Στο μυαλό του Ιούλιου Βερν
Λύση στο πρόβλημα των καθυστερημένων δρομολογίων...
...βρήκαν εργαζόμενοι της Αργεντινής. Πριν από καιρό, κάπου στα δυτικά προάστια του Μπουένος Άιρες και ακριβώς στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μέρλο, οι εξαγριωμένοι με την πολύωρη καθυστέρηση του τρένου επιβάτες τού έβαλαν φωτιά! Στο γειτονικό σταθμό, στην περιοχή Καστελάρ, οι επιβάτες που περίμεναν επιτέθηκαν, πετροβολώντας τα γκισέ και τα εκδοτήρια εισιτηρίων και προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές. Ο εκπρόσωπος των σιδηροδρομικών γραμμών ΤΒΑ της Αργεντινής δήλωσε ότι κατανοεί την οργή που προκαλούν οι καθυστερήσεις στο επιβατικό κοινό, όμως συμπλήρωσε πως δεν είναι δυνατόν ο κόσμος να αντιδρά με τέτοιο τρόπο απέναντι σε ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς.
Η ιστορία αυτή θα είχε την πλάκα της αν είχε εξελιχθεί σε κάποιαν άλλη χώρα (π.χ., στην Αγγλία, όπου και θα ξαπόστελνε την αγγλική ακρίβεια ανεπιστρεπτί) ή αν ήταν σκετσάκι των Μόντι Πάιθονς. Στην Αργεντινή, όμως, που βρίσκεται σε οικονομική κρίση εδώ και πολύ καιρό, δεν είναι κάτι που προκαλεί γέλιο. Οι επιβάτες που εξαγριώθηκαν ήταν εργαζόμενοι οι οποίοι ήθελαν να μεταβούν στην εργασία τους, στο κέντρο της πόλης. Με τις καθυστερήσεις, όμως, κινδύνευαν να χάσουν μεροκάματα ή ακόμα και τις δουλειές τους, οπότε έπρεπε να αντιδράσουν.
Υπάρχει, βέβαια, και το θετικό της ιστορίας γι' αυτήν την αντίδραση, η οποία μπορεί να έγινε και καθυστερημένα. Το μαζικό και το αυθόρμητο του ζητήματος (εναντίον, βέβαια, του σαμαριού και όχι του γαϊδουριού, όπως λέει κι η παροιμία) – που ενδεχομένως να κάνει και άλλους ανθρώπους να ξανασκεφτούν τις προτεραιότητές τους.
Τελικά, για να είναι κανείς πλούσιος δεν είναι ανάγκη να έχει πολλά. Πρέπει να έχει απλώς περισσότερα. (Τα φαινόμενα αυτά δεν συνέβησαν πρώτη φορά στην ποδοσφαιρομάνα Αργεντινή. Καιρό ακόμη πιο πριν, στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, εξαγριωμένοι επιβάτες έκαψαν ένα βαγόνι του καθυστερημένου τρένου και συγκρούστηκαν με τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας!)
Αχ, και να 'χα το μυαλό σου!
Ναι, αμέ. Πες το αυτό στην Τζιλ Πράις, κι αν δεν σε βρίσει...
Η Τζιλ είναι ένα από τα 4 διεγνωσμένα άτομα στον πλανήτη που πάσχουν από το «υπερθυμητικό» σύνδρομο ή, αλλιώς, από «ανώτερη αυτοβιογραφική μνήμη». Θυμάται τα πάντα από όλη σχεδόν τη ζωή της. Οι αναμνήσεις δεν σβήνουν και παραμένουν με κάθε λεπτομέρεια. Υπάρχουν πάντα στο μυαλό της. Η ίδια δίνει παραδείγματα, λέγοντας: «Μπορώ να σου πω για τις 24 Ιανουαρίου 1986: δούλευα σ’ ένα κατάστημα με παγωτά, ήταν Παρασκευή. Είχα γίνει 20 χρόνων. Ήταν τέσσερις μέρες πριν από την έκρηξη του Τσάλεντζερ. Μισούσα τη δουλειά μου κι εκείνο το βράδυ βγήκα με τον Τιμ και την Καντέις»…
Μπορεί να φαίνεται ανώδυνο και ίσως θετικό να σου συμβεί κάτι τέτοιο, ειδικά αν έχεις εξεταστική με τίποτα παραδομένους στην παράνοια και στο εξωπραγματικό καθηγητές, που επιμένουν ότι τα κόμματα ή/και οι ρεκλάμες των βιβλίων κάνουν τους επιστήμονες, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η Τζιλ, όταν θυμάται μια κατάσταση, θυμάται και την παραμικρή λεπτομέρειά της. Τη μια στιγμή μπορεί να θυμάται τι έφαγε μια Τετάρτη πριν από 10 χρόνια και πόσο της άρεσε ή όχι το φαγητό, κατόπιν πού ήταν το απόγευμα μιας Κυριακής πριν από 5 χρόνια, στη συνέχεια τι έκανε ένα βράδυ πριν από 17 χρόνια και ποιο παιδάκι στο σχολείο την είχε κοροϊδέψει. Όλα αυτά δεν την αφήνουν να προσαρμοστεί στα δεδομένα που, καλώς ή κακώς, αλλάζουν στη ζωή όλων μας με την πάροδο του χρόνου. Δεν την αφήνουν να δει και άλλες πλευρές του εαυτού της και, τελικά, δεν της χρησιμεύουν και σε τίποτα. Σαν τυχαία καρέ ή (για να πω και τον πόνο μου) σαν ταινία του Λιντς. Ο εγκέφαλός της δεν σβήνει τα άχρηστα και επώδυνα για να τα αντικαταστήσει με τα αντίθετα.
Τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα όταν της έρχονται στο νου δυσάρεστες στιγμές. Η Τζιλ έχασε τον άντρα της – κι είχαν παντρευτεί μόλις δύο χρόνια πριν. Εκείνος έπαθε εγκεφαλικό όταν η γυναίκα του ήταν 39 χρόνων και σε πέντε βδομάδες πέθανε. Εκείνη είναι υποχρεωμένη να θυμάται εκείνες τις στιγμές για τα επόμενα 40 χρόνια, όπως λέει η ίδια. Δεν τις θυμάται απλώς. Νιώθει τον ίδιο πόνο ξανά και ξανά, κάνοντας έτσι –άθελά της– τη ζωή της ψιλομαύρη.
Κι αν σου κάτσει...
ΥΓ. 1:
Όλως τυχαίως, για όποιον θυμάται, μια βδομάδα πριν από τις προηγούμενες αμερικάνικες εκλογές είχε μεταδοθεί μήνυμα της Αλ Κάιντα απ’ τα αμερικάνικα μουμουέ, που ανέφερε ότι οι Αμερικάνοι είναι το καρκίνωμα του πλανήτη κι ότι ο Μπιν θα γίνει χειρουργός, κι άλλα τέτοια συμπαθητικά. Εντελώς-όλως τυχαίως, μια βδομάδα πριν από τις αγγλικές εκλογές που επανεκλέχθηκε ο Τόνι, πάλι η Αλ Κάιντα είχε στείλει μήνυμα πως οι Άγγλοι είναι η πέτρα στα νεφρά του πλανήτη και πως θα τους αναλάμβανε ο χειρουργός Μπιν κι αυτούς.
Μια βδομάδα πριν από τις τωρινές αμερικάνικες εκλογές, σε κάποια ιστοσελίδα εμφανίστηκε μήνυμα της Αλ Κάιντα που ανέφερε ότι η οργάνωση επιθυμούσε την ταπείνωση των Ρεπουμπλικάνων στις επερχόμενες εκλογές. Τι διάολο; Εντάξει, ο φόβος φυλάει τα έρμα, αλλά ποια είναι τα έρμα, ποιοι οι λύκοι και ποια τα τσοπανόσκυλα; Καλύτερα κοπρόσκυλο, μου φαίνεται...
ΥΓ. 2:
Και μια νότα αισιοδοξίας. Βρίσκεται στο βιβλίο «Θόρυβοι» του Ζακ Αταλί, το οποίο βρέθηκε στο μυαλό του Ιούλιου σε παλιότερο τεύχος. Στο βιβλίο αναπτύσσεται η άποψη ότι οι οδοί κατανάλωσης της μουσικής και οι μετασχηματισμοί τους υποδεικνύουν τις επερχόμενες κοινωνικές αλλαγές. Πράγμα αρκετά ελπιδοφόρο. Διαβάστε το, βάλτε και λίγο διαδίκτυο μέσα και θα δείτε.
...βρήκαν εργαζόμενοι της Αργεντινής. Πριν από καιρό, κάπου στα δυτικά προάστια του Μπουένος Άιρες και ακριβώς στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μέρλο, οι εξαγριωμένοι με την πολύωρη καθυστέρηση του τρένου επιβάτες τού έβαλαν φωτιά! Στο γειτονικό σταθμό, στην περιοχή Καστελάρ, οι επιβάτες που περίμεναν επιτέθηκαν, πετροβολώντας τα γκισέ και τα εκδοτήρια εισιτηρίων και προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές. Ο εκπρόσωπος των σιδηροδρομικών γραμμών ΤΒΑ της Αργεντινής δήλωσε ότι κατανοεί την οργή που προκαλούν οι καθυστερήσεις στο επιβατικό κοινό, όμως συμπλήρωσε πως δεν είναι δυνατόν ο κόσμος να αντιδρά με τέτοιο τρόπο απέναντι σε ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς.
Η ιστορία αυτή θα είχε την πλάκα της αν είχε εξελιχθεί σε κάποιαν άλλη χώρα (π.χ., στην Αγγλία, όπου και θα ξαπόστελνε την αγγλική ακρίβεια ανεπιστρεπτί) ή αν ήταν σκετσάκι των Μόντι Πάιθονς. Στην Αργεντινή, όμως, που βρίσκεται σε οικονομική κρίση εδώ και πολύ καιρό, δεν είναι κάτι που προκαλεί γέλιο. Οι επιβάτες που εξαγριώθηκαν ήταν εργαζόμενοι οι οποίοι ήθελαν να μεταβούν στην εργασία τους, στο κέντρο της πόλης. Με τις καθυστερήσεις, όμως, κινδύνευαν να χάσουν μεροκάματα ή ακόμα και τις δουλειές τους, οπότε έπρεπε να αντιδράσουν.
Υπάρχει, βέβαια, και το θετικό της ιστορίας γι' αυτήν την αντίδραση, η οποία μπορεί να έγινε και καθυστερημένα. Το μαζικό και το αυθόρμητο του ζητήματος (εναντίον, βέβαια, του σαμαριού και όχι του γαϊδουριού, όπως λέει κι η παροιμία) – που ενδεχομένως να κάνει και άλλους ανθρώπους να ξανασκεφτούν τις προτεραιότητές τους.
Τελικά, για να είναι κανείς πλούσιος δεν είναι ανάγκη να έχει πολλά. Πρέπει να έχει απλώς περισσότερα. (Τα φαινόμενα αυτά δεν συνέβησαν πρώτη φορά στην ποδοσφαιρομάνα Αργεντινή. Καιρό ακόμη πιο πριν, στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, εξαγριωμένοι επιβάτες έκαψαν ένα βαγόνι του καθυστερημένου τρένου και συγκρούστηκαν με τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας!)
Αχ, και να 'χα το μυαλό σου!
Ναι, αμέ. Πες το αυτό στην Τζιλ Πράις, κι αν δεν σε βρίσει...
Η Τζιλ είναι ένα από τα 4 διεγνωσμένα άτομα στον πλανήτη που πάσχουν από το «υπερθυμητικό» σύνδρομο ή, αλλιώς, από «ανώτερη αυτοβιογραφική μνήμη». Θυμάται τα πάντα από όλη σχεδόν τη ζωή της. Οι αναμνήσεις δεν σβήνουν και παραμένουν με κάθε λεπτομέρεια. Υπάρχουν πάντα στο μυαλό της. Η ίδια δίνει παραδείγματα, λέγοντας: «Μπορώ να σου πω για τις 24 Ιανουαρίου 1986: δούλευα σ’ ένα κατάστημα με παγωτά, ήταν Παρασκευή. Είχα γίνει 20 χρόνων. Ήταν τέσσερις μέρες πριν από την έκρηξη του Τσάλεντζερ. Μισούσα τη δουλειά μου κι εκείνο το βράδυ βγήκα με τον Τιμ και την Καντέις»…
Μπορεί να φαίνεται ανώδυνο και ίσως θετικό να σου συμβεί κάτι τέτοιο, ειδικά αν έχεις εξεταστική με τίποτα παραδομένους στην παράνοια και στο εξωπραγματικό καθηγητές, που επιμένουν ότι τα κόμματα ή/και οι ρεκλάμες των βιβλίων κάνουν τους επιστήμονες, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η Τζιλ, όταν θυμάται μια κατάσταση, θυμάται και την παραμικρή λεπτομέρειά της. Τη μια στιγμή μπορεί να θυμάται τι έφαγε μια Τετάρτη πριν από 10 χρόνια και πόσο της άρεσε ή όχι το φαγητό, κατόπιν πού ήταν το απόγευμα μιας Κυριακής πριν από 5 χρόνια, στη συνέχεια τι έκανε ένα βράδυ πριν από 17 χρόνια και ποιο παιδάκι στο σχολείο την είχε κοροϊδέψει. Όλα αυτά δεν την αφήνουν να προσαρμοστεί στα δεδομένα που, καλώς ή κακώς, αλλάζουν στη ζωή όλων μας με την πάροδο του χρόνου. Δεν την αφήνουν να δει και άλλες πλευρές του εαυτού της και, τελικά, δεν της χρησιμεύουν και σε τίποτα. Σαν τυχαία καρέ ή (για να πω και τον πόνο μου) σαν ταινία του Λιντς. Ο εγκέφαλός της δεν σβήνει τα άχρηστα και επώδυνα για να τα αντικαταστήσει με τα αντίθετα.
Τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα όταν της έρχονται στο νου δυσάρεστες στιγμές. Η Τζιλ έχασε τον άντρα της – κι είχαν παντρευτεί μόλις δύο χρόνια πριν. Εκείνος έπαθε εγκεφαλικό όταν η γυναίκα του ήταν 39 χρόνων και σε πέντε βδομάδες πέθανε. Εκείνη είναι υποχρεωμένη να θυμάται εκείνες τις στιγμές για τα επόμενα 40 χρόνια, όπως λέει η ίδια. Δεν τις θυμάται απλώς. Νιώθει τον ίδιο πόνο ξανά και ξανά, κάνοντας έτσι –άθελά της– τη ζωή της ψιλομαύρη.
Κι αν σου κάτσει...
ΥΓ. 1:
Όλως τυχαίως, για όποιον θυμάται, μια βδομάδα πριν από τις προηγούμενες αμερικάνικες εκλογές είχε μεταδοθεί μήνυμα της Αλ Κάιντα απ’ τα αμερικάνικα μουμουέ, που ανέφερε ότι οι Αμερικάνοι είναι το καρκίνωμα του πλανήτη κι ότι ο Μπιν θα γίνει χειρουργός, κι άλλα τέτοια συμπαθητικά. Εντελώς-όλως τυχαίως, μια βδομάδα πριν από τις αγγλικές εκλογές που επανεκλέχθηκε ο Τόνι, πάλι η Αλ Κάιντα είχε στείλει μήνυμα πως οι Άγγλοι είναι η πέτρα στα νεφρά του πλανήτη και πως θα τους αναλάμβανε ο χειρουργός Μπιν κι αυτούς.
Μια βδομάδα πριν από τις τωρινές αμερικάνικες εκλογές, σε κάποια ιστοσελίδα εμφανίστηκε μήνυμα της Αλ Κάιντα που ανέφερε ότι η οργάνωση επιθυμούσε την ταπείνωση των Ρεπουμπλικάνων στις επερχόμενες εκλογές. Τι διάολο; Εντάξει, ο φόβος φυλάει τα έρμα, αλλά ποια είναι τα έρμα, ποιοι οι λύκοι και ποια τα τσοπανόσκυλα; Καλύτερα κοπρόσκυλο, μου φαίνεται...
ΥΓ. 2:
Και μια νότα αισιοδοξίας. Βρίσκεται στο βιβλίο «Θόρυβοι» του Ζακ Αταλί, το οποίο βρέθηκε στο μυαλό του Ιούλιου σε παλιότερο τεύχος. Στο βιβλίο αναπτύσσεται η άποψη ότι οι οδοί κατανάλωσης της μουσικής και οι μετασχηματισμοί τους υποδεικνύουν τις επερχόμενες κοινωνικές αλλαγές. Πράγμα αρκετά ελπιδοφόρο. Διαβάστε το, βάλτε και λίγο διαδίκτυο μέσα και θα δείτε.
