Ιστορίες Πορτραίτων
Κανένας δεν κοντοστάθηκε, καμία πορεία δεν άλλαξε, δεν χαιρετηθήκαμε.
Πέρα μακριά ο ορίζοντας συνένωσε ουρανό και θάλασσα ντύνοντας τους με τα ίδια χρώματα.
Από ένα μικρό μπαλκόνι, σε χώρο ζωοδόχο, άφησα το βλέμμα μου ελεύθερο, ανεμπόδιστο από τα τοίχοι της πόλης.
Παιδί της πόλης.
Πεζοδρόμιο. Βάδιζα αγκιστρωμένος σε σκέψεις που γέρνουν το κορμί και φθείρουν την ψυχή.
Από ένα μανάβικο τους είδα να ξεπροβάλλουν. Διασταυρωθήκαμε.
Κανένας δεν κοντοστάθηκε, καμία πορεία δεν άλλαξε, δεν χαιρετηθήκαμε.
Μια τομή στον χρόνο μονάχα αποτυπώθηκε, μα και αυτή όχι ολάκερη. Μια στιγμή που απέκλεισε μυριάδες άλλες στιγμές από το χωροχρόνο.
Είμαι και εγώ εκεί, είμαστε τρεις.
Σε κάθε φωτογραφία να αποτυπώνεται η απόσταση των ματιών μου από τη γη, να με στιγματίζει ο χρόνος.
Η θάλασσα ανέκτησε το βαθύ μπλε χρώμα της. Διαχωρίστηκε επιτέλους από τον ουρανό. Δεν πρέπει να μπερδεύονται, δεν επιτρέπεται να σμίγουν, να αγκαλιάζονται. Ο παρατηρητής δεν πρέπει να αποπροσανατολίζεται, να χάνει τον μικροαστικό του στόχο. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να χαθεί, να αφεθεί. Αιώνια πλανεμένος, καταραμένος να διακρίνω, να ξεχωρίζω, να κατηγοριοποιώ να αφορίζω και να αποδέχομαι ανάλογα με τους καιρούς και τις ανάγκες. Αγκομαχώντας να κατανοήσω την ενότητα , την ανιδιοτέλεια του όλου.
Πέρα μακριά ο ορίζοντας συνένωσε ουρανό και θάλασσα ντύνοντας τους με τα ίδια χρώματα.
Από ένα μικρό μπαλκόνι, σε χώρο ζωοδόχο, άφησα το βλέμμα μου ελεύθερο, ανεμπόδιστο από τα τοίχοι της πόλης.
Παιδί της πόλης.
Πεζοδρόμιο. Βάδιζα αγκιστρωμένος σε σκέψεις που γέρνουν το κορμί και φθείρουν την ψυχή.
Από ένα μανάβικο τους είδα να ξεπροβάλλουν. Διασταυρωθήκαμε.
Κανένας δεν κοντοστάθηκε, καμία πορεία δεν άλλαξε, δεν χαιρετηθήκαμε.
Μια τομή στον χρόνο μονάχα αποτυπώθηκε, μα και αυτή όχι ολάκερη. Μια στιγμή που απέκλεισε μυριάδες άλλες στιγμές από το χωροχρόνο.
Είμαι και εγώ εκεί, είμαστε τρεις.
Σε κάθε φωτογραφία να αποτυπώνεται η απόσταση των ματιών μου από τη γη, να με στιγματίζει ο χρόνος.
Η θάλασσα ανέκτησε το βαθύ μπλε χρώμα της. Διαχωρίστηκε επιτέλους από τον ουρανό. Δεν πρέπει να μπερδεύονται, δεν επιτρέπεται να σμίγουν, να αγκαλιάζονται. Ο παρατηρητής δεν πρέπει να αποπροσανατολίζεται, να χάνει τον μικροαστικό του στόχο. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να χαθεί, να αφεθεί. Αιώνια πλανεμένος, καταραμένος να διακρίνω, να ξεχωρίζω, να κατηγοριοποιώ να αφορίζω και να αποδέχομαι ανάλογα με τους καιρούς και τις ανάγκες. Αγκομαχώντας να κατανοήσω την ενότητα , την ανιδιοτέλεια του όλου.
