντιο παγκοσμιοποιημένο χταπόδι που κατάπινε πληθυσμούς ολάκερους και τους μετέτρεπε σε δήθεν. Τα πλοκάμια του έχουν μεγάλες βεντούζες κερδοσκοπίας αλλά στο εσωτερικό του πνίγει την επιθυμία, τις απλές καθημερινές χαρές, τις καλές πράξεις, (ερωτικές) κλπ. Όλος ο πλανήτης κινδύνευε χωρίς να το έχει ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως. Είπα όλος; Όχι! Ένα μικρό χωριό εξακολουθούσε να αντιστέκεται! Ο Ρούκουνας (κι αυτός όχι όλος). Οι κάτοικοι του, απομεινάρια του αρχαίου Ρουκουναϊκού πολιτισμού, συνεχίζαν τις ειρηνικές ασχολίες τους. Βάφονταν με μεθυστικά χρώματα, μαγείρευαν, έφτιαχναν αυτοσχέδια μουσικά όργανα με καλάμια και κονσέρβες κι έπαιζαν μια ακατανόητη μουσική. Σχεδίαζαν το μεγάλο όργιο γύρω από τη φωτιά στην πανσέληνο, που όμως λόγω γραφειοκρατίας, δε γινόταν ποτέ. Ζούσαν ελεύθεροι από την σκλαβιά του στυλ και της ρουφιανιάς, της εξατομίκευσης, πιστοί στο θεό που ύψωσε το νησί αυτό για να ξεκουράζονται οι Αργοναύτες όλων των εποχών. Γενικώς περνούσαν καλά χωρίς πολλά, πολλά μες στη τίμια φτώχεια τους, που όμως το μοίρασμα την έκανε να μετατρέπεται σε αφθονία. Κι αυτό φαινόταν να είναι επικίνδυνο για το σύστημα που επιβιώνει χάρη στη ζήλια και το φόβο των πολλών, χάρη στη μοναξιά και τη δυστυχία. Τέτοια πράγματα δεν τους άγγιζαν τους ρουκουνόβλαχους, ίσως γιατί δε διέθεταν την απαιτούμενη σοβαρότητα ώστε ν’ ανταποκριθούν σε τέτοια συναισθήματα. Έτσι, κυλούσαν τα πράγματα όταν το ιππικό αποφάσισε να επέμβει σ’ αυτό το ειρηνικό χωριό. Τύποις έψαχναν να βρουν πολίτες της Cannabia, αλλά όλοι ξέραμε ότι στο βάθος κρυβόταν η ζήλια εκείνων που δεν είχαν τόσο ωραία ηλιοκαμένα σώματα, με αποτέλεσμα να φθονούν όσους αθώα τα εξέθεταν γυμνά στον ήλιο. Ή των άλλων που θα προτιμούσαν να γεμίσουν τις ακτές με μαγαζιά, ξαπλώστρες κι άλλα αντιαισθητικά πράγματα που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε ευρώ.
Η Cannabia είναι μια χώρα που έχει σαν μότο το ρητό «ποτέ δε φτάνει» και πως να φτάνει δηλαδή εκεί κάτω, αν λογαριάσεις 19 ώρες με τη Ρομίλντα, χώρια οι καθυστερήσεις. Αν ήθελαν να βρουν ουσίες οι άνθρωποι στο ιππικό, πιο εύκολο θα ήταν να κοιτάξουν δίπλα τους στα bar της Σαντορίνης, της Μυκόνου, στην Ομόνοια βρε αδελφέ! Και βέβαια, αν ήθελαν όντως να κάναν κάποια δουλειά ας πήγαιναν να φυλάξουν κάνα δάσος, αντί να κυνηγάνε τους γυμνούς στην αμμουδιά. Αλλά ο στόχος αδελφοί, δεν ήταν ποτέ οι ουσίες, αλλά η ουσία. Θα πείτε κι αλλού γίνονται αυτά. Μπα, εδώ ήταν σαφής η κακιά πρόθεση, να στεναχωρήσουν τους Ρουκουνείς που τα όργανα καιγόντουσαν στον ήλιο για να κάνουν μια άχαρη δουλειά, πιεζόμενοι να ξεπεράσουν τα όρια της ευγένειας. Να λυπηθούν τους 3-4 χαρμάνηδες που τους βρήκαν 0,00 της μπουρούχας και γενικώς να σταματήσουν να περνάνε καλά. Η αντίδραση όμως της κοινότητας ήταν αποφασιστική. Με μιας αυτοανακηρύχτηκε σε δήμο κι έδωσε ένα ρεσιτάλ προς τιμή των αθώων θυμάτων της ενοποιημένης πραγματικότητας. Ήδη ετοιμάζονται για τα επόμενα χρόνια επετειακές εκδηλώσεις, τα ιστορικά Ρουκούνεια (που ποτέ δεν είχαν γίνει παρά τις καλές προθέσεις), σε ανάμνηση του γεγονότος, που θα περιλαμβάνουν εκδηλώσεις πολιτισμού, χορευτικά και με κεντρικό σύνθημα «Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι!» και «Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δε θα περάσει!»
