• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

Παράλληλες Πόλεις

Η τελευταία πορεία

­­

Ήταν λάθος. Το ήξερα, μα δε γινόταν διαφορετικά. Ίσως να ήταν και καλύτερα που τα πράγματα ήρθαν έτσι. Τα γεγονότα με είχαν προλάβει. Δε μπορούσα τίποτε να κάνω. Ήταν πια αργά. Τα πράγματα είχαν πάρει το δρόμο τους. Επαναστάτησα αλλά άκουσα τον ήχο. Τον ήχο του αναπόφευκτου. Η ώρα του τέλους πλησίαζε. Πρώτα μια τελευταία γύρα. Πρώτα μια βουτιά στην ύπαρξη μου. 4 πόλεις και τέρμα. 

Metropolis

Ξένε είμαστε πλούσιοι και τακτοποιημένοι. Η θέση σου στο νεκροταφείο το ίδιο.

Ποτέ δε μου άρεσε η επιτηδευμένη τάξη και τα πράγματα σ’ αυτήν την πόλη είναι υπερβολικά τακτοποιημένα. Έφτασα αργά και δεν έχω πολύ διάθεση. Υπάρχουν όμως πράγματα που πρέπει να γίνουν. Αφού βρήκα ένα μικρό ξενοδοχείο στη Metrodaleφεύγω για την αναζήτηση. Έντεκα το βράδυ και βρίσκομαι στο New Troy, το Μανχάταν της Metropolis. Ένα δάσος από ουρανοξύστες απλώνεται μπροστά μου. Φαράγγια από ατσάλι και τσιμέντο σε απίστευτα ύψη. Ο κόσμος τρέχει να προλάβει τη διασκέδαση μέσα σε καινούργια ρούχα κι αυτοκίνητα. Παντού η ίδια ματαιότητα. Περνώ τη "Planet Square" όπου δεσπόζει το κτίριο της Daily Planet κι ανεβαίνω την Fifth Avenue για να συναντήσω έπειτα από μερικά τετράγωνα τη Bessolo Boulevard. Στο τέλος της είναι το Centennial Park το μεγαλύτερο πάρκο της Metropolis, όπου βρίσκεται το άγαλμα του supermanκαι τα ναρκωτικά. Ευτυχώς δεν καθυστερώ και σύντομα βρίσκομαι να κατευθύνομαι προς το νοτιοδυτικό τμήμα. Το μόνο σοβαρό μέρος που θα μπορούσε κανείς να βρει κανά ποτό και καμιά γκόμενα της προκοπής, όπως εγώ τα εννοώ φυσικά. Η γειτονιά της φτώχειας και  του εγκλήματος. Γεμάτη συμμορίες και πειρασμούς. Μπορεί το New Troy να χωρίζεται από τα υπόλοιπα προάστια από τους ποταμούς West και Hobb's αλλά μέσα του έχει αυτόν τον παράδεισο. Το μόνο πρόβλημα ότι δε με παίρνει να μείνω για πολύ εδώ όσο ωραία κι αν είναι. Αυτές οι γαμημένες τακτοποιημένες ζωές με τρελαίνουν. Τα μικροσκοπικά αυτά τετραγωνάκια που υφαίνουμε και δενόμαστε χωρίς ελπίδα σωτηρίας. Τα δεσμά της κόλασης μας. Με βγάζουν από τα νερά και το σκοπό μου. Αλλά και για να φύγω θέλω χρήμα. Τελευταία στάση στο The Ace o' Clubs το πιο γνωστό bar της περιοχής. Ο ιδιοκτήτης μου χρωστά κάτι λεφτά και τα χρειάζομαι.

Gotham city

Ξένε δεν είναι η ιδέα σου, φόβος είναι αυτό που μυρίζεις.

Δε ξέρω τι ψάχνω εδώ. Ούτε φυσικά τι θα καταλήξω να βρω. Χρόνια δε το έχω βρει. Πάντα κάτι όμως μ’ έσπρωχνε κι ερχόμουν. Με το που πέφτει η νύχτα το σκοτάδι επιβάλλεται σε σώμα και πνεύμα. Το στοιχείο μου κι αυτό μ’ αρέσει. Η πόλη είναι βουτηγμένη στο έγκλημα και τη διαφθορά. Παντού και στα πάντα. Ειδικά την τελευταία τη νιώθεις. Σε βρίσκει, σε γοητεύει, σε κατακτά. Αλλά εμένα αυτό με βολεύει. Η πόλη χωρίζεται σε δύο επίπεδα. Το κατώτερο περιλαμβάνει απίστευτο αριθμό εγκαταλελειμμένων κτιρίων και θυμίζει φαβέλες. Η συμπεριφορά του κόσμου το ίδιο. Φτώχεια μεγάλη. Μικροαπατεώνες, πόρνες και φτηνά μπαρ, σίδερο και μπετό συνθέτουν το τοπίο. Όσο ανεβαίνεις ο αέρας αλλάζει. Από ψηλά έρχεται ο ήχος του εναέριου τρένου, έργο της οικογένειας Wayne, που καταλήγει στον περίφημο πύργο Wayne Major στρατηγείο της αυτοκρατορίας. Εκεί, στο ανώτερο επίπεδο, η πόλη έχει λίγο φως ίσα για να τονίσει τους γοτθικούς καθεδρικούς και τα Art Decoand Art Nouveau αγάλματα. Το φως από τη νέον ταμπέλα εξακολουθούσε να πρωταγωνιστεί. Υπόκωφοι ήχοι βασανίζουν τ’ αυτιά μου. Οι ήχοι γίνονται φωνή «Πες μου φίλε μου, έχεις ποτέ χορέψει με το διάβολο κάτω από το ωχρό σεληνόφως;» Μήπως είναι η ιδέα μου; Γελάω με τον εαυτό μου. Ίσως θα έπρεπε να κλείσουν κι εμένα μέσα στο άσυλο τους το περίφημο Arkham Asylum παρέα με τον Joker και τον Two-Face. Οι μέρες πέρασαν κι ο σκοτεινός ιππότης άφαντος. Δε  μπορώ να περιμένω. Αλλοίμονο στους ήρωες. Χμ. Πράγματι φόβος μυρίζει. Είναι άραγε ο δικός μου;

Sin city aka Basin city 

Τσακάλια δυο δρόμοι υπάρχουν. Μακριά από εδώ και κάτω από εδώ.

Εδώ δε θα χρειαστώ ξενοδοχείο. Εδώ ήρθα για τη μεγάλη ατελείωτη βόλτα. Το κλίμα ξερό και καυτό. Στη φτωχή πλευρά της πόλης τα κτήρια υψώνονται τρομακτικά κι σκιές τους παίζουν παιχνίδια με το νου σου. Καλώς ήρθες στην κόλαση μου είπαν στο πρώτο μπαρ που μπήκα. Λες και δε το ξέρα. Μην είναι μόνο μέσα μου. Ήπια ένα γρήγορο ποτό κι έφυγα για την παλιά πόλη. Όχι έλεος σήμερα. Πλήρης παράδοση. Η παλιά πόλη έχει δύο τεράστια πλεονεκτήματα. Είναι απαγορευμένη στους μπατσους κι ο πληθυσμός της αποτελείται από τις πιο όμορφες και πιο πρόθυμες πουτάνες που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Έτοιμες με το σωστό ποσό να κάνουν οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη. Αρκεί να μην έσπαγες τους κανόνες. Το πλήρωνες με το κεφάλι σου. Όχι απαραίτητα το πάνω. Κατευθύνθηκα βιαστικά προς το Kadie's Club Pecos, ένα στριπτιτζάδικο όπου δούλευε μια γνωστή. Οποιαδήποτε. Το show άρχιζε. Η πόλη μου. Εδώ. Μέσα στο χάος. Στροβιλίζεσαι, διαλύεσαι, αναστατώνεσαι. Σκοτάδι, σαπίλα, καπνοί, αίμα, τρόμος, ανασφάλεια. Η απόλυτη έκφραση του ρυθμού μέσα από την αναρχία που ξεπηδά από κάθε πλευρά του δρόμου, τα παράθυρα, τις πόρτες, τις ψυχές των ανθρώπων. Εδώ είναι όλα ξεκάθαρα. Ίσως εδώ να βρω τη λύτρωση. Ίσως. Ψυχή, μυαλό, πνεύμα και συναίσθημα όλα στο βωμό της αμαρτίας. Εδώ στην αμαρτωλή πόλη.

Quentin Carnival city (circus)

Ξένε αν ακούσεις ήχο μηχανής, θα είναι ο τελευταίος σου.

Το Quentin Carnival είναι ένα από τα μεγαλύτερα κινητάfestivals του κόσμου. Μια κινητή πόλη στην ουσία. Που όταν όμως στήνεται το σκηνικό αλλάζει. Νάνοι, χορεύτριες, μάγοι, σαλτιμπάγκοι, ζώα, ταχυδακτυλουργοί κάνουν τα πράγματα πολύ πιο ενδιαφέροντα και χρωματιστά. Κι εγώ φρόντισα να τη συναντήσω στημένη. Σπίτι του Johnny Blaze. Αυτού που έχει συμβόλαιο με τον διάβολο. Αυτού που αποκαλείται Ghost rider. Μετά το μπαρ γύρισα στη σκηνή. Ξάπλωσα. Η αγωνία του τέλους. Ωραίο να τη βιώνεις τόσο έντονα. Ξύπνησα λουσμένος στον ιδρώτα. Καταραμένη υγρασία. Όλα κολλάνε πάνω σου. Κοιμήθηκα βαριά. Λήθαργος. Καλός ύπνος. Πάντα εκτιμούσα τον καλό ύπνο. Σηκώνομαι απότομα. Ξέρω πως αν θέλω να τελειώνω πρέπει να βιαστώ. Ντύνομαι και βγαίνω. Τα φώτα έχουν σβήσει και μόνο από μια δάδα καίει έξω από κάθε σκηνή. Τα δρομάκια που σχηματίζονται έρημα. Προχωρώ και φτάνω στο χώρο της μεγάλης σκηνής όπου γίνονται τα κόλπα με τις μηχανές. Στο βάθος είναι η είσοδος του festival. Ένα απαλό αεράκι φύσηξε. Κάτι σκόρπιες αναμνήσεις ήρθαν στο κεφάλι μου. Μικρά κομμάτια παζλ που δε σχηματίζουν πια εικόνα. Λένε πως αν κοιτάξεις μέσα στα μάτια του Ghost rider βλέπεις όλη τη κακία σου και βιώνεις τον πόνο όλων των ψυχών που έχεις σκοτώσει μέχρι που τα μάτια σου γίνονται πέτρες….Από μακριά ακούστηκε ένας ήχος. Θα τον αναγνώριζα ακόμη κι αν δεν τον είχα ξανακούσει. Θα έπρεπε να φοβάμαι, να τρέμω και ήδη να τρέχω, αλλά όχι σήμερα. Ήρθε γιατί εγώ τον κάλεσα. Στο τέλος του έρημου δρόμου δέσποζε η μορφή του. Φωτιά σε μηχανή και σώμα. Άπλωσε το δάχτυλο και με κάλεσε. Επιτέλους. Και μου μίλησε μόνο με τα λόγια που ήξερα ότι θα πει. «Κοίτα μες τα μάτια μου». Και κοίταξα.