ΧΑΟΣ
Ας πούμε, λοιπόν, ότι ξεκινάς ένα πρωί με το αυτοκίνητό σου να πας, π.χ., για εξετάσεις στον Ερυθρό Σταυρό. Σχεδόν αμέσως αρχίζουν οι κόρνες, τα φανάρια, οι λακκούβες… και όλο αυτό το χάος που δημιουργεί η καθημερινότητα για να σε πείσει ότι το λάθος εξαρχής είναι που αρρώστησες.
Και φτάνεις. Και νιώθεις τυχερός και άρρωστος ταυτόχρονα. Εκεί, λοιπόν, που λες ότι θα βρεις τη θεσάρα, δεν βρίσκεις τίποτα. [Ο χρόνος που χάνει το 37% των Αθηναίων για να παρκάρει φτάνει ακόμη και τα 40 λεπτά, όπως λέει έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών του 2005. Είναι λογικό αυτό, αφού το 2006 αντιστοιχούσαν 470 οχήματα ανά 1.000 κατοίκους, ενώ το 2010 θα φτάσουν τα 610 οχήματα ανά 1.000 κατοίκους (συνολικά κυκλοφορούν περί τα 2,5 εκατ. αυτοκίνητα σε δρόμους που σχεδιάστηκαν να αντέξουν 430.000).] Και τελικά βρίσκεις να παρκάρεις κάπου, που είναι μεν παράνομο, αλλά δεν εμποδίζει κανέναν. Και πας. Και γυρνάς, για να ανακαλύψεις ότι το αυτοκίνητό σου έχει… αδυνατίσει. Η δημοτική αστυνομία σού έχει πάρει τις πινακίδες! Εν τω μεταξύ, την ώρα που παρκάρεις, έχεις το περιπολικό της κρατικής αστυνομίας να είναι δίπλα σου και να μην κάνει καν παρατήρηση. [Και σκέφτεσαι: Τι ακριβώς κάνει η δημοτική αστυνομία; Ψήφους εξαργυρώνει. Αυτό κάνει. Δεν θα μπορούσαν να προσληφθούν κανονικοί αστυνομικοί που μπορούν να ρυθμίζουν την κυκλοφορία κιόλας, εκτός από το να εισπράττουν; Τη στιγμή, μάλιστα, που για όλη την Αττική οι κρατικοί τροχονόμοι είναι μόνο 300 άτομα η βάρδια προς 2,5 εκατ. Ι.Χ. και κάποιοι δουλεύουν και 28 μέρες το μήνα.] Δεν έπρεπε να τη λένε, πάντως, δημοτική αστυνομία. Εισπρακτική αστυνομία έπρεπε να τη λένε. Παίρνεις, λοιπόν, την κλήση και τα ΜΜΜ και πας να πληρώσεις. Πληρώνεις, αφού έχεις κάνει περισσότερο χρόνο από τον αντίστοιχο που θα έκανες με το αυτοκίνητο, καθώς μόνο σε τρεις λεωφορειολωρίδες η μέση ταχύτητα που επιτυγχάνεται είναι 21χλμ./ώρα και σκέφτεσαι ότι την επόμενη φορά που θα αρρωστήσεις, καλύτερα να πεθάνεις!
Άι σιχτίρ, λες. Δεν γίνεται να το αποκλείσουν το κέντρο; Κάτι τέτοια ακούνε κι αυτοί, κι έτσι το τελευταίο μέτρο που σιγοψήνεται είναι τα διόδια στις εισόδους του δήμου. Το αντίτιμο θα κυμαίνεται κοντά στα 5 ευρώ και θα πληρώνεται σε διάφορα σημεία μέσω εξουσιοδοτημένων καταστημάτων, μηχανημάτων, SMS, διαδικτύου. Παράλληλα, θα καταργηθεί ο δακτύλιος, ώστε να ληφθούν νέα μέτρα αποτροπής της εισόδου των αυτοκινήτων στο κέντρο.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι η οδήγηση στην Αθήνα δεν αποτελεί κάτι αμελητέο, αφού το 21% των Αθηναίων περνά από 3 έως και 5 ώρες καθημερινά στο τιμόνι, ενώ το 78% φτάνει τις 2 ώρες. Ενδεχομένως κάποιος να πει ευτυχώς, αλλά αυτό είναι κομμάτι άλλου άρθρου. Πριν, όμως, από τα διόδια, την ελεγχόμενη στάθμευση, τους δημάρχους και τους οινολόγους που χρειάζονται για να γίνει αυτό το άρθρο, υπάρχει κάτι που σπανίζει σε τούτη τη χώρα: η κοινή λογική. Και η κοινή λογική λέει ότι έναςπρέπει να ασχοληθεί με το όλο ζήτημα της κυκλοφορίας. Ε, μόνο το Λιμενικό δεν έχει μπλεχτεί ακόμα. Ενδεικτικά, η πρόταση του Λιάπη για τα διόδια, για να δει το φως της πραγματικότητας, πρέπει πρώτα να εγκριθεί από άλλα δύο υπουργεία (το ΥΠΕΧΩΔΕ και το Δικαιοσύνης), που πρέπει, φυσικά, να είναι σύμφωνα με το δήμο. Στα ελληνικά; Χάος. Και, εντάξει, πάρθηκαν τα μέτρα. Πώς θα εφαρμοστούν; Εδώ η στάση του δήμου Αθηναίων είναι... εντελώς εισπρακτική, αφού –σε αντίθεση με αρκετούς συγκοινωνιολόγους, που συμφωνούν ότι οι κλήσεις πρέπει να ’ναι στοχευμένες– οι δημοτικοί τροχονόμοι γράφουν όπου να ’ναι, όποτε να ’ναι. Κάτι διαφορετικό, βέβαια, απαιτεί υπευθυνότητα και μυαλό, που στην Ελλάδα σπανίζουν. Και σπανίζουν και από την πλευρά των οδηγών, οι οποίοι, συνηθισμένοι στο χάος, παρκάρουν όπου γουστάρουν.
Τέτοιες συμπεριφορές οδήγησαν σε αντισταθμιστικές κινήσεις, όπως αυτή των Πανθήρων των Δρόμων (http://www.streetpanthers.gr/). Πρόκειται για μία κίνηση πολιτών που, πέραν των άλλων, διανέμει τα γνωστά αυτοκόλλητα τα οποία μπορεί να προμηθευτεί οποιοσδήποτε (γράφουν «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω») και να τα κολλήσει κατά το δοκούν. Στην ιστοσελίδα τους υπάρχει φωτογραφία περιπολικού παρκαρισμένου σε σημείο απ’ όπου περνούν ΑμΕΑ.
Το πρόχειρο και το ανεύθυνο του ζητήματος έλαμψε, πάντως, (και) επί δημαρχίας Αβραμόπουλου. Ξεκινά ο δήμαρχος, λοιπόν, να βάλει μπάρες, οι οποίες θα απέκλειαν την πρόσβαση των αυτοκινήτων στο κέντρο. Πάει να ξεκινήσει το όλο σύστημα κατά τον Νοέμβριο του ’96 και, όντως, ξεκινά τον Νοέμβριο. Του ’97! Τι έφταιξε; Οι βουλευτικές εκλογές που μεσολάβησαν, η ΔΕΗ που καθυστέρησε να ηλεκτροδοτήσει το σύστημα, οι έμποροι που ζήτησαν να αναβληθεί το μέτρο για τις γιορτές, ο ανάδρομος Ερμής και η οχτάμηνη αδυναμία του δήμου να βρει 10 (δεν είναι ενδεικτικό το νούμερο) υπαλλήλους για να χειρίζονται το σύστημα. Το όλο σύστημα το είχε εγκαταστήσει το ΥΠΕΧΩΔΕ, αλλά τη διαχείρισή του έπρεπε να την έχει ο δήμος (όταν λέμε χάος, εννοούμε χάος). Κατά τη διάρκεια του έτους, εν τω μεταξύ, ο δήμος πλήρωνε ενοίκιο για το κέντρο ελέγχου 1 εκατ. δραχμές το μήνα! Και τελικά –και αυθεντικά ελληνικά– το όλο σύστημα δεν δούλεψε ποτέ. Τι συμπέρασμα βγάζουμε; Ότι η ελληνική γραμματική είναι φτωχή. Έπρεπε να ’χει και κάποιο σημείο στίξης που να αντιπροσωπεύει το γέλιο.
Το πανηγύρι, όμως, συνεχίζεται. Γιατί κάπου στα 1997-’98 ο δήμαρχος αποφασίζει να βάλει παρκόμετρα. Και τα βάζει. Και τα βγάζει. Γιατί κάποιοι πολίτες πάνε στα δικαστήρια και αυτά κρίνουν ότι όντως είναι παράνομα (τα παρκόμετρα). Στο μεταξύ, η εισπρακτική, με συγχωρείτε, η δημοτική αστυνομία συνεχίζει να κόβει κλήσεις οι οποίες κρίνονται παράνομες και επομένως έπρεπε να επιστραφούν τα πρόστιμα. Όσο τα είδατε εσείς, άλλο τόσο τα είδαν κι αυτοί που πλήρωσαν τις κλήσεις.
Κι έτσι φτάνουμε στη σημερινή χρωματιστή κατάσταση. Υπάρχουν 7 ζώνες σε 3 χρώματα. Οι ζώνες είναι οι περιοχές στις οποίες εφαρμόζεται η ελεγχόμενη στάθμευση. Υπάρχουν 2.538 μπλε θέσεις για μόνιμους κατοίκους, 1.956 λευκές θέσεις για επισκέπτες και 1.000 κίτρινες θέσεις για ειδικές χρήσεις. Κουπόνια στάθμευσης βρίσκει κανείς είτε τηλεφωνικά είτε από περίπτερα κ.λπ. Αν βρει, δηλαδή, καθώς οι περιπτερούχοι δεν τα πουλούν, αφού δεν τους συμφέρει.
Τελικά, όταν ασχολείσαι με κάτι που έχει να κάνει με την Ελλάδα, το αρκετό κρασί είναι το περισσότερο...
Και φτάνεις. Και νιώθεις τυχερός και άρρωστος ταυτόχρονα. Εκεί, λοιπόν, που λες ότι θα βρεις τη θεσάρα, δεν βρίσκεις τίποτα. [Ο χρόνος που χάνει το 37% των Αθηναίων για να παρκάρει φτάνει ακόμη και τα 40 λεπτά, όπως λέει έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών του 2005. Είναι λογικό αυτό, αφού το 2006 αντιστοιχούσαν 470 οχήματα ανά 1.000 κατοίκους, ενώ το 2010 θα φτάσουν τα 610 οχήματα ανά 1.000 κατοίκους (συνολικά κυκλοφορούν περί τα 2,5 εκατ. αυτοκίνητα σε δρόμους που σχεδιάστηκαν να αντέξουν 430.000).] Και τελικά βρίσκεις να παρκάρεις κάπου, που είναι μεν παράνομο, αλλά δεν εμποδίζει κανέναν. Και πας. Και γυρνάς, για να ανακαλύψεις ότι το αυτοκίνητό σου έχει… αδυνατίσει. Η δημοτική αστυνομία σού έχει πάρει τις πινακίδες! Εν τω μεταξύ, την ώρα που παρκάρεις, έχεις το περιπολικό της κρατικής αστυνομίας να είναι δίπλα σου και να μην κάνει καν παρατήρηση. [Και σκέφτεσαι: Τι ακριβώς κάνει η δημοτική αστυνομία; Ψήφους εξαργυρώνει. Αυτό κάνει. Δεν θα μπορούσαν να προσληφθούν κανονικοί αστυνομικοί που μπορούν να ρυθμίζουν την κυκλοφορία κιόλας, εκτός από το να εισπράττουν; Τη στιγμή, μάλιστα, που για όλη την Αττική οι κρατικοί τροχονόμοι είναι μόνο 300 άτομα η βάρδια προς 2,5 εκατ. Ι.Χ. και κάποιοι δουλεύουν και 28 μέρες το μήνα.] Δεν έπρεπε να τη λένε, πάντως, δημοτική αστυνομία. Εισπρακτική αστυνομία έπρεπε να τη λένε. Παίρνεις, λοιπόν, την κλήση και τα ΜΜΜ και πας να πληρώσεις. Πληρώνεις, αφού έχεις κάνει περισσότερο χρόνο από τον αντίστοιχο που θα έκανες με το αυτοκίνητο, καθώς μόνο σε τρεις λεωφορειολωρίδες η μέση ταχύτητα που επιτυγχάνεται είναι 21χλμ./ώρα και σκέφτεσαι ότι την επόμενη φορά που θα αρρωστήσεις, καλύτερα να πεθάνεις!
Άι σιχτίρ, λες. Δεν γίνεται να το αποκλείσουν το κέντρο; Κάτι τέτοια ακούνε κι αυτοί, κι έτσι το τελευταίο μέτρο που σιγοψήνεται είναι τα διόδια στις εισόδους του δήμου. Το αντίτιμο θα κυμαίνεται κοντά στα 5 ευρώ και θα πληρώνεται σε διάφορα σημεία μέσω εξουσιοδοτημένων καταστημάτων, μηχανημάτων, SMS, διαδικτύου. Παράλληλα, θα καταργηθεί ο δακτύλιος, ώστε να ληφθούν νέα μέτρα αποτροπής της εισόδου των αυτοκινήτων στο κέντρο.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι η οδήγηση στην Αθήνα δεν αποτελεί κάτι αμελητέο, αφού το 21% των Αθηναίων περνά από 3 έως και 5 ώρες καθημερινά στο τιμόνι, ενώ το 78% φτάνει τις 2 ώρες. Ενδεχομένως κάποιος να πει ευτυχώς, αλλά αυτό είναι κομμάτι άλλου άρθρου. Πριν, όμως, από τα διόδια, την ελεγχόμενη στάθμευση, τους δημάρχους και τους οινολόγους που χρειάζονται για να γίνει αυτό το άρθρο, υπάρχει κάτι που σπανίζει σε τούτη τη χώρα: η κοινή λογική. Και η κοινή λογική λέει ότι έναςπρέπει να ασχοληθεί με το όλο ζήτημα της κυκλοφορίας. Ε, μόνο το Λιμενικό δεν έχει μπλεχτεί ακόμα. Ενδεικτικά, η πρόταση του Λιάπη για τα διόδια, για να δει το φως της πραγματικότητας, πρέπει πρώτα να εγκριθεί από άλλα δύο υπουργεία (το ΥΠΕΧΩΔΕ και το Δικαιοσύνης), που πρέπει, φυσικά, να είναι σύμφωνα με το δήμο. Στα ελληνικά; Χάος. Και, εντάξει, πάρθηκαν τα μέτρα. Πώς θα εφαρμοστούν; Εδώ η στάση του δήμου Αθηναίων είναι... εντελώς εισπρακτική, αφού –σε αντίθεση με αρκετούς συγκοινωνιολόγους, που συμφωνούν ότι οι κλήσεις πρέπει να ’ναι στοχευμένες– οι δημοτικοί τροχονόμοι γράφουν όπου να ’ναι, όποτε να ’ναι. Κάτι διαφορετικό, βέβαια, απαιτεί υπευθυνότητα και μυαλό, που στην Ελλάδα σπανίζουν. Και σπανίζουν και από την πλευρά των οδηγών, οι οποίοι, συνηθισμένοι στο χάος, παρκάρουν όπου γουστάρουν.
Τέτοιες συμπεριφορές οδήγησαν σε αντισταθμιστικές κινήσεις, όπως αυτή των Πανθήρων των Δρόμων (http://www.streetpanthers.gr/). Πρόκειται για μία κίνηση πολιτών που, πέραν των άλλων, διανέμει τα γνωστά αυτοκόλλητα τα οποία μπορεί να προμηθευτεί οποιοσδήποτε (γράφουν «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω») και να τα κολλήσει κατά το δοκούν. Στην ιστοσελίδα τους υπάρχει φωτογραφία περιπολικού παρκαρισμένου σε σημείο απ’ όπου περνούν ΑμΕΑ.
Το πρόχειρο και το ανεύθυνο του ζητήματος έλαμψε, πάντως, (και) επί δημαρχίας Αβραμόπουλου. Ξεκινά ο δήμαρχος, λοιπόν, να βάλει μπάρες, οι οποίες θα απέκλειαν την πρόσβαση των αυτοκινήτων στο κέντρο. Πάει να ξεκινήσει το όλο σύστημα κατά τον Νοέμβριο του ’96 και, όντως, ξεκινά τον Νοέμβριο. Του ’97! Τι έφταιξε; Οι βουλευτικές εκλογές που μεσολάβησαν, η ΔΕΗ που καθυστέρησε να ηλεκτροδοτήσει το σύστημα, οι έμποροι που ζήτησαν να αναβληθεί το μέτρο για τις γιορτές, ο ανάδρομος Ερμής και η οχτάμηνη αδυναμία του δήμου να βρει 10 (δεν είναι ενδεικτικό το νούμερο) υπαλλήλους για να χειρίζονται το σύστημα. Το όλο σύστημα το είχε εγκαταστήσει το ΥΠΕΧΩΔΕ, αλλά τη διαχείρισή του έπρεπε να την έχει ο δήμος (όταν λέμε χάος, εννοούμε χάος). Κατά τη διάρκεια του έτους, εν τω μεταξύ, ο δήμος πλήρωνε ενοίκιο για το κέντρο ελέγχου 1 εκατ. δραχμές το μήνα! Και τελικά –και αυθεντικά ελληνικά– το όλο σύστημα δεν δούλεψε ποτέ. Τι συμπέρασμα βγάζουμε; Ότι η ελληνική γραμματική είναι φτωχή. Έπρεπε να ’χει και κάποιο σημείο στίξης που να αντιπροσωπεύει το γέλιο.
Το πανηγύρι, όμως, συνεχίζεται. Γιατί κάπου στα 1997-’98 ο δήμαρχος αποφασίζει να βάλει παρκόμετρα. Και τα βάζει. Και τα βγάζει. Γιατί κάποιοι πολίτες πάνε στα δικαστήρια και αυτά κρίνουν ότι όντως είναι παράνομα (τα παρκόμετρα). Στο μεταξύ, η εισπρακτική, με συγχωρείτε, η δημοτική αστυνομία συνεχίζει να κόβει κλήσεις οι οποίες κρίνονται παράνομες και επομένως έπρεπε να επιστραφούν τα πρόστιμα. Όσο τα είδατε εσείς, άλλο τόσο τα είδαν κι αυτοί που πλήρωσαν τις κλήσεις.
Κι έτσι φτάνουμε στη σημερινή χρωματιστή κατάσταση. Υπάρχουν 7 ζώνες σε 3 χρώματα. Οι ζώνες είναι οι περιοχές στις οποίες εφαρμόζεται η ελεγχόμενη στάθμευση. Υπάρχουν 2.538 μπλε θέσεις για μόνιμους κατοίκους, 1.956 λευκές θέσεις για επισκέπτες και 1.000 κίτρινες θέσεις για ειδικές χρήσεις. Κουπόνια στάθμευσης βρίσκει κανείς είτε τηλεφωνικά είτε από περίπτερα κ.λπ. Αν βρει, δηλαδή, καθώς οι περιπτερούχοι δεν τα πουλούν, αφού δεν τους συμφέρει.
Τελικά, όταν ασχολείσαι με κάτι που έχει να κάνει με την Ελλάδα, το αρκετό κρασί είναι το περισσότερο...
