Τελευταίος φόρος τιμής στην πηγαία, ανεπεξέργαστη
βλακεία ενός Τεξανού καουμπόυ.
Είναι γνωστό ότι για να εκτιμήσεις κάτι πρέπει αρκετές φορές πρώτα να το χάσεις. Η ως άνω κοινοτοπία θα βρει την απόλυτη δικαίωσή της στην περίπτωση του προέδρου George W. Bush. Μπορεί να μην το έχετε συνειδητοποιήσει αλλά τα ψέματα τελείωσαν. Την πρώτη Τρίτη του Νοέμβρη θα γίνουν οι Αμερικανικές εκλογές και από το Γενάρη του 2009 η «προεδράρα» θ’ αποτελεί παρελθόν. Τότε θα καταλάβουμε τι χάσαμε. Γιατί όποιος και να τον διαδεχτεί κι όσο ίδια πολιτική κι αν έχει, αποκλείεται να μας χαρίσει τόσο απλόχερα το γέλιο με τις γκάφες και τις κοτσάνες του όσο ο Μπους. Και μη βιαστείτε να θεωρήσετε ότι μπορεί ένας Μπερλουσκόνι ή ένας Σαρκοζί να υποκαταστήσουν έστω και λίγο τον πρόεδρο Μπους. Αυτοί είναι Ευρωπαίοι. Κι όσο κλόουν κι αν είναι δεν μπορούν να έχουν την πηγαία, ανεπεξέργαστη βλακεία ενός Τεξανού καουμπόυ.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από γκάφες. Τότε που ήταν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και μην μπορώντας καθόλου να παρακολουθήσει τη διαδικασία, έστειλε ένα χαρτάκι στην Κοντολίζα Ράις που της ζητούσε άδεια να πάει στην τουαλέτα! Και δυστυχώς γι’ αυτόν και ευτυχώς γι’ εμάς κάποια αδιάκριτη κάμερα κατέγραψε το σημείωμα προς την Υπουργό των Εξωτερικών. Υπάρχει ποτέ περίπτωση άλλος ηγέτης να μας χαρίσει μία τόσο μεγάλη στιγμή;
Και ενώ ο Μπους πάντα δούλευε μεθοδικά για να μας δώσει χαρά, εμείς οι αχάριστοι διαδηλώναμε εναντίον του, επειδή έκανε δύο πολέμους. Σιγά το πράγμα. Δηλαδή, γιατί να μην εισβάλει στο Αφγανιστάν κάποιος που όταν ρωτήθηκε το 2000 τι είναι οι Ταλιμπάν, αυτός απάντησε ευθαρσώς: «Χιπ χοπ συγκρότημα».
Και να ήταν μόνο οι ξένοι αχάριστοι, πήγαινε στα κομμάτια. Έλα όμως που τον κατηγορούν οι Αμερικάνοι. Γιατί λέει, κατέστρεψε την οικονομία της χώρας. Δηλαδή τι φταίει αυτός για τη Lehman Brothers και για τα στεγαστικά δάνεια; Αντιθέτως, ο πρόεδρος σε συνέντευξή του κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, δήλωσε: «Δεν νομίζω πως οι Η.Π.Α. έχουν οποιοδήποτε πρόβλημα». Ενώ παρακάτω είπε: «Ήρθα στο Πεκίνο σαν φίλος και σαν sportsman».
Για να ξαναγυρίσουμε όμως στα οικονομικά ζητήματα, είναι δυνατόν να κατηγορήσεις κάποιον ότι τα έκανε μαντάρα στην οικονομία, όταν οι γνώσεις του για την οικονομία είναι τόσο βαθιές που έχει δηλώσει: «Είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για προϋπολογισμό, έχει πολλά νούμερα», νισάφι πια με την αχαριστία!
Και για τι άλλο τον κατηγορούν; Ότι τάχα υπέκλεψε τη νίκη στις εκλογές του 2000 με καλπονοθεία στην πολιτεία της Φλώριντα, που εντελώς κατά τύχη είναι κυβερνήτης ο αδερφός του. Πώς είναι δυνατόν να κατηγορείς για καλπονοθεία κάποιον τόσο σεμνό και ταπεινό αλλά κι αβέβαιο για το εκλογικό αποτέλεσμα, που λίγο πριν τις εκλογές είχε δηλώσει: «Δεν ξέρω αν πρόκειται να κερδίσω ή όχι. Νομίζω πως ναι. Ξέρω όμως πως είμαι έτοιμος για τη δουλειά. Αλλά κι αν δεν είμαι, τι να κάνουμε;»
Η αχαριστία των αμερικάνων, είναι τόσο μεγάλη, που έχει καθιερωθεί καινούριος όρος: «Μπουσισμός» (Bushsism). Όρος που παραπέμπει σε κοτσάνα, «μαργαριτάρι», γκάφα, είναι όρος που έχει συμπεριληφθεί σαν λήμμα στο Wikipedia. Έχουν γραφτεί βιβλία που σταχυολογούν κοτσάνες του προέδρου, ενώ και το διαδίκτυο έχει γεμίσει με sites, που παρακολουθούν στενά τον Πρόεδρο και καταγράφουν κάθε μαργαριτάρι του. Βάλτε «Bushism» στο Google και θα πάθετε πλάκα. Άφήστε που έχει ξεσπάσει διαμάχη μεταξύ δημοσιογράφων κι επιστημόνων για το ποια πάθηση έχει ο πρόεδρος και δεν μπορεί ν’ αρθρώσει μια πρόταση σωστή. Είναι δυσλεξία; Είναι κληρονομικό; Είναι αμορφωσιά, βλακεία ή μαλάκυνση; Δυστυχώς, η επιστήμη δεν έχει καταλήξει τελεσίδικα. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα της επιστήμης, εμείς ένα ξέρουμε: Δύσκολα θα ξαναβρεθεί ηγέτης που θα μας χαρίσει τόσο αστείρευτο κι αβίαστο γέλιο. Γι’ αυτό και αποχαιρετάμε τον Μπους με δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα από τα γέλια.
Και για να θυμούνται
οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι ορίστε το Top 10 των
«Μπουσισμών»:
10) Οι οικογένειες είναι η ελπίδα του έθνους μας, εκεί που τα φτερά αποκτούν όνειρα! (18 Οκτωβρίου 2000)
9) Ξέρω πόσο δύσκολο είναι για εσάς να βάζετε φαγητό πάνω στις οικογένειές σας. (27 Ιανουαρίου 2000)
8) Ακούω ότι ακούγεται στα Διαδίκτυα ότι θα έχουμε απόσπασμα. (8 Οκτωβρίου 2004)
7) Ξέρω ότι οι άνθρωποι και τα ψάρια μπορούν να ζήσουν αρμονικά. (29 Σεπτεμβρίου 2000)
6) Δουλεύετε τρεις δουλειές; Μοναδικά Αμερικάνικο δεν νομίζετε; Εννοώ ότι είναι φανταστικό αυτό που κάνετε- απευθυνόμενος σε μια χωρισμένη γυναίκα 3 παιδιών. (4 Φεβρουαρίου 2005)
5) Πολλοί καλοί γιατροί βγαίνουν εκτός δουλειάς σε όλη τη χώρα. Πολλοί γυναικολόγοι δεν μπορούν να εξασκήσουν τον έρωτά τους με τις γυναίκες όλης της χώρας. (6 Σεπτεμβρίου 2004)
4) Με υποεκτίμησαν. (6 Νοεμβρίου 2000)
3) Σπάνια ρωτάται η ερώτηση: Τα παιδιά μας μαθαίνει; ( 11 Ιανουαρίου 2000)
2) Οι εχθροί μας είναι καινοτόμοι και με πολλές πηγές, το ίδιο και εμείς. Δεν σταματάνε ποτέ να σκέφτονται πώς θα κάνουν κακό στην Αμερική και το λαό της, το ίδιο και εμείς. (5 Αυγούστου 2004)
1) Υπάρχει μια παλιά παροιμία στο Τενεσί- ξέρω ότι είναι στο Τέξας, μάλλον στο Τενεσί- η οποία λέει, κορόιδεψε με μία, ντροπή σου, ντροπή σου. Κορόιδεψε με- δεν μπορείς να ξανακοροϊδευτείς. (17 Σεπτεμβρίου 2002)
Εναέριες Γκάφες
Επειδή ένας πολιτικός
πρέπει να είναι πιο προσεκτικός off παρά on camera
- Ο Πρόεδρος είχε το κακό συνήθειο να μιλάει μπροστά σε μικρόφωνα χωρίς να έχει βεβαιωθεί πρώτα ότι αυτά είναι κλειστά. Έτσι σε μια σύνοδο των G8, ο George Bush θέλησε να εμπιστευτεί στον Tony Blair τις μύχιες σκέψεις του για την κρίση στη Μέση Ανατολή και το άτιμο το μικρόφωνο τον κάρφωσε: «Πρέπει να αναγκάσουν τη Συρία να αναγκάσει τη Χεζμπολάχ να σταματήσει να κάνει αυτά τα σκατά.» Η οξυδέρκεια για την εξωτερική πολιτική δεν κρύβεται!
- Σε μια συνέντευξη τύπου πάλι, κατά τη διάρκεια της προεκλογική περιόδου του 2000, ο George Bush απευθυνόμενος στον μελλοντικό αντιπρόεδρο Dick Cheney είπε δείχνοντας ένα δημοσιογράφο:- και το μικρόφωνο-ρουφιάνος μετέδωσε πανεθνικά- «Είναι ο Adam Kleiner, μεγάλο καθίκι από τους Times της Νέας Υόρκης», οποία επίδειξης προεδρικού τακτ!
