Στην καρδιά
του θηρίου
Είμαι πεπεισμένη πια για αυτό και το επιβεβαιώνω κάθε φορά
που οι δρόμοι με βγάζουν μακριά της. Δεν είναι αγάπη, είναι εξάρτηση. Δεν είναι
δέσμευση, είναι εγκλεισμός. Δεν είναι σπίτι, είναι η σκηνή ενός θεάτρου. Πεδίον
δόξης λαμπρό και σκηνικό ήττας, ο μπερντές του Καραγκιόζη και το ονειροδρόμιο.
Δεν έχεις λόγους για να επιστρέψεις στην Αθήνα, εκτός κι αν είσαι βαθιά
άρρωστος. Εξαρτημένος. Πρεζάκι. Τζάνκι.
Κι από την άλλη, λέω, έχεις πουθενά συναντήσει πόλη πιο
ερωτεύσιμη από έτουτη εδώ την άσχημη, την κακοποιημένη, την γραία; Κι αν έχεις
περπατήσει στην όχθη του Βοσπόρου κι αν έχεις ερωτευθεί στο Παρίσι κι αν έχεις
χαθεί στο Πεκίνο κι αν έχεις κάνει αλητείες στο Λονδίνο κι αν ονειρεύεσαι συνεχώς τις νύχτες πόλεις
μακρινές - ή αλλού, άλλες εν πάση περιπτώση - κάτι έχει ετούτη εδώ κι
επιστρέφεις.
Τι σχέση έχει η δικιά μας πόλη με αυτή του κυρίου
Βουλγαράκη; Κι εκείνη την άλλη του κυρίου Αλογοσκούφη; Ουδεμιά, στο υπογράφω.
Κι ίσως για αυτό να επιστρέφεις. Για ένα πείσμα κι ένα τσαμπουκά. Δικιά μας η
πόλη κι είναι πολύχρωμη. Όσο εκείνοι ζουν περιχαρακωμένοι στο γκέτο του
Κολωνακίου και στην εξορία των Βορείων Προαστίων, η δικιά μας πόλη ανασαίνει
στους δρόμους. Ξεφυλλίστε την.
