Έξτρα Εισόδημα!
Και βρίσκεις ένα χαρτί.
«Έξτρα εισόδημα – Ημιαπασχόληση 600 έως 900€ το μήνα – Όχι ντήλερ/
πλασιέ – Πολυεθνική ψάχνει συνεργάτες – Πληροφορίες Κα Τάδε, τηλ…».
Και για το Χ ή Ψ λόγο παίρνεις τηλέφωνο να δεις αν πρόκειται για τη γνωστή διανομή φυλλαδίων με παράλληλη προσπάθεια πώλησης της «μεγάλης εγκυκλοπαίδειας» βοτάνων/ αστρολογίας/ παιδιατρικής κλπ. Αλλά δε σου λένε από το τηλέφωνο. Η κυρία Τάδε σου λέει ότι γίνεται μια ενημέρωση μεθαύριο, στην τάδε οδό, τάδε όροφο. Και πας. Και βρίσκεσαι στα γραφεία της δείνα εταιρείας μαζί με άλλους δεκαπέντε που έχουν έρθει για την ίδια ενημέρωση. Και σε βάζουν να συμπληρώσεις τα στοιχεία σου σε μια αίτηση – για την ενημέρωση πάντα. Και σε οδηγούν σ’ ένα δωμάτιο με καρέκλες στη σειρά και μπροστά ένα πόντιουμ. Και κάθεσαι. Και σου ζητάνε να κάτσεις μπροστά. Στην αρχή ευγενικά. Μετά γίνονται πιεστικοί. Κι έχουν και dj.
Ξεκινώντας μιλάει κάποιος για την εταιρεία και τα προϊόντα (Αμερικάνικη πολυεθνική, ξεκίνησε τότε, τόσα παραρτήματα, τόσο τζίρο, ποιοτικά προϊόντα, προώθηση όχι μέσω διαφήμισης αλλά ενός πρωτοποριακού και δοκιμασμένου συστήματος, των προσωπικών πωλήσεων). Και μόλις τελειώνει, καταλαβαίνεις γιατί υπήρχε τόση πίεση να κάτσεις μπροστά (-βοηθήστε μας να συμπληρώσουμε τις μπροστινές θέσεις, - είναι σημαντικό να κάτσετε μπροστά, - όχι εδώ, μπροστά καθίστε, – μα αφού όλοι κάθονται μπροστά, -μπορείτε να πάτε μπροστά παρακαλώ;) και γιατί το στράβωμα που δεν το έκανες. Πίσω είναι οι άνθρωποι που χειροκροτούν ενθουσιωδώς. Μετά κάποιοι απ’ αυτούς σηκώνονται για να μοιραστούν με τον υπόλοιπο κόσμο το πόσο άλλαξε τη ζωή τους η εταιρεία. Πρώτα με τα ποιοτικότερα και φθηνότερα από του υπόλοιπου εμπορίου προϊόντα της κατόπιν με τα έξτρα χρήματα που έβγαλαν τόσο εύκολα λόγω της αμέριστης στήριξης της εταιρείας. Κι άλλα ενθουσιώδη χειροκροτήματα και μουσικές. Κι ανεβαίνει ο επόμενος. Πάντα με την ίδια αρχή: «Είμαι αυτός και τον περασμένο μήνα έβγαλα τόσα και…» Κλαπ-κλαπ-κλαπ! Και σου’ρχεται να βάλεις τα γέλια.Και σηκώνεις το χέρι σου σαν καλός μαθητής γιατί έχεις μια απορία εδώ και μία ώρα που τα ακούς όλα αυτά, το τι πρέπει να κάνεις για να μπεις κι εσύ σ’ αυτή την αγαπημένη κι ευημερούσα οικογένεια. Αλλά ενοχλημένοι οι κουστουμαρισμένοι υπεύθυνοι σου ζητούν ν’ ακούσεις πρώτα γιατί είναι πολύ σημαντικό το να μάθουμε ν’ ακούμε. Έτσι, αν διαθέτεις υπομονή, θα σου λυθούν όλες οι απορίες μετά το διάλειμμα.
Και γίνεται το διάλειμμα, αλλά αν θες ν’ ακούσεις και τη συνέχεια, πρέπει να ξανασυμπληρώσεις δεύτερη αίτηση και σου δίνουν και καρτελάκι για το πέτο! Και νευριάζεις, αλλά νικάει η ανθρωπολογική σου περιέργεια και λες με τόσο χρόνο χαμένο ήδη, κάτσε να δούμε τι θα βγει. Και ξαναμπαίνεις στην ίδια αίθουσα ακούγοντας για πολλοστή φορά το «Simply the Βest»μέχρι να `ρθει ο (ουάου! ζήτω και τιμή μας και τρελό χειροκρότημα) σούπερ επιτυχημένος υπεύθυνος του ελληνικού τμήματος και να σου πει πως με το πτυχίο του τύλιγε σουβλάκια και πως η ανεργία είναι φοβερό πράγμα και τις ευκαιρίες πρέπει να τις αρπάζουμε γιατί ΜΙΑ φορά μάς παρουσιάζονται στη ζωή τέτοιες ευκαιρίες ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, πως η αποφασιστικότητα είναι το κλειδί -απλώς αποφάσισέ το και θα μάθεις μετά πώς ακριβώς δουλεύει. «Αλλά να, για να πάρετε μια ιδέα, θέλω έναν εθελοντή, ανέβα εσύ πάνω (κλαπ-κλαπ-κλαπ) και πες μας πόσες ώρες δουλεύεις και πόσα βγάζεις -μόνο τόσα;- και πώς θα σου φαινόταν να ήσουν συνεργάτης κι απλά να καθόσουν -κι άλλους τρεις εθελοντές θέλω- (χειροκρότημα και για τη Μαρία και μετά για τον Κώστα, και το Γιάννη) και να έγραφες πελάτες αυτούς τους τρεις, κι όταν αυτοί οι τρεις γράφανε από άλλους τρεις ο καθένας, από πόσους θα έπαιρνες ποσοστό, ααα, βλέπεις λοιπόν, από δώδεκα – κι όλοι έχουμε τρεις γνωστούς που μπορούμε να γράψουμε και σου έρχεται νόμιμα και μόνιμα το τσεκ κατευθείαν από την εταιρεία και δε χρειάζεται να καταναλώνεις τα προϊόντα αλλά σε συμφέρει γιατί είναι πολύ καλά κι έχεις κι έκπτωση».
Κι αισθάνεσαι λίγο βλάκας, γιατί όλοι καταλάβαμε από το πρώτο τέταρτο περί τίνος πάνω-κάτω πρόκειται, οπότε λογικά περιμένεις μετά από δύο ώρες ν’ ακούσεις τελοσπάντων κάτι περισσότερο. «Και βέβαια, αυτά ισχύουν για τους απλούς συνεργάτες. Εσείς θα γίνετε κατευθείαν “supervisors”». Και γίνεσαι πάλι ενοχλητικός -Ναι, αλλά είμαι εδώ δύο ώρες κι ακόμα δεν έχετε πει τίποτα συγκεκριμένο, δηλαδή τι ακριβώς κάνει ο «supervisor»; –Μα αφού το είπαμε, μπορείτε να με ρωτήσετε ό,τι θέλετε στο τέλος! Αλλά το καλύτερο που έχετε όλοι να κάνετε είναι να έρθετε στο τριήμερο σεμινάριο στο ξενοδοχείο «Χ», να γνωριστούμε και προσωπικά και να περάσετε στο επόμενο στάδιο` μόνο με ογδονταπέντε ευρώ σας δίνεται κι εσάς η ευκαιρία μέσα σε ένα τριήμερο να φάτε, να πιείτε, να χορέψετε και κυρίως να αλλάξετε τη ζωή σας -και μετά από αυτό δε θα μπορείτε πια να λέτε ότι ο θεός δε μας βλέπει όλους!
Και δώστου χειροκρότημα κι ο τύπος εξαφανίζεται αμέσως και σου μένει η αρχική κυρία Τάδε για να σου λύσει τις απορίες, αλλά κι αυτή δε μπορεί γιατί έχει πάρει τον ίδιο όρκο σιωπής. «Απλώς πάρε την απόφαση, θέλουμε μόνο τους αποφασισμένους».
Και κυρίως δε θέλουμε διάλογο κι απαιτήσεις για σαφήνεια.
Και τελικά μένεις με την αίσθηση ότι η όλη διαδικασία «ενημέρωσης» («ξεσκαρταρίσματος»), είτε αφορά κάτι που είναι σε τελική ανάλυση εντάξει, είτε όχι, κερδίζει σε αθλιότητα ακόμα και το ερωτηματολόγιο σε ασφαλιστική εταιρεία που έψαχνε κι αυτή «συνεργάτες», με ερωτήσεις του τύπου «αν έβλεπα έναν συνάδελφο να κάνει κάτι που δεν προβλέπεται εν ώρα εργασίας θα τον κατήγγειλα (Ναι-Όχι)» ή «προτιμώ να δουλεύω περισσότερες ώρες για να βγάλω περισσότερα χρήματα (Ναι-Όχι)» κι άλλα παρόμοιου ύφους, και ξεπερνά σε θράσος ακόμα κι αυτή την περίφημη"τρίωρη ευχάριστη απασχόληση για φοιτητές/φοιτήτριες, €12 την ώρα, πληρωμή αυθημερόν" η οποία μεταφράζεται σε 25 ευρώ την ημέρα, οχτάωρη –και φυσικά ανασφάλιστη- εργασία, του τύπου "δοκιμάστε το καινούριο μας βουτυράκι/ σερβιετάκι/ δανειάκι" κλπ.Και φεύγεις έκπληκτος με την περιρρέουσα βλακεία, το φασισμό και την αποδοχή του, με το πόσοι έκαναν αιτήσεις για το τριήμερο χωρίς να ενοχληθούν και λίγο σου ’ρχεται να βάλεις τα γέλια με τις τόσο προφανείς απόπειρες χειρισμού, λίγο να βάλεις τα κλάματα από τη δεκτικότητα, ή/και την απλοϊκότητα, ή/και την απόγνωση, ή/και τον κυνισμό των ανθρώπων, λίγο σου ’ρχεται να χτυπήσεις κάποιον και λίγο να μουτζωθείς που έφαγες τσάμπα άλλες δυο ώρες απ’ την ζω-από-περιέργεια ζωή σου. Και πας μέχρι το περίπτερο κι αγοράζεις μια σοκολάτα και την τρως αργά-αργά περιμένοντας το λεωφορείο για το σπίτι, χαζεύοντας μελαγχολικά τα χαρτάκια στις στάσεις με τις διαφημίσεις-αγγελίες για ”ΕΞΤΡΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑ“.
ΥΓ: Μήνες αργότερα, ανακάλυψα σχετικά στοιχεία στο http://www.geocities.com/apatesgr και ιδού μια περίληψη: «...Πολλές εταιρείες χρησιμοποιούν σαν κάλυψη πωλήσεις καταναλωτικών αγαθών, για να κάνουν την "πυραμίδα" να φαίνεται πιο ελκυστική, νόμιμη κι αθώα στα νέα μέλη. Ξεκινάμε αγοράζοντας αγαθά για το σπίτι και κερδίζοντας ποσοστά επί των πωλήσεων. Στο μεταξύ πληρώνουμε κάποια μηνιαία συνδρομή στο δίκτυο αυτό. Σύντομα, εκείνος που μας έγραψε, μας πιέζει να γράψουμε νέα μέλη με τη σειρά μας καθώς τα κέρδη από την απλή πώληση αγαθών είναι μηδαμινά.
Η λογική είναι απλή. Κάθε μέλος πρέπει να δώσει ένα ποσό σ' αυτόν που θα τον βάλει στην πυραμίδα. Αν ο ίδιος γράψει 5 μέλη, θα λάβει 5 συνδρομές ενώ θα έχει δώσει μία. Όμως για να κερδίζουν όλοι, πρέπει διαρκώς να βρίσκονται περισσότερα νέα μέλη. Για παράδειγμα ας πούμε ότι κάθε μήνα κάθε μέλος εγγράφει 5 νέα μέλη. Αυτό από μόνο του είναι δύσκολο, μα ας πούμε ότι γίνεται κι ας δούμε την ανάλυση αυτής της υποθετικής "πυραμίδας" για κάτι λιγότερο από 20.000 μέλη:
1 βγάζει τρομερά κέρδη.
5 (0,026%) έχουν 3.905 άτομα από κάτω και είναι πολύ κερδισμένοι.
25 (0,1% ) έχουν 780 άτομα από κάτω και κερδίζουν αρκετά.
125 (0,64%) κερδίζουν περίπου 3-4 φορές τις minimum μηνιαίες αγορές προϊόντων.
625 (3,2%) καλύπτουν τις minimum μηνιαίες αγορές προϊόντων.
3.125 (16%) με 5 άτομα από κάτω, ξόδεψαν περισσότερα απ' όσα έχουν κερδίσει.
15.625 (80%) είναι νέα μέλη και ξόδεψαν περισσότερα απ' όσα έχουν κερδίσει.
Δηλαδή, τα άτομα στα επίπεδα 5 και 6, το 96% του συστήματος, χάνουν! Όλες οι πυραμίδες πεθαίνουν όταν οι πιο πρόσφατα εγγεγραμμένοι δε μπορούν να γράψουν αρκετά νέα μέλη για να συντηρήσουν εκείνους στα πιο πάνω επίπεδα. Οι πυραμίδες είναι δημοφιλείς γιατί βασίζονται στην απληστία κι η απληστία θολώνει την κριτική σκέψη. Οι ευχές μετατρέπονται σε "γεγονότα". Οι διστακτικοί είναι "ηλίθιοι" γιατί δε συμμετέχουν. Οι επιθυμίες παρουσιάζονται σαν "πραγματικότητα". Το να κάνει κανείς ερωτήσεις και να ζητά διευκρινίσεις, είναι αγενές κι αδιάκριτο. Ποτέ δεν αναφέρεται ότι σχεδόν το 50% των μελών τα παρατούν, αφού πρώτα γίνουν "τσιμπούρια" σε φίλους και γνωστούς. Άλλος ένας ωραίος τρόπος αρμέγματος των θυμάτων είναι η αγορά "εκπαιδευτικού υλικού" για επιτυχέστερες πωλήσεις και τα "εκπαιδευτικά σεμινάρια", που "είναι προαιρετικά, όπως κι η επιτυχία"...
Και για το Χ ή Ψ λόγο παίρνεις τηλέφωνο να δεις αν πρόκειται για τη γνωστή διανομή φυλλαδίων με παράλληλη προσπάθεια πώλησης της «μεγάλης εγκυκλοπαίδειας» βοτάνων/ αστρολογίας/ παιδιατρικής κλπ. Αλλά δε σου λένε από το τηλέφωνο. Η κυρία Τάδε σου λέει ότι γίνεται μια ενημέρωση μεθαύριο, στην τάδε οδό, τάδε όροφο. Και πας. Και βρίσκεσαι στα γραφεία της δείνα εταιρείας μαζί με άλλους δεκαπέντε που έχουν έρθει για την ίδια ενημέρωση. Και σε βάζουν να συμπληρώσεις τα στοιχεία σου σε μια αίτηση – για την ενημέρωση πάντα. Και σε οδηγούν σ’ ένα δωμάτιο με καρέκλες στη σειρά και μπροστά ένα πόντιουμ. Και κάθεσαι. Και σου ζητάνε να κάτσεις μπροστά. Στην αρχή ευγενικά. Μετά γίνονται πιεστικοί. Κι έχουν και dj.
Ξεκινώντας μιλάει κάποιος για την εταιρεία και τα προϊόντα (Αμερικάνικη πολυεθνική, ξεκίνησε τότε, τόσα παραρτήματα, τόσο τζίρο, ποιοτικά προϊόντα, προώθηση όχι μέσω διαφήμισης αλλά ενός πρωτοποριακού και δοκιμασμένου συστήματος, των προσωπικών πωλήσεων). Και μόλις τελειώνει, καταλαβαίνεις γιατί υπήρχε τόση πίεση να κάτσεις μπροστά (-βοηθήστε μας να συμπληρώσουμε τις μπροστινές θέσεις, - είναι σημαντικό να κάτσετε μπροστά, - όχι εδώ, μπροστά καθίστε, – μα αφού όλοι κάθονται μπροστά, -μπορείτε να πάτε μπροστά παρακαλώ;) και γιατί το στράβωμα που δεν το έκανες. Πίσω είναι οι άνθρωποι που χειροκροτούν ενθουσιωδώς. Μετά κάποιοι απ’ αυτούς σηκώνονται για να μοιραστούν με τον υπόλοιπο κόσμο το πόσο άλλαξε τη ζωή τους η εταιρεία. Πρώτα με τα ποιοτικότερα και φθηνότερα από του υπόλοιπου εμπορίου προϊόντα της κατόπιν με τα έξτρα χρήματα που έβγαλαν τόσο εύκολα λόγω της αμέριστης στήριξης της εταιρείας. Κι άλλα ενθουσιώδη χειροκροτήματα και μουσικές. Κι ανεβαίνει ο επόμενος. Πάντα με την ίδια αρχή: «Είμαι αυτός και τον περασμένο μήνα έβγαλα τόσα και…» Κλαπ-κλαπ-κλαπ! Και σου’ρχεται να βάλεις τα γέλια.Και σηκώνεις το χέρι σου σαν καλός μαθητής γιατί έχεις μια απορία εδώ και μία ώρα που τα ακούς όλα αυτά, το τι πρέπει να κάνεις για να μπεις κι εσύ σ’ αυτή την αγαπημένη κι ευημερούσα οικογένεια. Αλλά ενοχλημένοι οι κουστουμαρισμένοι υπεύθυνοι σου ζητούν ν’ ακούσεις πρώτα γιατί είναι πολύ σημαντικό το να μάθουμε ν’ ακούμε. Έτσι, αν διαθέτεις υπομονή, θα σου λυθούν όλες οι απορίες μετά το διάλειμμα.
Και γίνεται το διάλειμμα, αλλά αν θες ν’ ακούσεις και τη συνέχεια, πρέπει να ξανασυμπληρώσεις δεύτερη αίτηση και σου δίνουν και καρτελάκι για το πέτο! Και νευριάζεις, αλλά νικάει η ανθρωπολογική σου περιέργεια και λες με τόσο χρόνο χαμένο ήδη, κάτσε να δούμε τι θα βγει. Και ξαναμπαίνεις στην ίδια αίθουσα ακούγοντας για πολλοστή φορά το «Simply the Βest»μέχρι να `ρθει ο (ουάου! ζήτω και τιμή μας και τρελό χειροκρότημα) σούπερ επιτυχημένος υπεύθυνος του ελληνικού τμήματος και να σου πει πως με το πτυχίο του τύλιγε σουβλάκια και πως η ανεργία είναι φοβερό πράγμα και τις ευκαιρίες πρέπει να τις αρπάζουμε γιατί ΜΙΑ φορά μάς παρουσιάζονται στη ζωή τέτοιες ευκαιρίες ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, πως η αποφασιστικότητα είναι το κλειδί -απλώς αποφάσισέ το και θα μάθεις μετά πώς ακριβώς δουλεύει. «Αλλά να, για να πάρετε μια ιδέα, θέλω έναν εθελοντή, ανέβα εσύ πάνω (κλαπ-κλαπ-κλαπ) και πες μας πόσες ώρες δουλεύεις και πόσα βγάζεις -μόνο τόσα;- και πώς θα σου φαινόταν να ήσουν συνεργάτης κι απλά να καθόσουν -κι άλλους τρεις εθελοντές θέλω- (χειροκρότημα και για τη Μαρία και μετά για τον Κώστα, και το Γιάννη) και να έγραφες πελάτες αυτούς τους τρεις, κι όταν αυτοί οι τρεις γράφανε από άλλους τρεις ο καθένας, από πόσους θα έπαιρνες ποσοστό, ααα, βλέπεις λοιπόν, από δώδεκα – κι όλοι έχουμε τρεις γνωστούς που μπορούμε να γράψουμε και σου έρχεται νόμιμα και μόνιμα το τσεκ κατευθείαν από την εταιρεία και δε χρειάζεται να καταναλώνεις τα προϊόντα αλλά σε συμφέρει γιατί είναι πολύ καλά κι έχεις κι έκπτωση».
Κι αισθάνεσαι λίγο βλάκας, γιατί όλοι καταλάβαμε από το πρώτο τέταρτο περί τίνος πάνω-κάτω πρόκειται, οπότε λογικά περιμένεις μετά από δύο ώρες ν’ ακούσεις τελοσπάντων κάτι περισσότερο. «Και βέβαια, αυτά ισχύουν για τους απλούς συνεργάτες. Εσείς θα γίνετε κατευθείαν “supervisors”». Και γίνεσαι πάλι ενοχλητικός -Ναι, αλλά είμαι εδώ δύο ώρες κι ακόμα δεν έχετε πει τίποτα συγκεκριμένο, δηλαδή τι ακριβώς κάνει ο «supervisor»; –Μα αφού το είπαμε, μπορείτε να με ρωτήσετε ό,τι θέλετε στο τέλος! Αλλά το καλύτερο που έχετε όλοι να κάνετε είναι να έρθετε στο τριήμερο σεμινάριο στο ξενοδοχείο «Χ», να γνωριστούμε και προσωπικά και να περάσετε στο επόμενο στάδιο` μόνο με ογδονταπέντε ευρώ σας δίνεται κι εσάς η ευκαιρία μέσα σε ένα τριήμερο να φάτε, να πιείτε, να χορέψετε και κυρίως να αλλάξετε τη ζωή σας -και μετά από αυτό δε θα μπορείτε πια να λέτε ότι ο θεός δε μας βλέπει όλους!
Και δώστου χειροκρότημα κι ο τύπος εξαφανίζεται αμέσως και σου μένει η αρχική κυρία Τάδε για να σου λύσει τις απορίες, αλλά κι αυτή δε μπορεί γιατί έχει πάρει τον ίδιο όρκο σιωπής. «Απλώς πάρε την απόφαση, θέλουμε μόνο τους αποφασισμένους».
Και κυρίως δε θέλουμε διάλογο κι απαιτήσεις για σαφήνεια.
Και τελικά μένεις με την αίσθηση ότι η όλη διαδικασία «ενημέρωσης» («ξεσκαρταρίσματος»), είτε αφορά κάτι που είναι σε τελική ανάλυση εντάξει, είτε όχι, κερδίζει σε αθλιότητα ακόμα και το ερωτηματολόγιο σε ασφαλιστική εταιρεία που έψαχνε κι αυτή «συνεργάτες», με ερωτήσεις του τύπου «αν έβλεπα έναν συνάδελφο να κάνει κάτι που δεν προβλέπεται εν ώρα εργασίας θα τον κατήγγειλα (Ναι-Όχι)» ή «προτιμώ να δουλεύω περισσότερες ώρες για να βγάλω περισσότερα χρήματα (Ναι-Όχι)» κι άλλα παρόμοιου ύφους, και ξεπερνά σε θράσος ακόμα κι αυτή την περίφημη"τρίωρη ευχάριστη απασχόληση για φοιτητές/φοιτήτριες, €12 την ώρα, πληρωμή αυθημερόν" η οποία μεταφράζεται σε 25 ευρώ την ημέρα, οχτάωρη –και φυσικά ανασφάλιστη- εργασία, του τύπου "δοκιμάστε το καινούριο μας βουτυράκι/ σερβιετάκι/ δανειάκι" κλπ.Και φεύγεις έκπληκτος με την περιρρέουσα βλακεία, το φασισμό και την αποδοχή του, με το πόσοι έκαναν αιτήσεις για το τριήμερο χωρίς να ενοχληθούν και λίγο σου ’ρχεται να βάλεις τα γέλια με τις τόσο προφανείς απόπειρες χειρισμού, λίγο να βάλεις τα κλάματα από τη δεκτικότητα, ή/και την απλοϊκότητα, ή/και την απόγνωση, ή/και τον κυνισμό των ανθρώπων, λίγο σου ’ρχεται να χτυπήσεις κάποιον και λίγο να μουτζωθείς που έφαγες τσάμπα άλλες δυο ώρες απ’ την ζω-από-περιέργεια ζωή σου. Και πας μέχρι το περίπτερο κι αγοράζεις μια σοκολάτα και την τρως αργά-αργά περιμένοντας το λεωφορείο για το σπίτι, χαζεύοντας μελαγχολικά τα χαρτάκια στις στάσεις με τις διαφημίσεις-αγγελίες για ”ΕΞΤΡΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑ“.
ΥΓ: Μήνες αργότερα, ανακάλυψα σχετικά στοιχεία στο http://www.geocities.com/apatesgr και ιδού μια περίληψη: «...Πολλές εταιρείες χρησιμοποιούν σαν κάλυψη πωλήσεις καταναλωτικών αγαθών, για να κάνουν την "πυραμίδα" να φαίνεται πιο ελκυστική, νόμιμη κι αθώα στα νέα μέλη. Ξεκινάμε αγοράζοντας αγαθά για το σπίτι και κερδίζοντας ποσοστά επί των πωλήσεων. Στο μεταξύ πληρώνουμε κάποια μηνιαία συνδρομή στο δίκτυο αυτό. Σύντομα, εκείνος που μας έγραψε, μας πιέζει να γράψουμε νέα μέλη με τη σειρά μας καθώς τα κέρδη από την απλή πώληση αγαθών είναι μηδαμινά.
Η λογική είναι απλή. Κάθε μέλος πρέπει να δώσει ένα ποσό σ' αυτόν που θα τον βάλει στην πυραμίδα. Αν ο ίδιος γράψει 5 μέλη, θα λάβει 5 συνδρομές ενώ θα έχει δώσει μία. Όμως για να κερδίζουν όλοι, πρέπει διαρκώς να βρίσκονται περισσότερα νέα μέλη. Για παράδειγμα ας πούμε ότι κάθε μήνα κάθε μέλος εγγράφει 5 νέα μέλη. Αυτό από μόνο του είναι δύσκολο, μα ας πούμε ότι γίνεται κι ας δούμε την ανάλυση αυτής της υποθετικής "πυραμίδας" για κάτι λιγότερο από 20.000 μέλη:
1 βγάζει τρομερά κέρδη.
5 (0,026%) έχουν 3.905 άτομα από κάτω και είναι πολύ κερδισμένοι.
25 (0,1% ) έχουν 780 άτομα από κάτω και κερδίζουν αρκετά.
125 (0,64%) κερδίζουν περίπου 3-4 φορές τις minimum μηνιαίες αγορές προϊόντων.
625 (3,2%) καλύπτουν τις minimum μηνιαίες αγορές προϊόντων.
3.125 (16%) με 5 άτομα από κάτω, ξόδεψαν περισσότερα απ' όσα έχουν κερδίσει.
15.625 (80%) είναι νέα μέλη και ξόδεψαν περισσότερα απ' όσα έχουν κερδίσει.
Δηλαδή, τα άτομα στα επίπεδα 5 και 6, το 96% του συστήματος, χάνουν! Όλες οι πυραμίδες πεθαίνουν όταν οι πιο πρόσφατα εγγεγραμμένοι δε μπορούν να γράψουν αρκετά νέα μέλη για να συντηρήσουν εκείνους στα πιο πάνω επίπεδα. Οι πυραμίδες είναι δημοφιλείς γιατί βασίζονται στην απληστία κι η απληστία θολώνει την κριτική σκέψη. Οι ευχές μετατρέπονται σε "γεγονότα". Οι διστακτικοί είναι "ηλίθιοι" γιατί δε συμμετέχουν. Οι επιθυμίες παρουσιάζονται σαν "πραγματικότητα". Το να κάνει κανείς ερωτήσεις και να ζητά διευκρινίσεις, είναι αγενές κι αδιάκριτο. Ποτέ δεν αναφέρεται ότι σχεδόν το 50% των μελών τα παρατούν, αφού πρώτα γίνουν "τσιμπούρια" σε φίλους και γνωστούς. Άλλος ένας ωραίος τρόπος αρμέγματος των θυμάτων είναι η αγορά "εκπαιδευτικού υλικού" για επιτυχέστερες πωλήσεις και τα "εκπαιδευτικά σεμινάρια", που "είναι προαιρετικά, όπως κι η επιτυχία"...
